I SA/Po 469/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karol Pawlicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędzia WSA Dominik Mączyński Protokolant: st. sekr. sąd. Kamila Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2012 r. sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Dyrektor Izby Skarbowej z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu radcy prawnemu kwotę [...]zł uwzględniającą podatek od towarów i usług w wysokości [...]zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] na podstawie art. 216 § 1 w zw. z art. 171 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2005, Nr 8, poz. 60, z późn. zm. – dalej: "O.p.") zwrócił [...] pismo z dnia [...] października 2011 r. wyjaśniając, że nie jest organem właściwym w sprawie. W uzasadnieniu wskazano, że pismem z dnia [...] października 2011 r. wnioskodawczyni zwróciła się z prośbą o wystąpienie przez organ I instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu o przywrócenie i rozpatrzenie skargi z dnia [...] kwietnia 2010 r., skierowanej do Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu oraz rozpatrzenia pisma skierowanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2010 r. Dalej organ wyjaśnił, że w dniu [...] listopada 2011 r. przekazał pismo podatniczki według właściwości do Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, zaznaczając, że organ I instancji nie jest stroną w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, stosownie do art. 170 § 1 O.p. zwrócił organowi I instancji przedmiotowe pismo informując, że w jego ocenie adresatem pisma podatniczki jest sąd. Stanowisko potwierdza fakt, że sprawy objęte pismem [...] zostały już prawomocnie osądzone, a organ podatkowy nie posiada kompetencji do występowania z urzędu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W zażaleniu z dnia [...] grudnia 2011 r. podatniczka wniosła o stwierdzenie nieistnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym za lata 1999-2002 i wydanie postanowień o wygaśnięciu zobowiązań, a także zwrot należnych nadpłaconych podatków za w/w okres oraz zwrot poniesionych kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, działając w trybie art. 169 § 1 i 168 § 2 w związku z art. 235, art. 239 i art. 222 O.p. wezwał stronę do sprecyzowania zarzutów wobec zaskarżonego postanowienia i zakresu żądania będącego przedmiotem zażalenia - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Wezwanie zawierało pouczenie, że nieusunięcie wskazanych braków formalnych zażalenia spowoduje jego pozostawienie bez rozpatrzenia. W wezwaniu organ odwoławczy przytoczył treść art. 222 w związku z art. 239 O.p. wskazując, że zażalenie na postanowienie organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw postanowieniu, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem zażalenia oraz wskazywać dowody uzasadniające żądanie. W zakreślonym terminie strona złożyła pismo z dnia [...] lutego 2012 r., w którym stwierdziła, że oczekuje w dalszym ciągu od organów podatkowych, tj. od Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] i Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu poprawnego i rzeczowego załatwienia zażalenia, a nie uchylanie się od odpowiedzi na wymienione zagadnienie. W treści pisma podniosła, że zarówno Naczelnik Urzędu Skarbowego i Dyrektor Izby Skarbowej, a także Wojewódzki Sąd Administracyjny byli poinformowani o przedawnieniu jej zobowiązań objętych skargą z dniem [...] grudnia 2008 r., zatem oczekuje: 1) sprostowania błędu opisanego w skardze z dnia [...] kwietnia 2010 r., 2) udzielenia odpowiedzi, kto ma obowiązek po przedawnieniu sprawy wystąpić z urzędu o jej umorzenie, 3) poprawnej odpowiedzi na zażalenie z dnia [...] grudnia 2011 r. zamiast zwracania wniosków. Postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu na podstawie art. 228 § 1 pkt 3 w zw. z art. 235, art. 239 i art. 222 O.p. pozostawił bez rozpatrzenia zażalenie na postanowienie w sprawie zwrotu wniosku podatniczki z dnia [...] października 2011 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że z treści pisma podatniczki wynikało, że przywołana skarga dotyczyła decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych za lata 1999-2002. Skarga powyższa postanowieniem WSA w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Po 376/10 została odrzucona. Do przedmiotowego pisma podatniczka załączyła kserokopie dotychczasowej korespondencji kierowanej do Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, w których zawarte było żądanie zwrotu kwot wykazanych w skardze z dnia [...] kwietnia 2010 r. oraz zwolnienie z opłat zasądzonych przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 stycznia 2011 r. - co w jej opinii było uzasadnione ze względu na fakt, że zobowiązanie objęte przywołaną skargą uległo przedawnieniu. Następnie organ powołał art. 168 § 2 O.p, art. 222 O.p., art. 228 § 1 pkt 3 O.p. oraz art. 239 O.p. i wyjaśnił, że przed przystąpieniem do weryfikacji zaskarżonego rozstrzygnięcia obowiązkiem organu odwoławczego jest zbadanie czy nie zachodzą przeszkody wyłączające możliwość załatwienia sprawy co do istoty, a w ramach tego wstępnego badania organ m.in. ocenia czy złożone zażalenie spełnia warunki określone w art. 222 O.p. Organ ocenił, że wniesione przez [...] zażalenie nie spełnia wymogów formalnych. Zdaniem organu zażalenie to zawierało jedynie nowe żądania o stwierdzenie nieistnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym za lata 1999-2002 i wydanie postanowień o wygaśnięciu zobowiązań, a także zwrot należnych nadpłaconych podatków za w/w okres oraz zwrot poniesionych kosztów postępowania sądowego. Przedmiotowe braki formalne zażalenia nie zostały również uzupełnione na wystosowane w trybie art. 169 § 1 O.p. wezwanie organu odwoławczego. Odpowiadając na to wezwanie pismem z dnia [...] lutego 2012 r. strona podniosła jedynie, że oczekuje poprawnej odpowiedzi na wniesione zażalenie zamiast zwracania jej wniosków. Ponadto oświadczyła, że oczekuje sprostowania błędu opisanego w skardze z dnia [...] kwietnia 2010 r. oraz udzielenia odpowiedzi, kto ma obowiązek po przedawnieniu sprawy wystąpić z urzędu o jej umorzenie. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej z treści powyższego pisma podobnie jak i złożonego zażalenia wynikało jedynie, że strona jest niezadowolona z rozstrzygnięcia dokonanego zaskarżonym postanowieniem. Natomiast nie wskazała argumentacji podważającej zasadności tego rozstrzygnięcia albo na czym polegała wada zastosowanego prawa lub jego wykładni lub jakie przepisy prawa materialnego czy też procesowego naruszył organ podatkowy I instancji rozstrzygając o zwrocie wnioskodawcy wniesionego podania z dnia [...] października 2011 r. o wystąpienie z urzędu przez Naczelnika Urzędu Skarbowego do Sądu, które to rozstrzygnięcie zapadło ze względu na fakt, że w tej sprawie organ podatkowy nie jest organem właściwym. W skardze z dnia [...] kwietnia 2012 r. podatniczka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie przepisów: - art. 120, art. 121, art. 122, art. 180, art. 187, art. 191 i art. 192 O.p.; - art. 222 i 228 § 1 pkt 3 w związku z art. 239 O.p.. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że składając wniosek do Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] o "wystąpienie z urzędu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu o przywrócenie i rozpatrzenie skargi z dnia [...] kwietnia 2010 r. oraz rozpatrzenie pisma skierowanego do WSA w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2010 r. oczekiwała od organów podatkowych odpowiedzi, jakie posiada ewentualne zobowiązania wobec Skarbu Państwa oraz stanowiska tych organów w przedmiocie zwrotu na jej rzecz kosztów przeprowadzonych postępowań sądowych. W opinii skarżącej niezrozumiałym jest, że organ podatkowy nie potrafił odczytać wniosku w sposób zgodny z jej intencją. Jednocześnie wskazała, że niniejszą skargę składa w celu weryfikacji postępowania organów podatkowych, bowiem niezrozumiałe jest również powołanie w treści zaskarżonego postanowienia przepisów 168 § 2, art. 222 i 228 § 1 pkt 3 w związku z art. 239 O.p. Nie zgadzając się z organem odwoławczym, iż wniesione zażalenie nie zawierało zarzutów przeciwko treści wydanego postanowienia i żądania będącego przedmiotem postępowania, strona oceniła, że brak jest podstaw do zastosowania przepisów art. 228 § 1 pkt 3 O.p. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Pismem procesowym złożonym do akt sądowych w dniu [...] października 2012 r. wyznaczony z urzędu pełnomocnik skarżącej podtrzymał w całości żądanie skargi w przedmiocie uchylenia zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej oraz postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2011 r. podnosząc naruszenie przez oba organy art. 168 § 2, art. 222, art. 228 § 1 w związku z art. 239, a także art.120,121,122 i 124 O.p. W uzasadnieniu pisma pełnomocnik potwierdził, że pismem z dnia [...] października 2011 r. skarżąca wniosła do Naczelnika Urzędu Skarbowego podanie o wystąpienie do WSA o przywrócenie skargi z dnia [...] kwietnia 2010 r. skierowanej do Dyrektora Izby Skarbowej oraz o rozpatrzenie pisma skierowanego do WSA z dnia [...] kwietnia 2010 r. Naczelnik zwrócił skarżącej podanie uznając się za niewłaściwym w tej sprawie jako, że właściwym był WSA. Pełnomocnik argumentował, że skarżąca ma 82 lata i od wielu lat prowadzi spory administracyjne i sądowoadministracyjne w sprawach podatkowych w szczególności w zakresie decyzji określających prawidłową wysokość zobowiązań podatkowych za lata 1999- 2002 oraz toczące się w międzyczasie postępowanie o umorzenie zaległości podatkowych, a także w zakresie decyzji organów w przedmiocie zaliczenia nadpłaty podatku dochodowego za rok 2005 na poczet zaległości podatkowych za rok 1999, które to wszystkie zaległości w efekcie wygasły na skutek przedawnienia oraz zaliczenia przedmiotowej nadpłaty. W między czasie jak wynika z pism Skarżącej załączonych do akt sprawy Skarżąca chorowała, była hospitalizowana oraz częściowo zastępowana w niektórych postępowaniach przez ustanowionego z urzędu doradcę podatkowego. W ocenie pełnomocnika, nie ulega wątpliwości, że skarżąca nieprecyzyjnie wyraziła swoje stanowisko w podaniach skierowanych do Naczelnika Urzędu Skarbowego, niemniej rolą organu I instancji było przede wszystkim właściwe odczytanie sensu podania, a nie literalna jego wykładnia oraz rzetelne, wyczerpujące udzielenie stronie informacji, wyjaśnień co do stanu sprawy i obowiązujących przepisów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Sądy administracyjne dokonują kontroli legalności działań administracji publicznej zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej: "P.p.s.a.") poprzez orzekanie w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Na podstawie art. 134 P.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności, zgodnie z którą sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu pozostawiające bez rozpatrzenia zażalenie wniesione na postanowienie w przedmiocie zwrotu skarżącej pisma z dnia [...] października 2011 r. Zgodnie z odsyłającym brzmieniem art. 239 O.p. w sprawach nieuregulowanych do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Na podstawie art. 222 O.p. odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie. W myśl art. 228 § 1 pkt 3 O.p. organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia pozostawienie odwołania (zażalenia) bez rozpatrzenia, jeżeli nie spełnia warunków wynikających z art. 222. Zgodnie jednak z art. 169 § 1 O.p. – mającym zastosowanie w postępowaniu odwoławczym (zażaleniowym) na podstawie art. 168 § 1 oraz art. 235 O.p. - postanowienie takie musi być poprzedzone przez organ podatkowy wezwaniem wnoszącego odwołanie, do usunięcia braków formalnych odwołania w terminie 7 dni, z równoczesnym pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia. Istota sporu dotyczy rozstrzygnięcia, czy zażalenie od postanowienia organu I instancji wniesione przez skarżącą spełnia wymogi formalne określone w powołanym przepisie art. 222 O.p. oraz czy po otrzymaniu wezwania organu odwoławczego braki zostały przez skarżącą usunięte. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w trybie art. 169 § 1 i 168 § 2 w związku z art. 235, art. 239 i art. 222 O.p. wezwał stronę do sprecyzowania zarzutów wobec zaskarżonego postanowienia i zakresu żądania będącego przedmiotem zażalenia - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Wezwanie zawierało pouczenie, że nieusunięcie wskazanych braków formalnych zażalenia spowoduje jego pozostawienie bez rozpatrzenia. Skarżąca w odpowiedzi na wezwanie nie określiła istoty żądania będącego przedmiotem zażalenia, a także nie wskazała dowodów uzasadniających żądanie. Prawidłowo zatem Dyrektor Izby Skarbowej, w oparciu o treść art. 222, art. 228 § 2 w zw. z art. 239 O.p. pozostawił zażalenie skarżącej bez rozpoznania. Z powołanego art. 222 w zw. z art. 239 O.p. wynika, że zażalenia na postanowienia w postępowaniu podatkowym nie mogą być prostym wyrazem niezadowolenia. Zażalenie powinno zawierać wskazane elementy z tym, że zarzuty przeciwko postanowieniu oraz istota i zakres żądania będącego przedmiotem zażalenia mają charakter obligatoryjny. Poprzez pojęcie zarzutów przeciwko postanowieniu, podatnik winien wskazać przepisy prawa materialnego czy też procesowego, natomiast przez pojęcie istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem odwołania, podatnik winien sprecyzować swoje oczekiwania kierowane do organu odwoławczego. W sytuacji zatem, gdy zażalenie nie zawiera któregoś z niezbędnych elementów, organ podatkowy, po uprzednim bezskutecznym wezwaniu o uzupełnienie braków w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpoznania - wydaje postanowienie w oparciu o treść art. 228 § 1 pkt 3 O.p. W rozpoznawanej sprawie organ prawidłowo ocenił, że zażalenie złożone przez skarżącą na postanowienie organu I instancji nie zawiera zarzutów przeciw temu postanowieniu określających istotę i zakres żądania będącego przedmiotem zażalenia. Zasadnie organ wezwał skarżącą do usunięcia tych braków w terminie 7 dni pouczając, że niewykonanie tego wezwania spowoduje pozostawienie zażalenia bez rozpoznania. Prawidłowo również organ odwoławczy uznał, że złożone przez skarżącą zażalenie nie precyzowało zarzutów przeciwko zaskarżonemu postanowieniu i określenia zakresu żądania będącego przedmiotem zażalenia. Za taki zarzut nie może być uznane nowe żądanie sprecyzowane przez skarżącą, a dotyczące stwierdzenia nieistnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym za lata 1999-2002 i wydanie postanowień o wygaśnięciu zobowiązań, a także zwrot należnych nadpłaconych podatków za w/w okres oraz zwrot poniesionych kosztów postępowania sądowego. Oceniając treść przedmiotowego zażalenia zasadnie organ odwoławczy uznał, że nie zawiera ono niezbędnych wymogów formalnych, pozwalających na jego rozpatrzenie przez organ. Wobec powyższego nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 222 i 228 § 1 pkt 3 w związku z art. 239 O.p. Zwrócić należy uwagę, że postępowanie w sprawie zostało zainicjowane pismem z dnia [...] października 2011 r., w którym skarżąca zwróciła się do organu I instancji o wystąpienie z urzędu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu o przywrócenie i rozpatrzenie skargi z dnia [...] kwietnia 2010 r., skierowanej do Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu oraz rozpatrzenia pisma skierowanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia [...] kwietnia 2010 r. Wyjaśnienia wymaga, że zwrot podania na podstawie art. 171 § 3 O.p., osobie, która uprzednio wniosła je do organu podatkowego, może nastąpić w dwóch przypadkach. Po pierwsze, gdy organ, do którego wniesiono podanie, okazał się niewłaściwy, a właściwego nie można ustalić na podstawie danych zawartych w podaniu. Po drugie, gdy z podania wynika, że właściwy w sprawie jest sąd. Zwrot podania następuje w formie postanowienia, na które służy zażalenie. Zażalenie na postanowienie organu podatkowego I instancji zawierało nowe żądanie z wnioskiem o stwierdzenie nieistnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym za lata 1999-2002 i wydanie postanowień o wygaśnięciu zobowiązań, a także zwrot należnych nadpłaconych podatków za w/w okres oraz zwrot poniesionych kosztów postępowania sądowego. Z kolei w skardze skarżąca podnosi, że składając pismo o wystąpienie z urzędu do Sądu oczekiwała jednak działania od organów podatkowych, co zdaniem organu odwoławczego kłóci się z użytym w tym piśmie z dnia [...] października 2012 r. żądaniem wystąpienia do Sądu. Sądowi wiadomo z urzędu, że w sprawie skarżącej zapadło kilkanaście prawomocnych orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu i Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach dotyczących zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 1999-2002 i orzeczeń powiązanych z tym zobowiązaniem, w tym: - postanowienia WSA w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2005 r. o sygn. akt I SA/Po 1396-1397-1398-1399/05 w przedmiocie wymiaru w/w zobowiązań, - postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2005 r. sygn. akt I SA/Po 1390/05 w przedmiocie zaliczenia nadpłaty w podatku dochodowym za lata 1999-2000 zmarłego na poczet zaległości spadkobiercy w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999r., - wyrok WSA w Poznaniu z dnia 14 listopada 2006 r. sygn. akt I SA/Po 424/06 w przedmiocie zawieszenia postępowania w zakresie umorzenia w/w zaległości podatkowych w podatku dochodowym, - wyroki WSA w Poznaniu z dnia 20 września 2007 r. o sygn. akt I SA/Po 235-236-237-238/07 w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie określenia podatku dochodowego odpowiednio za lata 1999-2002, - wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 listopada 2007 r. sygn. akt I SA/Po 1137/06 w przedmiocie zaliczenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. na poczet w/w zaległości podatkowych, - postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 01 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Po 376/10 w sprawie dotyczącej umorzenia w/w zaległości podatkowych za lata 1999-2002. Z powyższego wynika, że skarżąca kwestionowała wszystkie rozstrzygnięcia i działania organów podatkowych, a także Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Pomimo, że skargi na te orzeczenia były prawomocnie odrzucane, podatniczka w sprawie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 1999-2002 i jego przedawnienia nadal formułuje zapytania, żądania i wnioski. Takie zapytania zawarte zostały także w treści zażalenia z dnia [...] grudnia 2011 r. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. oraz w piśmie z dnia [...] lutego 2012 r., stanowiącego odpowiedź na wezwanie organu odwoławczego do usunięcia braków zażalenia. Sąd zauważa, że organ odwoławczy odrębnym pismem z dnia [...] marca 2012 r. - w oparciu o akta sprawy - udzielił podatniczce wyjaśnienia (karta nr 39-42). W piśmie tym organ odwoławczy ocenił, iż liczne pisemne wystąpienia strony wynikają z faktu niezrozumienia m.in. sentencji, jak i treści decyzji. Wskazano, że ze stwierdzenia zawartego w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] listopada 2009 r. o przedawnieniu zaległości objętych wnioskiem o umorzenie, podatniczka wyprowadziła nieuprawniony wniosek, że w związku z przedawnieniem obecnie należny jest jej zwrot potrąconej z nadpłaty na poczet tej zaległości kwoty wraz z odsetkami, jak również zwrot poniesionych opłat i kosztów postępowań sądowych. Jednak i ta wyczerpująca, wnikliwa odpowiedź okazała się dla podatniczki niezrozumiała, skoro w niniejszej skardze nadal podnosi, że intencją jej pism było jakie ewentualne zobowiązania wobec Skarbu Państwa posiada. Zdaniem Sądu organy podatkowe nie mogą spełniać żądań, które nie są przewidziane przepisami prawa np. żądania: o wystąpienie z urzędu do sądu o przywrócenie i rozpatrzenie skargi, zwolnienie z opłat zasądzonych przez sąd, o stwierdzenie nieistnienia zobowiązań podatkowych po ich przedawnieniu czy wydanie postanowień o wygaśnięciu zobowiązań po ich przedawnieniu. Dla przykładu wyjaśniono, że wygaśnięcie zobowiązań podatkowych wskutek przedawnienia następuje z mocy samego prawa na podstawie art. 59 § 1 Ordynacji podatkowej, co oznacza, że po upływie okresu przedawnienia przestaje istnieć stosunek zobowiązaniowy pomiędzy podatnikiem i wierzycielem podatkowym, bez konieczności wydawania przez organ podatkowy stosownych decyzji czy postanowień. Nie znajdują uzasadnienia zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego. Wyjaśnienia wymaga, że realizacja zasad ogólnych postępowania, w tym działania na podstawie przepisów prawa (art. 120 O.p.), zasady zaufania do organów podatkowych (art. 121 O.p.), zasady prawdy obiektywnej ( art. 122 O.p.) - znalazła odzwierciedlenie w działaniach podjętych przez organ odwoławczy poprzez wystosowane w trybie art. 169 § 1 O.p. wezwania w celu usunięcia braków formalnych złożonego zażalenia. Wobec powyższego Sąd orzekł jak w p. I sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a. Zwrot kosztów postępowania został zasądzony na podstawie i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).