II SA/Rz 981/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Piotr Godlewski /spr./ WSA Elżbieta Mazur-Selwa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi E. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - skargę oddala - UZASADNIENIE II SA/Rz 981/20 Uzasadnienie Przedmiotem skargi E. R. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] lipca 2020 r. nr [...] dotycząca ustalenia warunków zabudowy. Jak wynika z jej uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy, [...] października 2017 r. do Prezydenta Miasta wpłynął wniosek L. S. L. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych bliźniaczych na działkach nr 1418/2 i 1411, obr. [...] przy ul. [...] w [....]. Prezydent decyzją z [...] lutego 2018 r. nr [...] ustalił warunki zabudowy na przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne. Kolegium decyzją z [...] czerwca 2018 r. nr [...] uchyliło tę decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W następstwie tego Prezydent decyzją z [...] października 2018 r. nr [...]ponownie ustalił wnioskowane warunki zabudowy. Również i ta decyzja została przez Kolegium wyeliminowania z obrotu prawnego decyzją z [...] grudnia 2018 r. nr [...]. Następnie decyzją z [...] kwietnia 2019 r. nr [...] Prezydent ponownie ustalił warunki zabudowy na wskazane wyżej zamierzenie inwestycyjne, uznając, że wniosek jest kompletny, a planowana inwestycja jest zgodna z wymogami określonymi w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r., poz. 293 ze zm, dalej: u.p.z.p.). Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli Z. H. i E. R. zarzucając naruszenie art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a.) z uwagi na to, że nie zostały wyjaśnione dane współwłaścicieli działki nr 1421, której jednym z właścicieli był zmarły w 2001 r. F. K. Ponadto zarzucili naruszenie § 4-8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ze zm., dalej: rozporządzenie z 26 sierpnia 2003 r.) Podnieśli, ze analiza urbanistyczna nie zawiera szczegółowego przedstawienia wskaźników powierzchni zabudowy dla poszczególnych działek znajdujących się w granicach obszaru analizowanego wraz z podaniem powierzchni działek i wielkości znajdujących się na nich budynków. W analizie urbanistycznej zawarto jedynie wskaźniki procentowe powierzchni zabudowy działek położonych w obszarze objętym analizą. W związku z tym brak jest możliwości zweryfikowania wysokości przyjętego przez organ wskaźnika powierzchni zabudowy działki. Kolegium decyzją z [...] czerwca 2019 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta. Decyzja ta została wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z [...] grudnia 2019 r. sygn. akt [...] uchylona. Sąd stwierdził, że skarga okazała się być zasadna w zakresie, w jakim zarzuca pominięcie w dokonanej analizie urbanistycznej i tym samym ocenie zasady dobrego sąsiedztwa działki 1421 bezpośrednio graniczącej z działką inwestycyjną. Sąd stwierdził, że celem postępowania w przedmiocie wydania warunków zabudowy jest ustalenie dla planowanej inwestycji zmiany zagospodarowania terenu, polegającej na budowie obiektu budowlanego takich warunków w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenu, które pozwoliłyby na włączenie danej inwestycji w ład przestrzenny okolicy, nie zaś poszukiwanie rozwiązań umożliwiających inwestorowi maksymalne zainwestowanie określnej nieruchomości, bez jakiejkolwiek kontroli organów administracji publicznej. Osiągnięcie powyższego celu realizowane jest m.in. przy pomocy zasady dobrego sąsiedztwa o jakiej mowa w art 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Przystępując do ustalenia, czy możliwe jest ustalenie dla danego zamierzenia warunków zabudowy, należy dokonać analizy i ustalić czy zabudowa na terenie sąsiadującym z terenem na którym inwestor zamierza realizować nową zabudowę jest taka, że sposób wykonania tej zabudowy pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowy powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych zabudowy już istniejącej. Określenie powyższej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy, a także jest jednym z elementów rozstrzygnięcia znajdującego się w treści decyzji. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził naruszenie powyższej zasady. Uznał, że analiza urbanistyczna przeprowadzona przed wydaniem decyzji Prezydenta ustalającej warunki zabudowy, utrzymanej w mocy zaskarżoną do Sądu decyzją Kolegium, wskazuje na duży stopień szczegółowości w ustalaniu parametrów sąsiedniej zabudowy. Ustalenia w tym zakresie były wynikiem dwukrotnego uchylania przez organ II instancji decyzji organu I instancji i wytknięcia uchybień w tym zakresie, jednak ponownie poczynione ustalenia nie są wolne od wad. Wymienione na stronie 2 i 3 analizy działki stanowią wszystkie działki sąsiadujące z wnioskowanymi o warunki zabudowy działkami, za wyjątkiem znajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie działki 1421. Stanowi to naruszenie zasady ustalania dobrego sąsiedztwa. Z dołączonych do akt dokumentów, w tym map wynika, że działka ta jest zabudowana. Dopóki zatem nie zostanie ustalona charakterystyka tej działki, ocena spełnienia warunku dobrego sąsiedztwa nie może zostać uznana za pełną i wystraczającą. Ponadto Sąd stwierdził, że dokonując oceny sąsiedniej zabudowy pominięto zabudowę istniejącą na działkach objętych wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, a mianowicie na działce 1418/6. Z dołączonych do akt dokumentów, w tym map wynika, że wskazana działka jest zabudowana budynkiem o nieokreślonej funkcji i parametrach. Tymczasem nie ulega wątpliwości, że w sytuacji, w której wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy nieruchomości zabudowanej, podczas przeprowadzania analizy funkcji oraz cech zabudowy nie można pominąć zabudowy istniejącej na działce inwestora. Zabudowa znajdująca się już na działce na której ma zostać zrealizowana nowa inwestycja wraz z zabudową posadowioną ma uwzględniać w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo - społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno - estetyczne. Braki w tym zakresie organ odwoławczy powinien był dostrzec i usunąć korzystając z dyspozycji art 136 § 2 K.p.a. Kolegium w ponownie prowadzonym postępowaniu postanowieniem z [...] kwietnia 2020 r. nr [...] działając w trybie art. 136 § 1 k.p.a. zleciło Prezydentowi przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie poprzez uzupełnienie analizy urbanistycznej przeprowadzonej w sprawie poprzez uwzględnienie zabudowy na działce nr 1421, uzupełnienie analizy urbanistycznej przeprowadzonej w sprawie poprzez uwzględnienie zabudowy na działce nr 1418/6. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wskazało, że w celu wykonania poleceń Sądu, organ pierwszej instancji przeprowadzi czynności mające na celu uzupełnienie analizy urbanistycznej o dane wynikające z zabudowy pominiętych nieruchomości, w szczególności ustali parametry i wskaźniki zabudowy dla działki nr 1421 i oceni jaki wpływ mają one na dotychczasowe ustalenia oraz ustali istotne kwestie związane z istniejącą zabudową na działce nr 1418/6. Kolegium wskazało, że wyniki ustaleń należy przekazać w formie dokumentu stanowiącego uzupełnienie analizy urbanistycznej albo też nowej analizy urbanistycznej w przypadku zmiany parametrów i wskaźników nowej zabudowy. Kolegium po uzupełniniu materiału dowodowego działając na podstawie art. 104 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 u.p.z.p. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta z [....] kwietnia 2019 r. W uzasadnieniu wskazało, że w trakcie postępowania organ I instancji przeprowadził analizę na podstawie rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. Analiza ta została przeprowadzona prawidłowo pod względem formalnym i faktycznym. Przyjęte przez organ I instancji granice obszaru analizowanego są prawidłowe i zgodne z § 3 ust. 2 rozporządzenia. W toku analizy urbanistycznej organ I instancji ustalił wymagane przez przepisy rozporządzenia dane, które stały się podstawą do określenia w zaskarżonej decyzji warunków i parametrów planowanej inwestycji. Kolegium podzieliło te ustalenia, jak również konkluzję, że w sprawie zostały łącznie spełnione warunki o których mówi art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Organ I instancji wykonał w toku ponownie prowadzonego postępowania dyspozycje zamieszczone w decyzji Kolegium z 6 grudnia 2018 r. dotyczące parametrów i wskaźników nowej zabudowy. Zarzuty odwołania wskazujące na naruszenie § 4 - 8 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. są chybione, a powołana w odwołaniu decyzja Kolegium z [...] lutego 2019 r. nie została wydana w niniejszej sprawie administracyjnej. Zarzut, jakoby analiza urbanistyczna nie zawierała szczegółowego przedstawienia wskaźników powierzchni zabudowy dla poszczególnych działek znajdujących się w granicach obszaru analizowanego wraz z podaniem powierzchni działek i wielkości znajdujących się na nich budynków, zdaniem Kolegium, nie jest trafny. Wskaźniki procentowe powierzchni zabudowy działek położonych w obszarze objętym analizą zostały ustalone przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia i nie ma podstaw do ich kwestionowania. Teza zaś o braku możliwości zweryfikowania wysokości przyjętego przez organ wskaźnika powierzchni zabudowy działki także nie jest trafna, gdyż powierzchnia działek i wielkość znajdujących się na nich budynków jest do sprawdzenia, także dla stron postępowania, w odniesieniu do każdej działki w oparciu o znajdujące się w aktach sprawy mapy sporządzone w odpowiedniej skali. Prezydent wykonując czynności wskazane w postanowieniu Kolegium z [...] kwietnia 2020 r. uzupełnił analizę urbanistyczną o opis działki nr 1421 oraz o ustalenia w zakresie parametrów zabudowy znajdującej się na tej działce, wskazując, że znajdują się na niej dwa budynki. Jeden budynek dwukondygnacyjny mieszkalny jednorodzinny usytuowany centralnie na działce o parametrach - 12 m szerokości elewacji frontowej, 6 m wysokości górnych krawędzi elewacji frontowych, 8 m wysokości w kalenicy, dach dwuspadowy o spadku połaci dachowych 30°. Drugi budynek to budynek gospodarczy usytuowany w północno - zachodnim narożniku działki, posiadający jedną kondygnację, szerokość elewacji frontowej 3,5 m, 3 m wysokości górnych krawędzi elewacji frontowych, 3 m wysokości kalenicy i dach płaski. Działka posiada wielkość powierzchni zabudowy do powierzchni terenu -15,79 %. Organ I instancji wykonując zalecenia Sądu w zakresie zabudowy na działce nr 1418/6 ustalił, że na działce tej (objętej wnioskiem) znajduje się budynek gospodarczy w bardzo złym stanie, przeznaczony do rozbiórki (zdjęcie budynku dołączono do akt sprawy). Budynek ten nie przedstawia żadnej wartości tak pod kątem technicznym jak i funkcjonalnym. W związku z powyższym nie należy brać go pod uwagę i analizować jego parametrów ani usytuowania. Można założyć, że działka objęta wnioskiem jest wolna od zabudowy. Organ pierwszej instancji na podstawie dokonanych ustaleń wysunął wniosek, że analiza obu działek prowadzi do wniosku, że parametry budynków i ich usytuowanie nie zmienią całościowej analizy terenu. Budynki znajdujące się na działce nr 1421 wpisują się w średnie wyliczone w całym terenie analizy. Analiza obu działek nie zmienia wyników analizy całościowej jeśli chodzi o średnią wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, średnią wysokość górnych krawędzi elewacji frontowych, średnią wysokość w kalenicy oraz wszystkich pozostałych parametrów. Analiza obu działek nie wpływa na dotychczasowe ustalenia. Kolegium podzieliło te ustalenia. Prawidłowo zostały ustalone strony postępowania na podstawie informacji uzyskanych z Urzędu Miasta Wydział Spraw Obywatelskich oraz oświadczeń następców prawnych po zmarłym współwłaścicielu działki nr 1421, wobec braku postępowania spadkowego E. R., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzuciła zaskarżonej decyzji: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (errores in iudicando), tj.: 1) art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nie wzięcie pod uwagę, iż analiza urbanistyczna nie zawiera szczegółowego przedstawienia wskaźników powierzchni zabudowy dla poszczególnych działek znajdujących się w granicach obszaru analizowanego wraz z podaniem powierzchni działek i wielkości znajdujących się na nich budynków; 2) § 4 - § 8 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. poprzez ich pominięcie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji i nie dostrzeżenie przez organ administracji, iż dokonana analiza urbanistyczna jest sprzeczna z przywołanymi przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w zakresie, w jakim odnosi się do obszaru analizowanego oraz wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy; 3) art. 1025 § 2 w zw. z art. 1027 k.c. - poprzez ich pominięcie i nie ustalenie kręgu spadkobierców zmarłego F. K., tj. poprzedniego właściciela działki nr 1421 obr. [...] poprzez nie uzyskanie prawomocnego postanowienia sądu w przedmiocie stwierdzenia nabycia spadku lub zarejestrowanego aktu poświadczenia dziedziczenia; II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (errores in procedendo), tj.: 1) art. 6 i 8 k.p.a. - polegające na nierespektowaniu przez organ administracji w toku prowadzonego postępowania fundamentalnych dyrektyw prawidłowego procesu administracyjnego - zasady praworządności i legalizmu oraz zaufania do organów państwowych; 2) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nie wzięciu pod uwagę w zakresie prowadzonej analizy urbanistycznej działki nr 1411/2 obr. [...]; 3) art. 10 § 1 k.p.a. - poprzez niezapewnienie udziału w toku postępowania wszystkim zainteresowanym podmiotom, skoro w toku prowadzonego postępowania zmienił się właściciel działki nr 1416 obr. [...] i nie został on wysłuchany przez organ administracji, a dodatkowo zmarł właściciel działki nr 1421 obr. [...] i organ administracji nie ustalił spadkobierców w rozumieniu art. 1025 §2 k.c.; 4) art. 136 § 1 w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. - poprzez niewłaściwe zastosowanie i przeprowadzenie przez organ II instancji uzupełniającego postępowania dowodowego, zamiast uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, celem zebrania w sposób wszechstronny i obiektywny materiału dowodowego, co zapobiegłoby naruszeniu zasady dwuinstancyjności postępowania; 5) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - za sprawą nieuchylenia zaskarżonej decyzji organu I instancji w całości w sytuacji, gdy przeprowadzona analiza urbanistyczna okazała się być niekompletna, zaś w toku prowadzonego postępowania organ administracji dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego oraz procesowego; 6) art. 11 w zw. z art. 12 k.p.a. - poprzez niewyjaśnienie stronie przez organ wydający decyzję zasadności przesłanek, którymi kierował się przy wydawaniu przedmiotowej decyzji, w tym w zakresie nie uwzględnienia zarzutów skarżącej zawartych w jej odwołaniu. Biorąc pod uwagę powyższe skarżąca zażądała uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenia od organu administracji na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego wg norm prawem przewidzianych oraz kosztów uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w wydanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia (jeżeli dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy), do stwierdzenia ich nieważności lub ich wydania z naruszeniem prawa (jeżeli zachodzą przyczyny określone w K.p.a. lub innych przepisach). Dokonawszy w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem tak określonych kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest uzasadniona. Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji są przepisy u.p.z.p. W myśl jej art. 59 ust. 1, ustalenia warunków zabudowy decyzją administracyjną wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Niesporną okolicznością jest, że dla terenu objętego inwestycją nie został dotychczas uchwalony plan miejscowy. Zgodnie zaś z art. 61 ust. 1 ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Brak spełnienia któregokolwiek z warunków przewidzianych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy musi więc skutkować odmową ustalenia warunków zabudowy. W oparciu o delegację ustawową zamieszczoną w art. 61 ust. 6 u.p.z.p., rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określone zostały sposoby ustalenia parametrów tej zabudowy, tj. linii nowej zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, szerokość elewacji frontowej i geometrii dachu. Ponadto § 3 tego rozporządzenia stanowi, iż w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (ust 1). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust. 2). Organ może zatem wydać decyzję o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego, jeżeli spełnia ono kryteria o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 i zachowane są parametry o których mowa w w/w rozporządzeniu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie administracyjne prowadzące do ustalenia warunków zabudowy dla objętej nimi inwestycji. Treść wydanej przez organ I instancji decyzji (uzupełnionej w zakresie analizy urbanistycznej na zlecenie Kolegium - w wyniku realizacji wytycznych znajdujących odzwierciedlenie w kasacyjnym wyroku uchylającym wcześniejszą decyzję tego organu) znajduje swoje uzasadnienie w prawidłowo sporządzonej analizie architektoniczno - urbanistycznej (spełniającej wymagania wynikające z powyższych przepisów), która logicznie i wyczerpująco uzasadnia przyjęte parametry planowanej zabudowy, które Sąd w całości podziela i uznaje za własne. W szczególności - w ocenie Sądu - na pełną aprobatę zasługują oparte na analizie urbanistycznej ustalenia organów odnośnie wyznaczenia obszaru analizowanego, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. W ocenie Sądu, w związku z powyższym nie znajdują uzasadnienia zarzuty skargi dotyczące przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego. Organy należycie rozpatrzyły cały zebrany materiał dowodowy i przeprowadziły niezbędne postępowanie wyjaśniające, a w uzasadnieniu wydanych decyzji szczegółowo wyjaśniły motywy swoich rozstrzygnięć. Wobec powyższego skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.