II GZ 288/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. Sp. z o.o. Sp.k. z siedzibą w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 października 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 770/19 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. Sp.k. z siedzibą w G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 2 października 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 770/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę P. Sp. z o.o. Sp.k. z siedzibą w G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2019 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Sąd I instancji podał w uzasadnieniu, że P. Sp. z o.o. Sp.k. z siedzibą w G. (dalej także: skarżąca, spółka), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na ww. decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2019 r. Skarga została podpisana przez Prezesa Zarządu – M. J. Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 sierpnia 2019 r. spółka została wezwana do uzupełnienia, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, braków formalnych skargi poprzez wskazanie numeru spółki w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku jego braku nr REGON lub NIP; złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (KRS, statut...) oraz do uzupełnienia braku fiskalnego skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 600 zł. Odpis powyższych zarządzeń został doręczony skarżącej w dniu 10 września 2019 r. W zakreślonym terminie, pismem z dnia 12 września 2019 r. skarżąca poinformowała, że ma nadany numer w Krajowym Rejestrze Sądowym – [...]. Do pisma strona załączyła wydruk z Centralnej Informacji KRS dotyczący spółki, aktualny na dzień jego złożenia, celem wykazania sposobu reprezentacji skarżącej. Powyższe pismo zostało podpisane przez Prezesa Zarządu – M. J. Ponadto w dniu 13 września 2019 r. skarżąca spółka dokonała wpłaty kwoty 600 zł tytułem wpisu sądowego od skargi. WSA wskazał, że z treści złożonego odpisu KRS spółki wynika, iż jej wspólnikami są Ł.A.F. oraz P. Sp. z o.o. z siedzibą w G. (Dział 1 Rubryka 7). Natomiast jak wynika z Działu 2 Rubryka 1 Podrubryka 1 złożonego odpisu do reprezentowania skarżącej uprawniony jest wspólnik reprezentujący spółkę – P. Sp. z o.o. z siedzibą w G. Jednakże wśród przedłożonych dokumentów brak jest dokumentu wskazującego na uprawnienie do reprezentowania spółki P. Sp. z o.o. z siedzibą w G. przez Prezesa Zarządu – M. J. (zgodnie z przystawioną na dokumentach pieczątką), który jak już wcześniej wskazano podpisał się pod wniesioną skargą oraz pod pismem z dnia 12 września 2019 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie do uzupełnienia braków skargi. Tym samym w ocenie Sądu I instancji uznać należało, że skarżąca nie uzupełniła wszystkich braków formalnych skargi, do czego wezwana została zarządzeniem z dnia 30 sierpnia 2019 r., co skutkuje koniecznością jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 – dalej: p.p.s.a.). Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła spółka, wnosząc o jego uchylenie w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie, że skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi, w sytuacji gdy wezwanie do ich usunięcia było nieprecyzyjne, zaś złożony przez skarżącą dokument – informacja odpowiadająca odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców dotyczący skarżącej – pozwala na ustalenie sposobu jej reprezentacji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko autora zażalenia, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, jakie zostało skierowane do skarżącej było nieprecyzyjnie sformułowane i mogło budzić wątpliwości, tym bardziej, że strona działała bez profesjonalnego pełnomocnika. Zauważyć przede wszystkim należy, że art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. umożliwia sądowi administracyjnemu odrzucenie skargi w sytuacji, gdy strona nie usunęła w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Celem tego przepisu jest zdyscyplinowanie strony do podporządkowania się sprawności postępowania sądowego, niewłaściwe jego zastosowanie niesie jednak za sobą poważne konsekwencje prawne, może bowiem doprowadzić do naruszenia konstytucyjnie chronionego prawa do sądu (art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP). Wezwanie strony do uzupełnienia braku formalnego pisma procesowego musi być zatem na tyle precyzyjne, aby nie budziło wątpliwości, a zwłaszcza należy w nim dokładnie określić braki formalne oraz sposób ich usunięcia. Niezachowanie tego wymagania uniemożliwia zastosowanie sankcji określonej w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Na konieczność jednoznacznego i precyzyjnego redagowania wezwań do uzupełnienia braków formalnych pisma procesowego, kierowanych do stron w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. zwrócono uwagę zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie (por. T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2005, str. 210, postanowienia NSA: z 9 marca 2010 r., II GSK 194/10, z 16 grudnia 2009 r., II FSK 465/09, z 3 czerwca 2009 r., II GSK 421/09). Zatem wezwanie to powinno być na tyle jasne i niedwuznaczne, by u strony nie powstała wątpliwość co do przedmiotu tegoż wezwania i rygorów grożących w razie niezastosowania się do jego treści. W przypadku, gdy wezwanie do usunięcia braków formalnych pisma budzi wątpliwości co do jego treści, nie można z tego wyprowadzać skutków niekorzystnych dla strony (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 9 czerwca 1999 r., III RN 6/99, OSNC 2000, nr 9, poz. 343). W rozpoznawanej sprawie do strony działającej bez profesjonalnego pełnomocnika, wystosowane zostało wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wskazanie numeru spółki w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku jego braku nr REGON lub NIP; złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (KRS, statut...). O ile prawidłowo został wskazany termin do usunięcia braków (7 dni), jak i prawidłowo pouczono o skutkach nieusunięcia tych braków (odrzucenie skargi), o tyle nie można w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uznać, że w tej konkretnej sprawie z wezwania o zacytowanej wyżej treści jednoznacznie wynikało, iż intencją Sądu było uzyskanie dwóch odpisów z KRS, tj. odpisu z KRS skarżącej spółki oraz odpisu z KRS jej wspólnika – tj. P. Sp. z o.o. z siedzibą w G., która jest uprawniona do reprezentacji skarżącej spółki. Mając bowiem na uwędzę formę prawną spółki (Sp. z o.o. Sp.k.) oraz to, że działała ona bez profesjonalnego pełnomocnika - zarządzenie wzywające do uzupełniania braków formalnych skargi w kwestionowanym zakresie powinno zostać sformułowane precyzyjnie, tak aby strona nie miała wątpliwości, co do przedmiotu tegoż wezwania. Zważyć należy, że celem wezwania do usunięcia braków formalnych jest usunięcie tych braków, nie zaś wykonanie wezwania sądu do ich usunięcia, a sankcja z art. 58 § 1 p.s.p.a. związana jest z nieusunięciem braków formalnych, a nie z niewykonaniem wezwania do ich usunięcia. W rozpoznawanej sprawie skarżąca wraz z zażaleniem złożyła odpis z KRS P. Sp. z o.o. z siedzibą w G. - z którego wynika, że Prezes Zarządu – M. J. jest uprawniony do reprezentowania tej spółki. W konsekwencji M. J. był też uprawniony do podpisania skargi w imieniu skarżącej spółki na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2019 r. Wobec tego należy uznać, że braki skargi zostały usunięte i można nadać jej bieg, zatem nie istnieje podstawa do odrzucenia skargi z powodów wskazanych w zaskarżonym postanowieniu. Z powyższych względów zaskarżone postanowienie należało uchylić, zgodnie z art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.