II SA/Ke 744/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 grudnia 2010 roku sprawy ze skargi S.S. na postanowienie Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia dotyczącego ofert pracy dla bezrobotnego oddala skargę. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...], znak: EŚ [...] wydanym z upoważnienia Starosty Ostrowieckiego przez Kierownika Działu Ewidencji i Świadczeń Powiatowego Urzędu Pracy w O. odmówiono S. S. wydania zaświadczenia dotyczącego ofert odpowiedniej dla w/w bezrobotnego pracy oraz terminów ich posiadania i powodów, dla których nie zostały mu przedstawione. W uzasadnieniu, odnosząc się do wniosku strony o wydanie przedmiotowego zaświadczenia, stwierdzono, że S. S. nie tylko nie wskazał przepisu prawa, który wymaga urzędowego potwierdzenia faktów lub stanu prawnego poprzez wydanie zaświadczenia, ale również nie wskazał przepisu z którego wynika jego interes prawny w żądaniu wydania zaświadczenia. Z wniosku wynika jedynie, że przedmiotowe zaświadczenie jest niezbędne stronie "dla postępowania przed odpowiednimi organami wymiaru sprawiedliwości". W zażaleniu na powyższe postanowienie S. S. wskazał, że podstawę prawną do wydania żądanego zaświadczenia stanowią przepisy art. 28, 29, 218 § 1 k.p.a. w zw. z pkt 8.2 lit. a Części I "Standard pośrednictwa pracy" rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2.03.2007r. w sprawie standardów usług rynku pracy (Dz. U. z 2007r., nr 47, poz. 314) i § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2.03.2007r. w sprawie szczegółowych warunków prowadzenia przez publiczne służby zatrudnienia usług rynku pracy (Dz. U. z 2007r. nr 47, poz. 315). Skarżący wyraził także pogląd, że posiada interes prawny w żądaniu wydania przedmiotowego zaświadczenia. Podkreślił jednocześnie, że organ ma obowiązek wydania zaświadczenia, gdy chodzi o potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, wynikających z prowadzonej ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Postanowieniem z dnia [...], znak: [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie – na podstawie art. 219 w zw. z art. 217 § 1 i 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. Organ II instancji, przytaczając treść art. 217 § 1 i 2 k.p.a., stwierdził, że S. S. we wniosku o wydanie zaświadczenia nie wskazał żadnego przepisu prawa, który wymagałby urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego poprzez wydanie zaświadczenia. Obowiązku takiego nie nakłada również żaden z powołanych w zażaleniu przepisów prawa. Natomiast przedstawione przez stronę uzasadnienie żądania wydania przedmiotowego zaświadczenia - "dla postępowania przed odpowiednimi organami wymiaru sprawiedliwości" - świadczy, zdaniem organu, jedynie o istnieniu interesu faktycznego, a nie interesu prawnego. Wskazano przy tym, że jakkolwiek w ofercie urzędu znajdowały się prace odpowiednie dla strony, to z uwagi na niezwłoczne korzystanie przez bezrobotnych z tych ofert, w dniach zgłoszenia się do urzędu przez S. S. były one już nieaktualne. O powyższym organ I instancji poinformował wnioskodawcę odrębnym pismem z dnia 22.09.2010r. Tym samym od dnia 30.06.2000r. strona nie otrzymała żadnych propozycji pracy, a zatem w złożonym wniosku zawarto żądanie potwierdzenia faktów, które nie miały miejsca. Dlatego też Wojewoda stwierdził, że nawet w sytuacji, gdyby S. S. wskazał przepis prawa lub interes prawny należałoby mu odmówić wydania zaświadczenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach S. S. zarzucił postanowieniu organu II instancji naruszenie: 1. prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 36 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20.04.2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008r. nr 69, poz.415 ze zm.) w zw. z art. 51 ust. 3 i art. 54 ust. 1 Konstytucji RP, 2. przepisów postępowania, mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, to jest art. 218 § 1 w zw. z art. 217 § 2 i art. 8 k.p.a. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie wydanych w niniejszej sprawie postanowień w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania właściwemu organowi administracji. W uzasadnieniu strona wskazała, że wiedzę o posiadaniu odpowiednich ofert pracy organ I instancji czerpał z prowadzonych rejestrów i ewidencji. Z tego też względu osoba bezrobotna ma prawo uzyskać informacje z powyższych dokumentów. Jednocześnie strona powołała się na przepis art. 2 ust. 1 i 2, art. 6 ust. 3 lit. f ustawy z dnia 6.09.2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001r. nr 112, poz. 1198) oraz art. 51 ust. 3 i art. 54 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności. Na wstępie należy odnieść się do podnoszonych w skardze zarzutów o naruszeniu przepisów postępowania. Powołane w tym zakresie argumenty S. S. należy uznać za niezasadne. Wskazać bowiem trzeba, na co słusznie zwraca uwagę organ odwoławczy, iż art. 218 § 1 k.p.a. ma zastosowanie w danej sprawie tylko w przypadku, o którym mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. Skoro zatem w realiach tej sprawy nie wdrożono postępowania wyjaśniającego – z uwagi na brak ustawowych przesłanek do jego wdrożenia – zarzut naruszenia przepisu art. 218 § 1 k.p.a. jest bezzasadny. Jak wynika z treści tego przepisu w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Z kolei stosownie do art. 217 § 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Nie budzi wątpliwości tut. Sądu, że brak jest na gruncie rozpoznawanej sprawy przepisu prawa materialnego, który wymagałby urzędowego potwierdzenia przedstawianych przez organu I instancji ofert pracy, terminów, w jakich znalazły się w jego dyspozycji, czy też powodów, dla których nie zostały przedstawione określonemu bezrobotnemu. W szczególności obowiązek taki nie wynika z powoływanego w skardze art. 36 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20.04.2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008r. nr 69, poz. 415 ze zm.), statuującego zasadę podawania do wiadomości bezrobotnym każdego zgłoszonego wolnego miejsce pracy, w zw. z art. 51 ust. 3 (prawo dostępu strony do dotyczących jej urzędowych dokumentów i zbiorów danych) i art. 54 ust. 1 (wolność pozyskiwania informacji) Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, czy też z wskazywanego w zażaleniu pkt 8.2 lit. a Części I "Standard pośrednictwa pracy" załącznika do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2.03.2007r. w sprawie standardów usług rynku pracy (Dz. U. z 2007r., nr 47, poz. 314) i § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2.03.2007r. w sprawie szczegółowych warunków prowadzenia przez publiczne służby zatrudnienia usług rynku pracy (Dz. U. z 2007r. nr 47, poz. 315). Ostatnie z wymienionych przepisów dotyczą obowiązków odpowiednio – odnotowania w karcie rejestracyjnej bezrobotnego informacji o przyjęciu lub odmowie przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej (pkt 8.2 lit. a) oraz prowadzenia karty pracodawców i rejestru pracodawców, obejmującej w szczególności tych, którzy zgłosili oferty pracy (§ 8 ust. 2). Należy także odnotować, że skarżący nie wykazał swojego interesu prawnego w urzędowym potwierdzeniu wskazanych przez niego faktów. Istotą interesu prawnego jest bowiem jego oparcie na konkretnej normie prawa materialnego, którą to normę można wskazać jako jego podstawę i z której dany podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 13.05.2009r., sygn. akt: II SA/Sz 218/09, LEX nr 551951). Tymczasem w niniejszej sprawie S. S. nie wskazał przepisu prawa materialnego, stanowiącego podstawę prawną jego interesu prawnego w wydaniu zaświadczenia o żądanej treści. Powoływanie się przez skarżącego na okoliczność, że przedmiotowe zaświadczenie ma mu służyć na użytek postępowania przed organami wymiaru sprawiedliwości może świadczyć – jak słusznie zauważył organ odwoławczy – jedynie o istnieniu interesu faktycznego. Okoliczność ta jest niewystarczająca do uzyskania zaświadczenia w oparciu o art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. Ze względu na powyższe Sąd podzielił w całości argumentację prawną przedstawioną przez organy obu instancji, nie znajdując podstaw do zakwestionowania wydanych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć. Odmowa wydania zaświadczenia może bowiem nastąpić wówczas, gdy – tak jak w niniejszej sprawie – osoba ubiegająca się nie wskaże przepisu prawa lub nie wykaże interesu prawnego (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 8.12.1999r., sygn. akt: I SA 1499/99, LEX nr 48671). Jednocześnie tryb określony w artykułach od 217-219 k.p.a. nie dotyczy udzielania informacji (por. wyrok NSA we Wrocławiu z dnia 22.11.1996r., I SA/Wr 142/96, LEX nr 27384), którą przekazano S. S. odrębnym pismem z dnia 22.09.2010r. (k. 4). Niezależnie od powyższego należy wyjaśnić skarżącemu, że nawet gdyby wykazał interes prawny w żądaniu wydania zaświadczenia to i tak wniosek ten nie mógłby być uwzględniony. Jak wynika bowiem z pisma organu I instancji z dnia 22.09.2010r. jakkolwiek w ofercie urzędu znajdowały się stanowiska pracownika administracyjnego, to z uwagi na niezwłoczne korzystanie z tych ofert przez bezrobotnych poszukujących pracy były one nieaktualne w dniach zgłaszania się – w kilkumiesięcznych odstępach czasu – przez stronę w siedzibie urzędu. W rezultacie oferty nie były przedstawiane skarżącemu, co uniemożliwiałoby wydanie zaświadczenia o żądanej treści. Jako niezasadne należy ocenić powołanie się przez skarżącego na treść art. 2 ust. 1 i 2, art. 6 ust. 3 lit. f ustawy z dnia 6.09.2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001, nr 112, poz. 1198) oraz art. 51 ust. 3 i art. 54 ust. 1 Konstytucji RP. Na gruncie rozpoznawanej sprawy S. S. domagał się bowiem wydania zaświadczenia w trybie art. 217 – 219 k.p.a. (pismo z dnia 14.09.2010r. – k. 3), nie zaś udostępnienia informacji publicznej, która stanowi zupełnie odmienną instytucję, podlegającą odrębnemu reżimowi prawnemu. Ponadto żądania strony dotyczące udostępnienia informacji publicznej pojawiły się dopiero na etapie składania skargi, w związku z czym organy nie mogły się do nich ustosunkować. Podkreślić także należy, że sąd administracyjny sprawuje kontrolę legalności zaskarżonych aktów w oparciu o stan prawny i faktyczny zaistniały w dacie ich wydania. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w pkt I sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.