I SA/Wr 81/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Kieres, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Radom, sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 października 2021 r. sprawy ze skargi "A" reprezentowanej przez "B" S.A. z/s w L. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 15 czerwca 2020 r A reprezentowana przez B S.A. (Wnioskodawca Skarżąca) wystąpiła o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów praw podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych. We wniosku wskazała, że w związku z trudnymi warunkami pracy w B który prowadzi głównie działalność wydobywczą (w kopalniach głębinowych), działalność hutniczą oraz działalność wspomagającą te obszary, a także znaczącym wpływem tej działalności na otoczenie zewnętrzne, powołano Konsultacyjną Radę C S.A. (dalej: "Rada"), będącą ciałem doradczym Prezesa Zarządu D. W myśl regulaminu Rady do jej zadań należy m.in.: • inicjowanie i wspieranie działań na rzecz zdrowia Polaków oraz pracowników, mieszkańców Z. oraz województwa d., • inicjowanie kampanii, badań i wszelkich działań zmierzających do poprawy stanu zdrowia pracowników B i mieszkańców regionu, w tym programów prozdrowotnych, • wspieranie wszelkich działań związanych z szeroko rozumianą profilaktyką zdrowotną, • podejmowanie działań na rzecz zwiększenia wiedzy pracowników i mieszkańców regionu na rzecz poszerzania wiedzy o zdrowiu, przyczynach chorób i możliwości ich zapobiegania. W posiedzeniach Rady biorą udział jej Członkowie (którymi są osoby w stopniu doktora lub profesora nauk medycznych, rektorzy wyższych uczelni medycznych itp ), przedstawiciel B oraz ewentualnie - zaproszeni goście. Kosztami związanymi z funkcjonowaniem Rady są wydatki na wynagrodzenia jej Członków (wypłacane na podstawie umów - zleceń) oraz koszt obsługi administracyjno-kancelaryjnej. Dodatkowo, w związku z funkcjonowaniem Rady, B ponosi także dodatkowe koszty na rzecz firny zewnętrznej, która w ramach otrzymywanego wynagrodzenia m.in.: • zapewnia kompleksową organizację spotkań Rady, • uzgadnia tzw. kamienie milowe w pracy Rady oraz jej zakres działania, • przedstawia podczas spotkań Rady analizy publikacji w popularnych czasopismach medycznych istotnych z punktu widzenia działalności Rady, • dokonuje bieżących ustaleń z Członkami Rady w zakresie wykonywania przez nich swoich obowiązków. Praktycznymi przejawami dotychczasowego działania Rady jest dedykowany dla pracowników B program badań profilaktycznych, w tym tomografii komputerowej płuc oraz badania zwapnień w naczyniach wieńcowych, którego koszt ponosi B. Objął on do chwili obecnej znaczną część załogi B oraz pozwolił na wykrycie guzów, zwapnień tętnic, schorzeń układu oddechowego (pylica, rozedma), a także na skierowanie pracowników ze stwierdzonymi jednostkami chorobowymi do leczenia w ramach funkcjonujących w grupie kapitałowej B poradni oraz oddziałów szpitalnych. W programie tym mogą dobrowolnie uczestniczyć wszyscy pracownicy Spółki. Innym efektem działania Rady jest bieżąca analiza kwestii związanych z ryzykiem zachorowania przez pracowników B na infekcje powodowane przez wirus COVID-19. Posiedzenia Rady zwoływane są w miarę potrzeb, nie rzadziej niż raz na kwartał (daty dotychczasowych posiedzeń to: 26 listopada 2019 r., 9 marca 2020 r., 24 czerwca 2020 r. oraz 2 września 2020 r.). Zgodnie z regulaminem Rady - jej pracami kieruje (a więc zarazem - ustala ich tematykę) przedstawiciel B. Kwestia, czy każde posiedzenie wymaga udziału wszystkich członków, także tych, których specjalizacja lekarska nie wiąże się z poruszaną tematyką nie wynika wprost z regulaminu Rady, jednak w praktyce - w posiedzeniach Rady uczestniczą wszyscy jej członkowie (za wyjątkiem tych, którzy nie mogą w nich uczestniczyć z przyczyn losowych itp.). Zgodnie z Regulaminem Rady - nie podejmuje ona decyzji w formie uchwał, co wynika z jej konsultacyjnego charakteru. Stanowiska członków Rady, wyrażane na jej posiedzeniach, są wciągane do protokołu. Należy ponadto podkreślić, że Rada jest ciałem doradczym działającym przy Prezesie Zarządu D. Stąd też jej cioski oraz rekomendacje - nie są wiążące dla Prezesa Zarządu D, a ich akceptacja - zależy od podejmowanych w ramach posiadanych uprawnień decyzji Prezesa Zarządu D. Pierwsza tura badań profilaktycznych dla pracowników obejmujących tomografię komputerową płuc oraz badanie zwapnień w naczyniach wieńcowych została przeprowadzona w okresie od dnia 18 listopada do 30 grudnia 2019 r. Kolejną turę zainicjowano w lipcu br., planowane jest także, iż potrwa ona do kwietnia 2021 r. B nieustannie podejmuje działania zmierzające do obniżenia ryzyka zachorowań na COVID-19, które są m.in. wynikiem działania Rady (podczas spotkania Rady poświęconego tematyce COVID-19 zaproponowano m.in. przygotowanie się na tzw. drugą falę zakażeń, poprzez zaszczepienie pracowników na grypę). Ponadto B prowadził i prowadzi działania prewencyjne, mające na celu ochronę pracowników przed zakażeniem. Na oddziałach Spółki, we wszystkich przestrzeniach wspólnych stale prowadzona jest dezynfekcja. Do kopalń i hut wchodzący w skład struktury Spółki cały czas trafia produkowany przez spółkę A płyn biobójczy. Pracownicy wysyłani są do pracy w domu lub na pełnopłatną samoizolację. W oddziałach firmy zamontowano najwyższej klasy kamery termowizyjne do badania temperatury u pracowników (takie, jakie stosowane są m.in. na lotnisku w S.). Dzięki nim udało się w kilku przypadkach wyłapać pracowników i skierować ich na izolację. Efektem wszystkich ww. działań jest (przekazana na jednym z posiedzeń Rady) informacja Wiceprezesa Zarządu E, zgodnie z którą spośród 15-stu największych producentów z branży, w której działa B, tylko trzem udało się podwyższyć produkcję w czasie pandemii. W tej trójce jest B (co zarazem dobitnie świadczy o związku działań podejmowanych przez Radę z przychodami). Rada ma za zadanie wspierać i inicjować wszelkie działania B w zakresie szeroko zakrojonych działań lokalnych na rzecz zdrowia pracowników, a pośrednio również i mieszkańców Z. oraz województwa d. Powstanie Rady C jest zarazem świadectwem tego, jak wielką rolę B przykłada do bezpieczeństwa pracowników, nie tylko w sensie dosłownym, ale również do bezpieczeństwa w sensie zdrowotnym. Rada C jako ciało doradcze - zapewnia integralność działań prozdrowotnych prowadzonych przez B oraz ich spójność co do kierunków badań i profilaktyki. B co roku przeznacza pewną pulę środków na badania i profilaktykę, chodzi przy tym o to, aby wiedza i doświadczenie członków Rady zagwarantowały ich większą skuteczność, jak i efektywność. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy opisane w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym wydatki, ponoszone przez B na funkcjonowanie Rady C (wynagrodzenia członków Rady, koszty obsługi administracyjno-kancelaryjnej, koszty obsługującej Radę firmy zewnętrznej) będą stanowić dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodu, potrącalny w dacie wypłaty (w przypadku wynagrodzeń Członków Rady) oraz w dacie poniesienia (w przypadku pozostałych wydatków)? W ocenie Wnioskodawcy konstrukcja art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1406, ze zm ) daje podatnikowi możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich kosztów (niewymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych), pod warunkiem, że wykaże ich bezpośredni bądź pośredni związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. W ocenie Wnioskodawcy wydatki związane z funkcjonowaniem Rady są pochodną zatrudniania przez B pracowników i wpływają na ochronę ich zdrowia, a w konsekwencji zmniejszenie liczby zachorowań i absencji. Powyższe może w dalszej perspektywie przyczynić się do poprawy atmosfery pracy i w konsekwencji do zwiększenia wydajności pracy, wraz z przełożeniem na uzyskiwane przez Spółkę przychody. Wpływa to także na lojalność pracowników wobec pracodawcy i zapobiega sytuacjom podejmowania pochopnych decyzji o zmianie pracy. Z powyższego powodu analizowane wydatki spełniają przesłanki wynikające z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Ponadto przejawem szczególnej dbałości o zdrowie pracowników B jest podejmowanie wszelkich możliwych działań zmierzających do ograniczenia skutków trwającej pandemii COVID-19. Problem ten i wynikające z niego zagrożenia były też jednym z tematów, którymi w ostatnim czasie zajmowała się Rada (podczas spotkania której omówiono wpływ zasad higieny na obniżenie ryzyka zachorowań). Całokształt ponoszonych w obszarze przeciwdziałania COVID-19 działań w sposób pośredni przekłada się na ciągłość funkcjonowania ciągu technologicznego Spółki oraz jej procesu produkcyjnego. Efektem powyższego są jedynie pojedyncze przypadki zakażeń wirusem COVID-19 w B, ponadto w żadnym z takich przypadków (z uwagi na przyjęte procedury i środki zaradcze) nie doszło do dalszego, niekontrolowanego rozprzestrzeniania się tej choroby. Dalej Wnioskodawca wskazał, że regulamin Rady przewiduje także możliwość aktywności Rady w obszarach związanych z: • inicjowaniem i wspieraniem działań prozdrowotnych na rzecz mieszkańców regionu, w którym znajduje się siedziba Spółki, • podejmowanie działań na rzecz zwiększenia wiedzy pracowników i mieszkańców regionu o zdrowiu, przyczynach chorób i możliwości ich zapobiegania. W opinii Spółki - również taka aktywność będzie związana z działalnością gospodarczą Spółki. Wskazać przy tym należy, że przeważająca większość pracowników Spółki - rekrutowana jest właśnie spośród mieszkańców regionu. Ponadto ewentualne działania prozdrowotne, adresatem których byłaby społeczność lokalna - z pewnością obniżyłyby prawdopodobieństwo ewentualnych skarg (czy też nawet pozwów sądowych), adresatem których mogłaby być Spółka, w związku z uciążliwym dla otoczenia charakterem prowadzonej działalności. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zaskarżoną interpretacją uznał stanowisko Strony za nieprawidłowe. W ocenie organu, opisane we wniosku wydatki związane z funkcjonowaniem Rady C nie, wykazują związku z uzyskaniem, zachowaniem lub zabezpieczeniem przychodów Spółki (zarówno o charakterze bezpośrednim jak i pośrednim). Nie sposób uznać, że spotkania Rady mają pośredni wpływ na przychody Spółki - jako wpływające na poprawę stanu zdrowia jej pracowników poprzez zainicjowanie badań profilaktycznych wśród pracowników. Ponadto inicjatywa tych badań (obejmujących tomografię komputerową płuc oraz badanie zwapnień w naczyniach wieńcowych) nie może być skutkiem posiedzeń Rady, gdyż, jak wynika z uzupełnienia wniosku, pierwsze takie posiedzenie miało miejsce 26 listopada 2019 r., a badania wśród pracowników rozpoczęto 18 listopada 2019 r. Oceniając zakres podejmowanych przez Spółkę działań prewencyjnych zmierzających do obniżenia ryzyka zachorowania na COVID-19 organ uznał, że nie wykraczają one poza wytyczne dla funkcjonowania zakładów przemysłowych w trakcie epidemii SARSCoV-2 w Polsce przygotowane przez Ministerstwo Rozwoju, Pracy i Technologii z Głównym Inspektorem Sanitarnym i opublikowane na stronie internetowej (https://www.gov.pl/web/gis/wytyczne-zamieszczone-na-stronach-poszczegolnych-ministerstw-we-wspolpracy-z-gis). Brak zatem jest podstaw do twierdzenia, że poświęcenie posiedzenia Rady C tematowi COVID-19 przyniosło rozwiązania inne niż wskazane w wytycznych przekładające się na zmniejszenie absencji, a co za tym idzie możliwość zachowania produkcji na dotychczasowym poziomie. W opisanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym nie sposób więc uznać, że spotkania Rady C przekładają się w jakikolwiek sposób na osiągane przez Spółkę przychody lub, że bez ich poniesienia zagrożone byłoby źródło przychodów Spółki, jakim jest prowadzona przez nią działalność wydobywcza i hutnicza. Z tego względu zarówno wydatki poniesione na funkcjonowanie samej Rady, tj. wynagrodzenia jej członków, jak i wydatki związane z jej funkcjonowaniem tj. koszty obsługi administracyjno-kancelaryjnej oraz wydatki na rzecz firmy zewnętrznej, która m.in. zapewnia kompleksową organizację spotkań Rady nie spełniają wymogu związku z osiąganiem przychodów (zachowaniem lub zabezpieczeniem ich źródła) wyrażonego w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Nie mogą tym samym stanowić kosztów uzyskania przychodów. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 ustawy o CIT przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż w przedstawionym stanie faktycznym brak jest związku pomiędzy ponoszonymi wydatkami na funkcjonowanie Rady C a osiągnięciem, zachowaniem lub zabezpieczeniem przychodów Skarżącej, 2. przepisów postępowania, w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 121 § 1 w związku z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325; dalej: Ordynacja) poprzez: - pominięcie przez Organ w wydanej Interpretacji argumentacji przedstawionej przez Skarżącą, - przyjęcie przez Organ w wydanej Interpretacji własnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, - oparcie przez Organ uzasadnienia Interpretacji na informacjach nieznajdujących potwierdzenia w faktach. W zakresie zarzutów naruszenia prawa materialnego Skarżąca podtrzymała dotychczasowe stanowisko. W zakresie zarzutów naruszenia przepisów o postępowaniu wskazała, że Organ nie odniósł się w żaden sposób argumentów, że wydatki na rzecz Rady C mogą przyczynić się także do obniżenia prawdopodobieństwa ewentualnych skarg (pozwów sądowych), adresatem których mogłaby być Spółka. Podniosła też, że nie ma wiedzy, na podstawie czego Organ przyjął założenie, że Skarżąca "jako pracodawca od dawna zapewnienia profilaktykę zdrowotną i opiekę medyczną na najwyższym poziomie" (z czego następnie wywiedziono, iż dalsze wydatki na te cele - nie mogą zostać zaliczone w ciężar kosztów, a te które już ponosi Skarżąca wydają się być wystarczające w warunkach w jakich pracują pracownicy Spółki). W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. W dalszym piśmie procesowym Skarżąca podtrzymała dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co nastepuje: Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137).stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.).– w skrócie upsa. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) upsa. Wskazać także należy, że zgodnie z art. 57a upsa "Skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną." Ponadto odnotowania wymaga, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Skarga została oceniona jako nieuzasadniona. Zdaniem Sądu podniesione wobec wydanej przez DKIS interpretacji zarzuty skargi nie mogły zostać uwzględnione. Przedmiotem zaskarżonej interpretacji jest Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków ponoszonych w związku z funkcjonowaniem "Rady C" stanowiącej ciało doradczo konsultacyjne powołane przy Zarządzie Skarżące. Przepis art. 14c o.p. wskazuje na konstrukcję (treść) interpretacji indywidualnej, która powinna zawierać ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Akt ten może nie zawierać uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie (§ 1). Natomiast w przypadku negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2). Interpretacja winna również zawierać pouczenie o prawie wniesienia skargi (§ 3) do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W przypadku udzielenia interpretacji indywidualnej w formie dokumentu elektronicznego dokument ten opatruje się kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym (§ 4). Rolą organu wydającego interpretację indywidualną jest dokonanie wykładni wskazanych przez wnioskodawcę przepisów prawa oraz odniesienia wynikających z nich norm do stanowiska zawartego we wniosku o wydanie interpretacji, a przez to w konsekwencji dokonanie oceny, czy stanowisko występującego z wnioskiem znajduje oparcie w normach prawa podatkowego. Istotą procesu wydawania interpretacji indywidualnych jest więc dokonywanie wykładni konkretnych, wskazanych we wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, w powiązaniu z dokładnie określonym stanem faktycznym lub zdarzeniem przyszłym, poprzez ocenę przedstawionego we wniosku stanowiska wnioskodawcy w kontekście zadanego pytania. Niewątpliwie podstawowym celem uzyskania informacji indywidualnej jest dla Wnioskodawcy uzyskanie jednoznacznej odpowiedzi, czy jego stanowisko przedstawione we wniosku jest prawidłowe, co sprowadza się do wyartykułowania przez DKIS poglądu, że "stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe/nieprawidłowe". W przypadku podzielenia poglądu wnioskodawcy DKIS nie ma obowiązku argumentowania w przedmiocie tego, co legło u podstaw akceptacji tychże poglądów. Odmiennie natomiast prezentuje się sytuacja, gdy ocena stanowiska wnioskodawcy jest negatywna. W takim przypadku konieczne jest zawarcie w interpretacji wskazania stanowiska, które organ dokonujący interpretacji uznał za prawidłowe wraz z jego prawnym uzasadnieniem. Tym samym jeżeli organ uzna stanowisko wyrażone we wniosku o wydanie interpretacji za błędne winien jasno zaprezentować prawidłowe wraz z jego jednoznacznym i czytelnym uzasadnieniem prawnym. Zdaniem Sądu takie jednoznaczne i jasne stanowisko odnośnie wykładni i zastosowania art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, w stanie faktycznym z wniosku Spółki Spółka w zaskarżonej interpretacji indywidualnej otrzymała. W zarzucanej Organowi interpretującemu kwestii braku odniesienia się do argumentu o poprawie bezpieczeństwa prawnego skarżącej Sąd uznaje, że przedstawiona w zaskarżonej interpretacji wykładnia przedmiotowych przepisów art. 15 ust. 1 ustawy o CIT na gruncie opisanego przez Skarżącą stanu faktycznego, stanowi wystarczającą odpowiedź względem poglądów Organu. Organ wyraził pogląd, że nie dostrzega związku opisanych przez Skarżącą wydatków z możliwością uzyskania/ zabezpieczania przychodu. Dodatkowo Sąd podziela pogląd, zgodnie z którym obowiązek przedstawienia oceny stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny nie oznacza konieczności dokonywania oceny innych interpretacji oraz orzeczeń sądów administracyjnych, przywołanych przez wnioskodawcę dla wzmocnienia prezentowanej przez niego argumentacji (tak w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 29 maj 2018 r. o sygn. akt I SA/Bd 242/18 – dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sadów Administracyjnych (od którego skarga kasacyjna została oddalona) i powołanych w nim orzeczeniach. Sąd nie uznaje zarzutu skargi odnośnie naruszenia art. 14c o.p. oraz art. 120 (zasada działania w oparciu o przepisy prawa) oraz art. 121 § 1 o.p. (zasada zaufania) za uzasadniony, albowiem w sprawie Spółki, DKIS przeanalizował stan faktyczny przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i odniósł go do odpowiednich przepisów ustawy o CIT tj. art. 15 ust. 1. Tym samym wypełnił nałożone przepisami o.p. wymogi proceduralne właściwe postępowaniu w przedmiocie interpretacji indywidualnej. Odnosząc się natomiast do zrzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, to art. 15 ust. 1 ustawy o CIT wskazuje, że kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 tej ustawy. Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy. I tak, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki: został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika, jest definitywny (rzeczywisty), pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów, został właściwie udokumentowany, nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów. "Warunkiem uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodu jest łączne spełnienie następujących warunków - faktycznego (rzeczywistego) poniesienia wydatku przez podatnika, istnienie związku z prowadzoną przez podatnika działalnością oraz poniesienie go w celu uzyskania przychodu, jego zwiększenia bądź zachowania źródła przychodu. Nie każdy zatem wydatek, nawet związany z prowadzoną działalnością gospodarczą jest kosztem podatkowym, zmniejszającym podstawę opodatkowania, ale tylko taki, który realizuje cel wskazany w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Cel ten musi być widoczny, a ponoszone koszty winny go realizować bądź co najmniej zakładać realnie możliwość jego osiągnięcia." (Wyrok NSA z 19.02.2020 r., II FSK 3623/18, LEX nr 3065487.) "Dla uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu nie wystarczy intencja podatnika, z jaką czyni on wydatek - konieczna jest także analiza celowości wydatku w kontekście całokształtu okoliczności, w jakich się znalazł się podatnik, w tym w związku z przedmiotem jego działalności.(...) Z użytego w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT zwrotu "w celu" wywodzi się, że "poniesienie wydatku musi zatem być powiązane z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, ukierunkowaną na uzyskanie przychodów; wydatek powinien, przynajmniej potencjalnie, wpływać na wielkość uzyskiwanych lub spodziewanych przychodów z tej działalności. Kosztowa kwalifikacja konkretnego wydatku u konkretnego podatnika musi więc uwzględniać charakter i profil prowadzonej działalności gospodarczej oraz ekonomiczną racjonalność poniesionego wydatku." (Wyrok NSA z 21.01.2020 r., II FSK 321/18, LEX nr 3026855.). W ocenie Sądu zgodzić się należy z Organem, że Skarżąca takiego racjonalnego związku nie wykazała. W pierwszej kolejności nie można uznać, aby konieczność ponoszenia tego typu jak opisane wynikała wprost z faktu zatrudniania pracowników. Jest niewątpliwe, że Skarżąca, jako pracodawca jest zobowiązania podejmować określone przepisami prawa działania na rzecz ochrony zdrowa osób zatrudniony i tworzenia bezpiecznych i higienicznych warunków pracy. Jednakże chęć konsultowania takich działań z gremium osób z tytułami naukowymi o bliżej nieoznaczonych specjalizacjach należy uznać za działania dalece niestandardowe i wykraczające ponad to co jest stosowane i celowe w normalnym toku prowadzenia działalności gospodarczej. Tym bardziej, że, zgodnie z tym, co przedstawiła Strona, przedmiot działania Rady jest niezwykle szeroki i obejmujący również działania o charakterze ogólnospołecznycznym przy jednoczesnym kompletnym braku uprawnień decyzyjnych, a nawet przy braku wyrażania stanowiska w formie uchwał. W tak opisanym stanie faktycznym trudno w ogóle określić w jaki sposób – poza wyrażeniem zdania prze poszczególnych uczestników- Rada miała by uzewnętrzniać swoje zalecenia i jaki jest wobec tego cel powołania organu który nie wyraża ( brak uchwal) swojego zdania. Zgodzić się przy tym należy z Organem, że działania wskazywane przez Stronę jako wynikające z zaleceń Rady, nie pozostają z nimi w związku. Proste zestawienie dat rozpoczęcia programów badań przesiewowych i rozpoczęcia prac Rady wskazuje, że zdarzenia te nie pozostają ze sobą w związku. Tym bardziej, że tak szeroko zakrojony program badań przesiewowych wymagał z pewności także odpowiedniego przygotowania, a więc decyzją o jej wdrożeniu musiała być podjęta jeszcze przed ukonstytuowaniem się Rady. W tym miejscu należy podkreślić, że nie są zasadne zarzuty jakoby Organ przyjął inny niż opisany we wniosku stan faktyczny. Stwierdzenie, że Skarżąca "zapewnia profilaktykę zdrowotną i opiekę medyczną na najwyższym poziomie" nie jest opisem stanu faktycznego ale oceną do które dokonania organ jest uprawniony. Także w zakresie zwalczania epidemii storna nie wskazuje- poza nabyciem wysokiej jakości termometrów- żadnych ponadstandardowych działań które wymagały by konsultacji z szerokim gronem specjalistów. Słusznie też w odpowiedzi na skargę organ wskazał, że Skarżąca odwołuje się w skardze do interpretacji związanych z kosztami bezpośredniego zapobiegania rozprzestrzenianiu się epidemii a nie do kosztów ewentualnych, niewiążących i niepersonalizowanych zaleceń. Odnosząc się zaś do kwestii ewentualnego zabezpieczenia przed przyszłymi roszczeniami to Skarżąca w ogóle nie wskazała z czego możliwość wnoszenia takich roszczeń miała by wypływać. Każdy podmiot gospodarczy jest narażony na kierowanie pod jego adresem różnych roszczeń. Jednak zabezpieczeniem przed ich skutecznością jest działanie w granicach prawa i z zachowaniem zasad staranności, nie zaś powoływanie dowolnych ciał konsultacyjnych. Reasumując Sąd podziela stanowisko Organu, że w opisanym stanie faktycznym nie można uznać aby ponoszone przez Skarżącą wydatki na funkcjonowanie Rady C pozostawały w takim związku z możliwymi do uzyskania przychodami jak to jest wymagane w świetle art. 15 ust 1 ustawy o CIT. W związku z powyższym zarzut błędnej wykładni art. 15 ust. 1 ustawy o CIT należy uznać za niezasadny. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił