II GSK 1250/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Bała (spr.) Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia del. WSA Wojciech Kręcisz Protokolant Patrycja Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 28 kwietnia 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 140/10 w sprawie ze skargi S. B. na decyzję K. G. P. S. P. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na powtórny egzamin 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od S. B. na rzecz K. G. P. S. P. 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 140/10, oddalił skargę S. B. na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] listopada 2009 r. w przedmiocie skierowania na powtórny egzamin. Sąd I instancji przytoczył następujący stan faktyczny. M. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej pismem z dnia [...] maja 2009 r. powiadomił Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej o nieprawidłowościach w działalności rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych S. B, przy uzgadnianiu projektu budynku "O. K." przy ul. L. [...] w K. Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej wszczął postępowanie wyjaśniające, które swoim zakresem obejmowało analizę projektu budowlanego pt. "Przebudowa istniejącego budynku wraz z budową obiektu O.K. i zaplecza administracyjno-technicznego". W wyniku przeprowadzonego postępowania stwierdzono szereg nieprawidłowości, które miały wpływ na bezpieczeństwo pożarowe, a to: 1) przekroczenie dopuszczalnej długości dojścia ewakuacyjnego dla dróg ewakuacyjnych prowadzących od wyjść ewakuacyjnych z Loży VIP na poziomie + 9,50 do wyjść do innej V strefy pożarowej ("budynku administracyjno-technicznego") lub do wyjść na zewnątrz budynku, usytuowanych na poziomie ± 0,00. Zaprojektowane długości dojść przy zapewnionym jednym dojściu ewakuacyjnym wynoszą: 30 m dla dojść prowadzących do innej strefy pożarowej, a w przypadku dojść do wyjść na zewnątrz budynku 59 m i 74 m, podczas gdy dopuszczalna długość dojścia ewakuacyjnego dla rozpatrywanego przypadku, zgodnie z § 256 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), wynosi 10 m. Taka sytuacja ma miejsce, ponieważ zgodnie z zasadami określania dojścia ewakuacyjnego opisanymi w § 256 ust. 1, 2 i 3, na odcinku drogi ewakuacyjnej (za wyjściem z Loży VIP) występuje jedno dojście ewakuacyjne. Brak drugiego dojścia ewakuacyjnego wynika z braku możliwości dojścia do drugiej klatki schodowej, z uwagi na niezaprojektowanie na tym poziomie, tak jak to ma miejsce na innych poziomach, połączenia pomiędzy klatkami, realizowanego przez otwarte galerie. Wyjaśnienie przedstawione przez rzeczoznawcę w piśmie z dnia [...] lipca 2009 r. dotyczące zapewnienia dwóch dojść ewakuacyjnych jest zatem sprzeczne z sytuacją występującą w uzgodnionym projekcie budowlanym. W tym stanie faktycznym stwierdzono, że zaprojektowane długości dojść ewakuacyjnych od wyjść zlokalizowanych na poziomie + 9,50, przekraczają wartość dopuszczalnej przez przepisy techniczno-budowlane długości dojścia ewakuacyjnego o 200%. Powyższa nieprawidłowość, zgodnie z aktualnymi przepisami § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 80, poz. 563), stanowi podstawę do uznania istniejącego budynku za zagrażający życiu ludzi w wyniku niezapewnienia w nim możliwości bezpiecznej ewakuacji; 2) nieuwzględnienie wymogu obudowania poziomych dróg ewakuacyjnych, przez które prowadzone są dojścia ewakuacyjne od wyjść z pomieszczenia widowni do wyjść na zewnątrz budynku lub do innej strefy pożarowej, ścianami wewnętrznymi o klasie odporności ogniowej co najmniej El 30. Przedmiotowe rozwiązanie, wynikające z treści § 241 ust. 1 cytowanego powyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury, jest niezbędne do zapewnienia w obiekcie bezpiecznych warunków ewakuacji dla osób opuszczających widownię. We wspólnej przestrzeni komunikacyjnej "foyeru widowni" zaprojektowano bowiem otwarte szatnie, które w przypadku powstania w ich obrębie pożaru, mogą w wyniku powstałego zadymienia uniemożliwić bezpieczne opuszczenie budynku wyjściami ewakuacyjnymi prowadzącymi na zewnątrz. Wymaganie obudowy poziomych dróg ewakuacyjnych nie dotyczy jedynie przypadku krytego ciągu pieszych - pasażu, wyposażonego w rozwiązania techniczno-budowlane zabezpieczające przed zadymieniem dróg ewakuacyjnych; 3) nieuwzględnienie wymagań § 245 pkt 2 omawianego rozporządzenia Ministra Infrastruktury, dotyczącego stosowania do celów ewakuacji w budynkach średniowysokich (SW), zawierających strefy pożarowe ZL I, klatek schodowych budowanych, zamykanych drzwiami oraz wyposażonych w urządzenia zapobiegające zadymieniu lub służące do usuwania dymu. Jako pionowe drogi ewakuacyjne uzgodniono otwarte klatki schodowe, niezabezpieczone przed zadymieniem. Komendant wskazał, iż wyjaśnienie rzeczoznawcy, zawarte w piśmie z dnia 21 lipca 2009 r., że "otwarte schody łączące poszczególne poziomy widowni (...) nie są klatkami schodowymi (...) zgodnie z odnośną Polską Normą" jest sprzeczne z postanowieniami zawartymi w obowiązującej w trakcie uzgadniania projektu Polskiej Normy PN-ISO 3880-1:1999 "Budownictwo. Schody. Terminologia"; według definicji zawartej w pkt 15 tej Normy przez klatkę schodową rozumie się "przestrzeń przewidzianą do umieszczenia schodów i powierzchni ścian ograniczających tą przestrzeń". Niezabezpieczenie przed zadymieniem przestrzeni klatek schodowych będących pionowymi drogami ewakuacyjnymi stanowi, zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 5 wyżej wymienionego rozporządzenia, podstawę do uznania budynku istniejącego za zagrażający życiu ludzi w wyniku niezapewnienia w nim możliwości bezpiecznej ewakuacji. 4) dokonanie uzgodnienia projektu budowlanego nie zawierającego w opisie technicznym warunków ochrony przeciwpożarowej wymaganych na podstawie § 11 ust. 2 pkt 11, obowiązującego w momencie dokonania uzgodnienia projektu, rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 140, poz. 906). Opracowane w formie "Opinii w zakresie wymagań ochrony przeciwpożarowej do projektu" z marca 2003 r., nie stanowi bowiem elementu uzgodnionego projektu budowlanego, zatwierdzanego przez odpowiednie organy administracji architektoniczno-budowlanej, którego ustalenia są wiążące zarówno podczas realizacji budynku, jak również w trakcie jego późniejszego użytkowania. Organ zwrócił uwagę, że wśród wymagań zawartych w opinii oraz jej aktualizacji z marca 2007 r. zatytułowanej "Wymagania ochrony przeciwpożarowej aktualizacja opinii z marca 2003 r." występują informacje, świadczące o niezachowaniu wymagań bezpieczeństwa pożarowego w uzgodnionym projekcie budowlanym. Powyższe dotyczy między innymi wspomnianej wcześniej obudowy klatek schodowych oraz ich zabezpieczenia przed zadymieniem, co potwierdza zawarty w tej opinii zapis "klatki schodowe w budynku średniowysokim kategorii ZL I i ZL III wymagają wydzielenia i oddymiania " Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej wskazując na powyższe uchybienia oraz oceniając wcześniejszą działalność rzeczoznawcy, uznał za stosowne i prawidłowe skierować skarżącego na powtórny egzamin w zakresie oceny przygotowania zawodowego. Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie z dnia [...] września 2009 r., znak: [...], szczegółowo odnosząc się do zarzutów poniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę S. B. uznał, iż organ prawidłowo przeprowadził postępowanie w sprawie, umożliwiając skarżącemu na każdym etapie postępowania możliwość wypowiedzenia się odnośnie stawianych zarzutów, jak również organ dokonał właściwej oceny materiału dowodowego w sprawie. Sąd I instancji stwierdził przy trym, że zgodnie z § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. Nr 121, poz. 1137; z 2009 r. Nr 119, poz. 998), Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej może udzielić rzeczoznawcy upomnienia lub skierować go na powtórny egzamin, o którym mowa w § 11 ust. 1, w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie czynności wykonywanych przez rzeczoznawcę, o których mowa w § 13 ust. 2, 4 i 5 rozporządzenia. Zdaniem Sądu, Komendant Państwowej Straży Pożarnej zasadnie skierował skarżącego na powtórny egzamin, gdyż skarżący jako rzeczoznawca dopuścił się stwierdzonych nieprawidłowości przy uzgadnianiu projektu budowlanego budynku "O. K.", a wykryte nieprawidłowości miały znaczący wpływ na bezpieczeństwo pożarowe obiektu, tym samym organ zasadnie nałożył na skarżącego surowszą sankcję, kierując rzeczoznawcę na powtórny egzamin, zwłaszcza iż wobec skarżącego były w przeszłości podejmowane działania dyscyplinujące. W ocenie WSA zarzut naruszenia przepisów § 13 oraz § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. nie mógł odnieść zamierzonego skutku, bowiem wydane rozstrzygnięcie wskazuje, iż przyczyną skierowania skarżącego na powtórny egzamin był fakt stwierdzenia w jego działalności nieprawidłowości, które wykazano przy uzgodnieniu projektu budowlanego budynku O. K.. Sąd nie uwzględnił zarzutu niewłaściwego zastosowania przepisów § 256 ust. 1, 2, 3 rozporządzenia, gdyż zaprojektowane długości dojść ewakuacyjnych wynoszące 30 m dla dojść prowadzących do innej strefy pożarowej, a w przypadku dojść dla wyjść na zewnątrz budynku 59 m i 74 m, są niezgodne z wymaganiami przewidzianymi w § 256 ust. 3 rozporządzenia. W związku z wskazanymi uchybieniami stwierdzono, że wartość dopuszczalnej przez przepisy techniczno-budowlane długości dojścia ewakuacyjno została przekroczona o co najmniej 200%. Zgodnie zaś z aktualnymi przepisami § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. z 2006 r. Nr 80, poz. 563), występowanie wskazanej nieprawidłowości stanowi podstawę do uznania obiektu za zagrażający życiu ludzi w wyniku niezapewnienia bezpiecznej możliwości ewakuacji na wypadek zaistnienia niebezpieczeństwa. Sąd I instancji nie podzielił także dalszych zarzutów skargi dotyczących naruszenia § 241 ust. 1, § 245 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., podzielając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego PSP. Skarżący złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenia: I. Przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1) art. 3 § 1 p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) poprzez dokonanie niewłaściwej kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sformułowanie uzasadnienia w sposób niesamodzielny przez skopiowanie argumentacji zawartej w odpowiedzi organu na skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób lakoniczny i ogólnikowy oraz nieustosunkowanie się do wszystkich twierdzeń skarżącego, a także niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, 3.) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy administracyjne art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. II. Przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie: 1) § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 121, poz. 1137), 2) § 241 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690) oraz § 245, gdyż w przedmiotowej sprawie nie ma klatek schodowych, zatem stosowanie przepisu określającego wymogi klatek jest nieuzasadnione. III. Przepisów prawa materialnego poprzez niezastosowanie: § 15 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 121, poz. 1137). IV. Przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwą interpretację: § 256 ust. 1, 2, 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez przyjęcie, iż dwa dojścia ewakuacyjne mają miejsce jedynie wówczas, gdy za wyjściem z pomieszczenia występują dwa kierunki ewakuacji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej S. B. wskazał, iż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie zawiera własnych ustaleń Sądu, który zdaniem skarżącego przyjął bezkrytycznie stanowisko wyrażone w decyzji organu i nie ustosunkował się do zarzutów przedstawionych przez skarżącego. Komendant Główny PSP w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach, o których mowa w art. 174 p.p.s.a. Rozważenie zasadności podstaw kasacyjnych w przypadku sformułowania zarzutów naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), jak i zarzutów naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) należy rozpocząć od zarzutów naruszenia prawa procesowego, albowiem ocena prawidłowości zastosowania prawa materialnego możliwa jest wówczas, gdy niewadliwie został ustalony stan faktyczny oraz było niewadliwe postępowanie administracyjne. Naruszenia przez Sąd I instancji art. 3 § 1 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej upatruje w tym, iż Sąd zaakceptował uznanie administracyjne organu, który na podstawie § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej miał wybór sankcji w postaci upomnienia lub skierowania rzeczoznawcy na ponowny egzamin. Zastosowanie zaś wobec skarżącego surowszej sankcji w postaci skierowania na ponowny egzamin, wymagało szerszego uzasadnienia od podejmowanego w warunkach ustawowego "skrępowania". Naczelny Sąd Administracyjny tego zarzutu nie podziela. Okoliczność bowiem, iż kasator nie podziela oceny Sądu I instancji odnośnie zastosowanej wobec skarżącego sankcji nie oznacza, iż Sąd nie dokonał kontroli działalności administracyjnej publicznej zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. Poza tym Sąd I instancji trafnie podkreślił, iż zastosowanie wobec skarżącego surowszej sankcji w postaci skierowania go na powtórny egzamin było usprawiedliwione charakterem i wielością stwierdzonych nieprawidłowości przy uzgadnianiu projektu budowlanego, co miało znaczny negatywny wpływ na bezpieczeństwo pożarowe obiektu. Ten negatywny wpływ na bezpieczeństwo pożarowe obiektu był na tyle istotny, iż w okolicznościach niniejszej sprawy uzasadniał zastosowanie tej właśnie sankcji, a nie tylko upomnienia, zwłaszcza gdy się uwzględni, iż w przeszłości skarżący jako rzeczoznawca popełnił szereg nieprawidłowości, które szczegółowo zostały opisane w zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Straży Pożarnej. W sytuacji gdy stwierdzone nieprawidłowości nie były pierwszymi i jednorazowymi w działalności skarżącego jako rzeczoznawcy, Sąd I instancji mógł uznać, iż zastosowanie wobec skarżącego sankcji w postaci upomnienia byłoby niewystarczające i tylko skierowanie na powtórny egzamin pozwoli na sprawdzenie wiedzy i przygotowania zawodowego skarżącego, umożliwiające mu należyte wykonywanie obowiązków rzeczoznawcy. W konsekwencji nie można też podzielić zarzutów kasatora, iż zaskarżony wyrok narusza prawo materialne w postaci niewłaściwego zastosowania § 14 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia MSWiA z dnia 16 czerwca 2003 r. Z kolei, jeżeli chodzi o zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., to stwierdzić należy, iż uzasadnienie wyroku Sądu I instancji zawiera wszystkie elementy o jakich mowa w tym przepisie. Samo zaś podzielenie przez Sąd I instancji argumentacji przedstawionej przez organ nie oznacza naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W każdym razie wskazywane przez kasatora uchybienia w zakresie uzasadnienia wyroku I instancji nie są tego rodzaju, iż uniemożliwiałyby Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, a tylko wówczas naruszenie art. 141 § 4 miałoby wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Powołując się na naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. kasator "wskazuje na kwestię najistotniejszą w niniejszej sprawie, mianowicie brak własnych ustaleń Sądu (...)". Rzecz jednak w tym, iż sądy administracyjne kontrolując działalność organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 1 i art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a.), nie dokonują "własnych" ustaleń faktycznych w sprawie, lecz oceniają czy ustalony przez organy stan faktyczny sprawy został dokonany prawidłowo oraz czy organ nie uchybił obowiązkom, o jakich mowa w art. 7, 77 § 1, 80 oraz art. 107 § 1–3 k.p.a. Sąd I instancji uznał zaś, iż uzasadnienie faktyczne zawarte w zaskarżonej decyzji było prawidłowe. Zauważyć przy tym należy, iż w niniejszej sprawie stan faktyczny wynikał z uzgodnienia projektu budowlanego pt. "Przebudowa istniejącego budynku wraz z budową obiektu O. K. i zaplecza administracyjno-technicznego" (załączonego do akt sprawy administracyjnej), którego skarżący przecież nie kwestionował. Kwestia zaś czy te "uzgodnienia" naruszały, czy też nie odpowiednie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. nie jest kwestią faktów (ustaleń faktycznych) lecz prawa. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił też zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., zwłaszcza że kasator w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie powołał się na żadne okoliczności i dowody, które powinny być przeprowadzone w postępowaniu administracyjnym, a w konsekwencji, iż Sąd I instancji powinien uwzględnić skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., gdyż doszło do naruszenia przepisów postępowania przed organem administracji publicznej, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Wbrew zarzutom zawartym w skardze kasacyjnej, Sąd I instancji nie naruszył też powołanych w tej skardze przepisów prawa materialnego. Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia § 256 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jaki powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, to stwierdzić należy, iż w przepisach tych jest mowa o "dojściu ewakuacyjnym" oraz o "wyjściu z pomieszczenia" na drogę ewakuacyjną, a zatem nie są to pojęcia tożsame. Stąd też okoliczność, że z Loży VIP prowadziły dwa "wyjścia" na jedną "drogę ewakuacyjną" nie oznacza, iż długość drogi ewakuacyjnej w uzgodnionym projekcie obiektu mogła zostać podwyższona na podstawie § 256 ust. 3 omawianego rozporządzenia. Z kolei, jeżeli chodzi o zarzut naruszenia § 241 ust. 1 tegoż rozporządzenia, zgodnie z którym obudowa poziomych dróg ewakuacyjnych powinna mieć klasę odporności ogniowej wymaganą dla ścian wewnętrznych, zgodnie z wymogami przewidzianymi w tym przepisie, to stwierdzić należy, iż Sąd I instancji trafnie stwierdził, iż galerie w uzgodnionym projekcie obiektu pełniły również rolę dróg ewakuacyjnych, co zresztą przyznał sam skarżący w swoich wyjaśnieniach z dnia 21 lipca 2009 r. Skoro tak, to jest rzeczą oczywistą, iż powinny one spełniać wszystkie wymogi, o jakich mowa w § 241 ust. 1 omawianego rozporządzenia. Nie zachodzi przy tym potrzeba ustosunkowania się do zarzutu skargi dotyczącego "braku zrozumienia zasad architektury", gdyż dla oceny naruszenia powyższego przepisu istotne było wyłącznie to, czy galerie stanowiły drogę ewakuacyjną. Zauważyć przy tym należy, iż przepisy powyższego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie mają na celu ochronę zdrowia i życia użytkowników obiektów budowlanych w przypadku zagrożenia pożarowego. Mają zatem charakter bezwzględnie obowiązujący, przy czym wykładnia tych przepisów powinna mieć charakter ścisły. Trudno też mówić o naruszeniu przez Sąd I instancji § 245 pkt 2 omawianego rozporządzenia, zgodnie z którym w budynkach średniowysokich należy stosować klatki schodowe obudowane i zamykane drzwiami oraz wyposażone w urządzenia zapobiegające zadymieniu lub służące do usuwania dymu. W sprawie było bezsporne, iż obiekt, którego dotyczyły uzgodnienia pod względem ochrony przeciwpożarowej był budynkiem średniowysokim (SW), zatem w budynku tym, zgodnie z powyższym przepisem "należało stosować klatki schodowe". W konsekwencji nie zachodzi też potrzeba ustosunkowania się do zarzutów skargi kasacyjnej, iż "schody stanowią połączenie różnych poziomów (nie występują tu kondygnacje), a więc nie ma potrzeby wykonywania klatek schodowych". Nie można też podzielić zarzutów skargi kasacyjnej, iż opracowany przez skarżącego "operat wymagań ochrony przeciwpożarowej" stanowił "część projektu budowlanego", a więc nie musiał być zawarty w samym projekcie. Nie można bowiem pomijać, iż tylko zamieszczenie wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej w samym projekcie budowlanym pozwalało na ich weryfikację przy ocenie projektu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny PSP trafnie przy tym podnosi, że warunki ochrony przeciwpożarowej zawarte w samym projekcie budowlanym stanowią dla organów PSP – działających na podstawie art. 56 ustawy – Prawo budowlane – podstawę do dokonania oceny zgodności wykonania budynku z projektem budowlanym w zakresie wymagań ochrony przeciwpożarowej. W końcu stwierdzić należy, iż Sąd I instancji nie stosował i nie mógł stosować § 15 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r., gdyż przepis ten dotyczy wyłącznie unieważnienia przez komendanta wojewódzkiego PSP uzgodnienia projektu budowlanego danego obiektu budowlanego, jeżeli zachodzą przesłanki wymienione w tym przepisie, a kwestia ta nie była przedmiotem decyzji zaskarżonej do Sądu I instancji. Poza tym możliwość nałożenia sankcji na podstawie § 14 ust. 1 omawianego rozporządzenia (w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie czynności wykonywanych przez rzeczoznawcę) nie została uzależniona od uprzedniego unieważnienia uzgodnienia projektu budowlanego na podstawie § 15 ust. 2 tegoż rozporządzenia (uzgodnienia projektu budowlanego dokonanego przez rzeczoznawcę z rażącym naruszeniem prawa). Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 tej ostatniej ustawy.