II SA/Bd 779/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska asesor WSA Mariusz Pawełczak (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 października 2021 r. sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu [...] z dnia [...] marca 2021 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu [...] na rzecz skarżącej A. W. kwotę 580 zł (pięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE 1. Wnioskiem z dnia [...]2020r. skarżąca A. W. wystąpiła do Komisji Stypendialnej Uniwersytetu [...]o przyznanie stypendium rektora. 2. Decyzją z dnia [...]2020r. Komisja Stypendialna Uniwersytetu [...]przyznała skarżącej stypendium rektora na rok akademicki 2020/2021. 3. Postanowieniem z dnia [...]2021r. Komisja Stypendialna Uniwersytetu [...] wznowiła postępowanie w sprawie przyznania skarżącej stypendium rektora na rok akademicki 2020/2021, a następnie decyzją z tego samego dnia uchyliła w całości decyzję z dnia [...]2020r. i orzekła o nieprzyznaniu stypendium rektora z powodu niespełnienia przez skarżącą warunków jej otrzymania oraz zobowiązała skarżącą do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń w wysokości [...] zł. 4. Pismem z dnia [...]2021r. skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji z dnia 5 stycznia 2021r. zarzucając naruszenie: - art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (tj. Dz. U. z 2020r., poz. 85 ze zm. – dalej "p.s.w.i.n.") poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że art. 93 wskazuje na łączny czas posiadania statusu studenta, podczas gdy literalna wykładnia ww. przepisu wskazuje na okres pobierania świadczenia; - art. 93 ust. 2 pkt 1 p.s.w.i.n. w zakresie dotyczącym ustalenia łącznego okresu posiadania statusu studenta; - art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2020r., poz. 256 ze zm. – dalej "k.p.a.") poprzez ograniczenie prawa do czynnego udziału w postępowaniu skarżącej poprzez brak możliwości przedstawienia twierdzeń i dowodów na ich poparcie i w konsekwencji oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na zapisach systemu elektronicznego, który stoi w sprzeczności z dokumentami i orzeczeniami zapadłymi w przedmiocie statusu studenta. 5. Postanowieniem z dnia [...]2021r. Odwoławcza Komisja Stypendialna Uniwersytetu [...] powołując w podstawie prawnej art. 134 k.p.a. stwierdziła niedopuszczalność wniesienia odwołania i uchybienie terminu do jego wniesienia. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że decyzja Komisji Stypendialnej [...] z dnia [...]2021r. została wysłana skarżącej listem poleconym za potwierdzeniem odbioru na adres wskazany we wniosku z dnia [...]2020 r. tj. na adres: ul. [...]. Po dwukrotnym awizowaniu operator pocztowy zwrócił przesyłkę do nadawcy - data stempla pocztowego - [...].2021. Dalej organ wskazał, że zgodnie z art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a. operator pocztowy przechowywał decyzję przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej zawiadamiając adresata dnia [...]2021r., po czym wskutek braku odbioru zwrócił przesyłkę - data stempla - [...].2021r. W konsekwencji organ uznał, że zgodnie z art. 44 § 3 k.p.a. doręczenie należy uznać za skuteczne z upływem terminu przechowywania przesyłki przez operatora pocztowego. Odwołanie skarżąca nadała dnia [...]2021r. a więc z przekroczeniem 14-dniowego terminu do jego wniesienia - zwrot decyzji dokonany przez operatora pocztowego nastąpił dnia [...]2021 r. Odnosząc się do zarzutu strony, że Komisja Stypendialna [...] powiadomiła skarżącą o niemożliwości zmiany adresu korespondencyjnego po zakończeniu listopada 2020r., czym doprowadziła do wadliwego doręczenia decyzji pocztą na nieaktualny adres organ wskazał, że informacja Komisji Stypendialnej [...] wysłana pocztą e-mail dnia [...]2020r. była jedynie prośbą - przypomnieniem o obowiązku zgłaszania zmiany adresu, nie zawierała informacji o niemożliwości zmiany adresu po zakończeniu listopada 2020r. Ponadto do niezwłocznego zgłaszania zmiany adresu zobowiązuje skarżącą Regulamin Studiów [...] w § 9 pkt 9 (Biuletyn Prawny [...] z 2019 r. poz. [...]). Organ wyjaśnił również, że doręczenie skarżącej skanu zaskarżonej decyzji w dniu [...]2021r. poprzez wysłanie go na adres e-mail nie jest doręczeniem elektronicznym w rozumieniu art. 39 k.p.a. Skan zaskarżonej decyzji nie jest dokumentem elektronicznym, ponieważ posiada pierwowzór w postaci nieelektronicznej i pierwotnie nie był w tej postaci zapisany. Nie można zatem uznać, iż wysłanie skanu zaskarżonej decyzji na adres e-mail było doręczeniem pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 39 k.p.a. W konsekwencji niedopuszczalnym jest przyjęcie, że termin do wniesienia odwołania od zaskarżonej decyzji biegł od dnia [...]2021r. 6. W skardze do Sądu strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz decyzji Komisji Stypendialnej [...] i umorzenie postępowania w przedmiocie odmowy przyznania stypendium rektora, a w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji z dnia [...]2020r. o przyznaniu stypendium rektora. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie: - art. 391 § 1 kpa w zw. z § 9 pkt. 11 Regulaminu studiów [...] z dnia [...]2019r. poprzez uznanie, że doręczenie w formie elektronicznej nie jest datą doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie studenta, podczas gdy ww. akty prawne wskazują odmiennie; - art. 58 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji w sytuacji, w której strona uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło z przyczyn od niej niezależnych; - art. 93 ust. 2 pkt 1 p.s.w.i.n. poprzez przyjęcie, że art. 93 poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że art. 93 wskazuje na łączny czas posiadania statusu studenta, podczas gdy literalna wykładnia ww. przepisu wskazuje na okres pobierania świadczenia; - art. 93 ust. 2 pkt 1 p.s.w.i.n. w zakresie dotyczącym ustalenia łącznego okresu posiadania statusu studenta; - art. 10 k.p.a. poprzez ograniczenie prawa do czynnego udziału w postępowaniu skarżącej poprzez brak możliwości przedstawienia twierdzeń i dowodów na ich poparcie i w konsekwencji oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na zapisach systemu elektronicznego, który stoi w sprzeczności z dokumentami i orzeczeniami zapadłymi w przedmiocie statusu studenta. 7. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ ustosunkowując się do zarzutów zawartych w skardze wskazał m.in., że decyzja z dnia [...]2021 r. została wysłana na adres wskazany przez skarżącą oraz adres wskazany w systemie USOS. Adres na który doręczono decyzję nadal figuruje w systemie USOS. Ponadto skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że w terminie doręczenia decyzji z [...]2021r. nie zamieszkiwała pod wskazanym adresem. Organ wyjaśnił również, że wbrew twierdzeniom skarżącej decyzje komisji stypendialnej nie są doręczane poprzez system USOS. Ponadto informacja wysłana pocztą e-mail dnia [...]2020r. stanowiła jedynie przypomnienie o obowiązku zgłaszania zmiany adresu. Nie zawierała informacji o niemożliwości zmiany adresu po upływie miesiąca listopada 2020r., jak twierdzi skarżąca. Odnosząc się przywołanej przez skarżącą formy doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej organ wskazał, że ta forma może być wykorzystywana wyłącznie w sytuacji, gdy adresat pisma (strona postępowania lub dowolny jego uczestnik) złożył podanie w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej, wystąpił do organu administracji publicznej o dokonywanie doręczeń pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, wyraził zgodę na doręczenie mu pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, jak również wtedy, gdy adresat pisma wyraził zgodę na doręczanie mu pism w formie dokumentu elektronicznego w innych, określonych przez ten organ kategoriach spraw indywidualnych, załatwianych przez ten organ [art. 391 k.p.a. red. Hauser 2020, wyd. 6/Wajda]. W niniejszej sprawie ww. przesłanki nie wystąpiły. Wbrew twierdzeniom skarżącej skan zaskarżonej decyzji nie jest dokumentem elektronicznym, ponieważ posiada pierwowzór w postaci nieelektronicznej i pierwotnie nie był w tej postaci zapisany. Nie można zatem uznać, iż wysłanie skanu zaskarżonej decyzji na adres e-mail było doręczeniem pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 39 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: 8. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego z punktu widzenia jego legalności, tj. zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019r., poz. 2325 - dalej "p.p.s.a.") wynika, że zaskarżone postanowienie winno ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w tak zakreślonych granicach kognicji, Sąd uznał, że skarga w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 9. Spór pomiędzy skarżącą a organem sprowadza się do ustalenia czy w sprawie zachodzą przesłanki do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania i uchybienia terminu do jego wniesienia jak orzekł organ odwoławczy. Kontrolowane w niniejszej sprawie postanowienie wydane zostało na podstawie art. 134 k.p.a. w myśl którego organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Powołany powyżej przepis art. 134 k.p.a. nakłada na organy administracji obowiązek przeprowadzenia kontroli wniesionego środka odwoławczego pod względem formalnym, tj. sprawdzenia, czy środek zaskarżenia jest dopuszczalny i czy został złożony w przepisanym prawem terminie. Na tle powyższego przepisu wyróżnia się dwojakie przyczyny niedopuszczalności odwołania - przedmiotowe i podmiotowe. Przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Natomiast niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez osobę niemającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia zgodnie z art. 28 k.p.a. Przy czym kategoryczne użycie przez ustawodawcę zwrotu "organ odwoławczy stwierdza" oznacza obowiązek organu odwoławczego do wydania jednego z rozstrzygnięć przewidzianych, w powołanym wyżej przepisie (stwierdzenia niedopuszczalności odwołania bądź stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania), gdyż nie jest to zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 598/13). 10. Przenosząc powyższe ogólne rozważania na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, że organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu jednocześnie stwierdził niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W ocenie Sądu nie jest możliwe łączenie w jednym postanowieniu tych dwóch spraw w takiej konfiguracji jak uczynił to organ. W orzecznictwie, a także w doktrynie jednolicie prezentowane jest stanowisko, że wydanie postanowienia w przedmiocie niedopuszczalności odwołania z przyczyn podmiotowych jest możliwe jedynie w przypadku kiedy to ma miejsce prima facie, czyli "na pierwszy rzut oka". Trzeba w tym miejscu podkreślić, że w wyroku z dnia 24 stycznia 2013r., sygn. akt II OSK 1774/11 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że stwierdzenie niedopuszczalności odwołania jest możliwe tylko w sytuacji, gdy brak interesu prawnego po stronie wnoszącego odwołanie jest oczywisty i w sposób niebudzący wątpliwości wynika z tego odwołania. Natomiast w razie istnienia jakichkolwiek kwestii wymagających wyjaśnienia bądź gdy odwołujący twierdzi, że zaskarżona decyzja dotyczy jego interesu prawnego lub obowiązku, obowiązany jest wszcząć postępowanie odwoławcze i w razie stwierdzenia, że strona nie ma interesu prawnego, umarza postępowanie na podstawie art. 138 § 1 pkt 3. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 18 lipca 2014r., sygn. akt II SA/Kr 802/14 stwierdzenie niedopuszczalności odwołania nie jest prawidłowym rozstrzygnięciem w sytuacji, gdy zachodzi potrzeba badania interesu prawnego wnoszącego odwołanie. Twierdzenie wnoszącego odwołanie, że decyzja dotyczy jego interesu prawnego, podlega weryfikacji w toku postępowania odwoławczego, a w razie stwierdzenia, że wnoszący nie jest stroną, organ odwoławczy winien wydać decyzję w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 3. Sąd podziela wyrażony w orzecznictwie pogląd, że zbędne jest badanie kwestii zachowania terminu do złożenia odwołania zarówno wtedy, gdy organ rozstrzyga formalnie o braku legitymacji odwoławczej określonego podmiotu w trybie art. 134 k.p.a., jak też wówczas gdy czyni to na etapie rozpoznawczym i umarza postępowanie wobec stwierdzenia, że odwołujący nie jest stroną postępowania administracyjnego. Potrzeba sprawdzenia, czy odwołanie wniesione zostało w ustawowym terminie, zachodzi w razie pozytywnego zweryfikowania legitymacji procesowej podmiotu skarżącego decyzję organu pierwszej instancji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 938/10). Analogiczne stanowisko zaprezentował również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 22 maja 2019r., sygn. akt II SA/Po 110/19 wskazując, że nie ma znaczenia, czy skarżący wniósł odwołanie z zachowaniem ustawowego terminu. Przystąpienie bowiem do ustalenia, czy środek zaskarżenia wniesiono w ustawowym terminie, jest możliwe dopiero po uzyskaniu pozytywnego wyniku badania, że odwołanie wniosła strona i że nie zachodzą inne przesłanki wyłączające dopuszczalność odwołania. W niniejszej sprawie organ wydał postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania oraz uchybieniu terminu do jego wniesienia, jednakże w motywach rozstrzygnięcia nie uzasadnił w żaden sposób niedopuszczalności odwołania skarżącej, na podstawie której wydał zaskarżone postanowienie. Uzasadnienie organu odwoławczego sprowadza się jedynie do wykazania okoliczności wskazujących na uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Sporządzone przez organ uzasadnienie nie odnosi się w żaden sposób do wydanego rozstrzygnięcie, którego przedmiotem było również stwierdzenie niedopuszczalności odwołania. Jak już zaś wyjaśniono wyżej są to dwie różne i odrębne od siebie instytucje. Brak uzasadnienia dotyczące istoty wydanego rozstrzygnięcia, tj. stwierdzenia niedopuszczalności odwołania sprawia, że tak wydane postanowienie narusza dyspozycję art. 124 § 2 k.p.a. Niemożność zapoznania się z motywami, którymi kierował się organ odwoławczy stwierdzając niedopuszczalność odwołania uniemożliwia dokonanie sądowej kontroli zaskarżonego postanowienia, co sprawia, że postanowienie to podlegało uchyleniu. Konkludując tę część rozważań stwierdzić należy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, przepis art. 134 k.p.a. rozróżnia niedopuszczalność odwołania od uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Są to dwie odrębne instytucje procesowe. Odwołanie wniesione po upływie terminu do jego wniesienia jest odwołaniem wniesionym po upływie terminu, a nie jest niedopuszczalne w rozumieniu art. 134 k.p.a. bowiem termin ten może być ewentualnie stronie przywrócony na jej żądanie (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 października 2005r., sygn. akt I SA/Wa 1463/04). 11. Jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w przedmiotowej sprawie organ przyjął, że skuteczne doręczenie decyzji Komisji Stypendialnej [...] z dnia [...]2021r. nastąpiło w trybie art. 44 k.p.a. Zgodnie z treścią powyższego przepisu w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§4). Zatem o skutecznym doręczeniu w trybie art. 44 k.p.a. można mówić, gdy spełnione zostaną wszystkie wymogi wynikające z powyższego przepisu. Tylko prawidłowo wypełniony formularz dowodu doręczenia korespondencji stronie postępowania prowadzonego przez organ stwarza domniemanie skuteczności doręczenia tej korespondencji, przy czym przez skuteczność należy rozumieć przeprowadzenie doręczenia nie w jakikolwiek sposób, ale w jeden ze sposobów przewidzianych przez ustawodawcę, w tym przypadku w art. 44 k.p.a. (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 16 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Lu 23/21). Uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia zastępczego powoduje, iż nie można skutecznie powołać się na domniemanie doręczenia. Tymczasem w aktach sprawy znajduje się koperta zawierająca decyzję Komisji Stypendialnej [...] z dnia [...]2021r., na której zaznaczono tylko pierwsze awizo ([...]2021r.) oraz datę zwrotu przesyłki do nadawcy ([...]2021 r.), brak jest natomiast informacji o powtórnym awizowaniu przesyłki oraz gdzie pozostawiono informację o możliwości odbioru przesyłki. Zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłek, a także adnotacje znajdujące się na zwróconych do nadawcy przesyłkach wypełnione przez pracowników poczty, korzystają z domniemania prawdziwości, jako dokument urzędowy. Warunkiem tego domniemania jest jednak, aby adnotacje te zostały prawidłowo sporządzone i podpisane. Ten warunek w niniejszej sprawie nie został spełniony. Nie można tracić z pola widzenia, że przyjęcie fikcji doręczenia pisma może mieć doniosłe skutki dla strony postępowania administracyjnego i dlatego nie może nasuwać wątpliwości, że doręczyciel dochował wymogów zawartych w art. 44 k.p.a. Stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w trybie art. 134 k.p.a. w sytuacji, gdy brak jest dostatecznych dowodów, że decyzja organu I instancji została stronie prawidłowo doręczona powoduje ten skutek, że strona pozbawiana jest możliwości oceny jej sprawy w trybie instancyjnym, o czym zdaje się zapominać organ odwoławczy w tej sprawie. W wyroku z dnia 7 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 920/10 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że okoliczności dotyczące sposobu, w jaki adresat został zawiadomiony o nadejściu przesyłki oraz gdzie i w jakim terminie może ją odebrać, nie mogą nasuwać wątpliwości i muszą wynikać z materiału dowodowego sprawy, a przede wszystkim z tzw. zwrotnego potwierdzenia odbioru dołączonego do doręczanej przesyłki, gdyż to na nim powinna znajdować się adnotacja doręczyciela o dopełnieniu wszystkich wskazanych przez powołane przepisy warunków pozwalających na stwierdzenie skuteczności doręczenia. Reasumując, w ocenie Sądu w realiach danej sprawy brak jest wystarczających podstaw do przyjęcia, że doręczenie przysyłki zawierającej decyzję organu I instancji nastąpiło z zachowaniem wszystkich wymogów wynikających z art. 44 k.p.a., a tym samym że nastąpiło skuteczne doręczenie decyzji w trybie art. 44 § 4 k.p.a. Jak wyżej wskazano fikcja prawna doręczenia oparta na art. 44 k.p.a. może znaleźć zastosowanie w przypadku spełnienia wszystkich wymogów wynikających z wymienionego przepisu. W konsekwencji uznać należy, że sprawa nie została w sposób wyczerpujący rozpatrzona przez organ, albowiem nie ocenił należycie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, czym naruszył art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Sporządzone uzasadnienie postanowienia nie odpowiada także wymogom art. 124 § 2 k.p.a. o czym była już mowa wcześniej. 12. Końcowo odnosząc się do zarzutów strony sformułowanych w skardze wskazać należy, że postępowanie administracyjne jest postępowaniem dwuinstancyjnym (art. 15 k.p.a.). Stosownie do art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. W myśl art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie. Organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne (art. 134 k.p.a.). Podkreślenia wymaga, że zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie organu odwoławczego nie ma charakteru merytorycznej oceny rozstrzygnięcia sprawy, a jest jedynie formalnym stwierdzeniem, że odwołanie jest niedopuszczalne i zostało wniesione z uchybieniem terminu. Tym samym, w przypadku wniesienia do sądu administracyjnego skargi na postanowienie wydane w trybie art. 134 k.p.a., sąd ten bada jedynie, czy organ wykazał w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu, że zachodziła w sprawie niedopuszczalność odwołania lub czy doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Zatem zarzuty dotyczące naruszenia p.s.w.i.n. są przedwczesne. Ponadto całkowicie niezrozumiały dla Sądu jest zarzut naruszenia art. 58 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania skoro z akt sprawy wynika, że strona nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ powinien kierować się powyżej wyrażoną oceną prawną Sądu. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2018 r. poz. 1800), na które składają się wpis uiszczony od skargi (100 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł).