III FZ 513/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jolanta Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 czerwca 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 321/22 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 11 stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 rok postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 321/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w sprawie ze skargi J.S. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 11 stycznia 2022 r., w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 rok. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, iż skarżący ogólnikowo uzasadnił swój wniosek i nie przedstawił żadnych dokumentów, które zobrazowałyby jego sytuację majątkową. W ocenie Sądu strona nie uprawdopodobniła okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż skarżący ogólnikowo uzasadnił swój wniosek i nie przedstawił dokumentów, obrazujących jego sytuację majątkową. WSA wskazał, że wniosek nie zawierał informacji, na podstawie których mógłby wywieść, iż odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spowodowałaby nieodwracalne skutki. Sąd zważył, iż wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, winien być poparty stosowną dokumentacją poświadczająca okoliczności spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Takiej dokumentacji skarżący nie przedłożył, natomiast załączona dokumentacja na okoliczność stanu zdrowia skarżącego zaświadcza, że brak dyspozycji zdrowotnej nie ma charakteru trwałego, a ujawniona w dokumentacji diagnostyka ma charakter zaprzeszły. Ponadto skarżący nie wykazał, jak ujawnione przez niego okoliczności przełożą się na jego sytuację w szerszej perspektywie, w szczególności przez pryzmat okoliczności pełnienia przez niego funkcji Prezesa Zarządu spółki. Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: - naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: P.p.s.a.), poprzez stwierdzenie braku przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, podczas gdy ogół znamion wyrażonych dyspozycją przepisu został spełniony z naddatkiem. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienie, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., przesłankę wydania przez sąd administracyjny postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy zgodzić się z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach, że zaistnienia tej przesłanki w rozpoznawanej sprawie skarżący w żaden sposób nie wykazał. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jego wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie wnioskującej o ochronę tymczasową w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Uzasadnienie wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Ponadto twierdzenia te powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej wnioskującego. Natomiast brak lub nieodpowiednie uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. (vide J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2010, s. 206). W niniejszej sprawie, jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, uzasadnienie wniosku nie pozwalało na jego uwzględnienie. Skarżący wskazał w nim bowiem jedynie bardzo ogólne informacje, tj. że wykonanie zaskarżonej decyzji naraziłoby skarżącego na brak możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że wobec braku konkretnych informacji dotyczących stanu zdrowia bądź aktualnego stanu majątkowego skarżącego nie pozwala na prawidłową ocenę czy decyzja rzeczywiście spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź trudne do odwrócenia skutki. Przypomnieć przy tym należy, że to na wnioskującym o wstrzymanie wykonania spoczywa obowiązek takiego sformułowania wniosku, aby w dokładny i wszechstronny sposób obrazował jego sytuację finansową i majątkową, a tym samym uprawdopodobnił, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do niego zasadne. Obowiązkiem skarżącego było więc przedstawienie konkretnych okoliczności, które mogą wystąpić w następstwie wykonania zaskarżonej decyzji, a także poparcie ich stosownymi dokumentami. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje również, że gdy wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy aktu rodzącego obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem wnioskodawcy, konieczne jest zobrazowanie okoliczności potwierdzających trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. Skarżący nie wywiązał się z ww. obowiązków. Tym samym słusznie Sąd pierwszej instancji odmówił spółce wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji może realnie doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zobligowany był oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ze względu na niespełnienie przesłanek przewidzianych w art. 61 § 3 P.p.s.a., co też zasadnie uczynił. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.