I SA/Sz 714/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Chorzępa, Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.),, Sędzia WSA Alicja Polańska, Protokolant Gabriela Porzezińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 listopada 2011 r. sprawy ze skargi S. U. R. w P. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 24 maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności na rok 2010 oddala skargę. UZASADNIENIE Dyrektor Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla Powiatu z siedzibą w C z dnia [...] r. nr [...], odmawiającą przyznania S U R w Pach płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010 i nakładającą sankcję. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w dniu 13 marca 2010 r. do Biura Powiatu ARiMR w C wpłynął wniosek S U R w Pach o przyznanie płatności na rok 2010. W przedmiotowym wniosku Sa ubiegała się o przyznanie płatności obszarowych do 5 działek rolnych (o identyfikatorach A, B, B1, C, C1), według deklaracji producenta położonych na 3 działkach ewidencyjnych nr 175/1 (działka rolna A), 118/1 (B, B1), 209 (C, C1), zlokalizowanych w województwie zachodniopomorskim, powiecie c., gminie Pe, obrębach ewidencyjnych B (działki: 175/1, 209) i Pe (działka 118/1). Do wniosku zostały dołączone cztery załączniki graficzne oraz odpis z księgi wieczystej z dnia [...]r. dotyczący działek nr 209 i 175. W części VIII wniosku, dotyczącej oświadczenia o sposobie wykorzystania działek rolnych, w kolumnie odnoszącej się do grup upraw wnioskodawca zadeklarował: - do jednolitej płatności obszarowej (JPO) 9,77 ha (w tym działki rolne o identyfikatorach A, B, C), - do uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych (UPO) 8,13 ha (w tym działki rolne o identyfikatorach (B1, C1). W związku z nieścisłościami dotyczącymi m.in. działki ewidencyjnej nr 209 (deklarowanej do przyznania płatności), niewystępującej w ewidencji gruntów i budynków, wezwano Wnioskodawcę do złożenia wyjaśnień. Organ I instancji dodatkowo zwrócił uwagę, iż podana w części VII wniosku (oświadczenie o powierzchni działek ewidencyjnych) działka nr 146/2 (niezgłoszona do przyznania płatności) również nie występuje w ewidencji gruntów i budynków, oraz że całkowita powierzchnia działki ewidencyjnej nr 118/2 wpisana przez Producenta w części VII wniosku jest różna od powierzchni całkowitej dla tej działki, wynikającej z ewidencji gruntów. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Wnioskodawca dokonał zmiany powierzchni całkowitej działki ewidencyjnej nr 118/2 z podanej pierwotnie 1,3100 ha na 1,3043 ha, oraz przedstawił kopię odpisu z księgi wieczystej z dnia 30 września 2005 r., potwierdzającą prawo własności S U R w Pach działek ewidencyjnych nr 209 i 175 w roku 2005, o łącznej powierzchni 10,4600 ha. Natomiast kwestia istnienia i posiadania przez wnioskodawcę działki nr 209 w roku 2010 nie została wyjaśniona. W dniu 28 stycznia 2011 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w C, po zweryfikowaniu całego materiału dowodowego, wydał decyzję nr [...] odmawiającą przyznania S U R płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010, w tym odmówił przyznania: - jednolitej płatności obszarowej i nałożył sankcję w wysokości [...] zł, która będzie potrącana z płatności realizowanych przez ARiMR w ciągu 3 kolejnych lat kalendarzowych, oraz - uzupełniającej płatność obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych i nałożył sankcję w wysokości [...] zł, która będzie potrącana z płatności realizowanych przez ARiMR w ciągu kolejnych 3 lat kalendarzowych. W odwołaniu od tej decyzji wnioskodawca wskazał, iż nie zgadza się z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji, ponieważ jest jedynym właścicielem działki nr 209, o czym świadczą zapisy zawarte w księdze wieczystej. Podniósł także, iż w księgach wieczystych nie ma żadnych danych dotyczących nowego podziału i oznakowania działki nr 209, brak jest natomiast działki nr 208/1 w Bach. Ponadto, zdaniem odwołującego, jeżeli faktycznie działkę nr 209 (przemianowaną na działkę nr 208/1) użytkuje M M lub ktoś z jego rodziny, to Sa zmuszona będzie do wniesienia pozwu sądowego oraz powiadomienia organów ścigania za uporczywe trwanie w błędnych decyzjach. Do odwołania dołączona została korespondencja dotyczącą m.in. działki ewidencyjnej nr 209, prowadzona pomiędzy Są U R a Starostwem Powiatowym w C i z Samorządowym Kolegium Odwoławczym. Po ponownym rozpatrzeniu zebranego materiału w sprawie, a także po analizie przedstawionych w odwołaniu zarzutów Dyrektor Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył treść przepisów art. 7 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego, art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE L 30 z 31.01.2009 r., str. 16, ze zm.) oraz art. 26 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. U. L 316 z 2.12.2009, str. 1, ze zm.). Jak podniósł organ II instancji, materiał dowodowy będący w posiadaniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa jak i dokumenty dołączone do odwołania nie potwierdzają posiadania przez Sę U R działki ewidencyjnej o nr 209 zadeklarowanej do przyznania płatności we wniosku na rok 2010. Dołączone do wniosku kopie odpisów księgi wieczystej z 30 września 2005 r. i 5 stycznia 2007 r., nie potwierdzają istnienia w roku 2010 działki ewidencyjnej nr 209, położonej w powiecie c, gminie Pe, obrębie ewidencyjnym B - wskazywanej w deklaracja producenta z wniosku o przyznanie płatności na rok 2010. Z kolei dołączona do wniosku kopia pisma Starosty Powiatowego w C z dnia 8 czerwca 2010 r. skierowana do Strony potwierdza, iż działka nr 209 położona w obrębie B w gminie Pe nie istnieje. Następnie organ dokonał wyliczenia jednolitej płatności obszarowej oraz uzupełniającej płatności obszarowej na rok 2010. Organ wskazał, iż stawka jednolitej płatności obszarowej do 1 ha uprawy w 2010 r. wynosi 562,09 zł. Powierzchnia zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności JPO na rok 2010 wynosiła 9,77 ha natomiast powierzchnia stwierdzona w wyniku prowadzonego postępowania (po wykluczeniu z płatności działki rolnej C położonej na nieistniejącej działce ewidencyjnej nr 209) wyniosła 2,21 ha. W związku z tym powstała różnica wyniosła 7,56 ha zaś wyliczona procentowa różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną w wyniku prowadzonego postępowania wyniosła 342,08 %. Wobec powyższego, z uwagi na to, iż różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną wyniosła więcej niż 50%, organ odwoławczy - stosownie do art. 58 akapit 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. odmówił przyznania płatności i nałożył sankcję w wysokości przypadającej na różnicę między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną (7,56 ha x 562,09 zł = 4.246,40 zł). W odniesieniu do uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych organ stwierdził, iż stawka uzupełniającej płatności obszarowej do 1 ha uprawy w 2010 r. wynosiła 327,28 zł. Powierzchnia zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych na rok 2010 do uzupełniającej płatności obszarowej wynosiła 8,13 ha. Powierzchnia stwierdzona w wyniku prowadzonego postępowania (po wykluczeniu z płatności działki rolnej C1 położonej na nieistniejącej działce ewidencyjnej nr 209) wyniosła 0,57 ha. Wyliczona procentowa różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzona w wyniku prowadzonego postępowania wynosi 1.326,32 %. W związku z powyższym organ odmówił przyznania płatności uzupełniającej i nałożył sankcję w wysokości przypadającej na różnicę między powierzchnia zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną (7,56 ha x 327,28 zł = 2.474,24 zł). Końcowo organ odwoławczy stwierdził, iż rozstrzygnięcie organu I instancji w przedmiotowej sprawie zostało wydane w oparciu o prawidłowo zebrany i przeanalizowany materiał dowodowy i nie doszło do naruszenia przez organ I instancji przepisów materialnych i proceduralnych. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, Sa wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego jak też decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła: - naruszenie przepisów prawa materialnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 7 ust. 1 i 2, art. 3 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przez błędne uznanie, iż Sa U R w Pach nie spełnia warunków ustawowych oraz wymagań zawartych w przepisach wykonawczych do ustawy do przyznania jednolitej płatności obszarowej w 2010 r., jak też, iż nie udowodniła faktu, z którego wywodzi skutki prawne oraz o braku obowiązku ze strony organu wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz stania na straży praworządności, jak też zapewnienia czynnego udziału w postępowaniu i udzielania stronie niezbędnych informacji, - naruszenie przepisów prawa procesowego, co miało istotny wpływ na wynik postępowania przez naruszenie podstawowych zasad k.p.a., a w szczególności artykułów: 7 – 9, 77, 80, 138 § 1 pkt 1 i 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. poprzez brak należytego i wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji oraz utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo braku ustosunkowania się w uzasadnieniu decyzji II instancji do zarzutów zawartych w odwołaniu. W ocenie Skarżącej, organ orzekający zarówno I jak i II instancji nie ustalił prawidłowo stanu faktycznego i prawnego w sprawie, zaniechał należytego zgromadzenia materiału dowodowego a nadto błędnie przeanalizował przedstawione przez Skarżącą dowody, jak też nie przeprowadził - w sytuacji występujących w sprawie wątpliwości - postępowania dowodowego z urzędu, co następnie doprowadziło do błędnej wykładni i nienależytego zastosowania obowiązujących przepisów w oparciu o niewłaściwie ustalony stan faktyczny sprawy. Jak wskazano, organy obu instancji oparły swoją decyzję na błędnym domniemaniu, że Skarżąca nie wykazała przysługującego jej prawa do dysponowania działką nr 209, dla której wnioskowała o przyznanie dopłat i w zasadzie tylko ta okoliczność, w ocenie Skarżącej, legła u podstaw decyzji odmownych obydwu instancji. Według Skarżącej, organ drugiej instancji w uzasadnieniu swojej decyzji nie wskazał precyzyjnie, z czego wynika jego zdaniem, ani na czym polega, okoliczność braku możliwości rozstrzygnięcia w sposób zgodny z żądaniem wnioskodawcy wynikającym z odwołania. Podobnego wskazania zabrakło również w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, a tym samym organy obu instancji nie wykazały ponadto, czy i jakie dowody, zostały przez nie określone z urzędu jako niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz, czy następnie zostało przeprowadzone odpowiednie postępowanie dowodowe. Nie zostały dochowane również dyspozycje art. 107 § 3 k.p.a., na podstawie których uzasadnienie decyzji winno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione oraz przyczyn dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Przedłożenie jako dowodu w sprawie przez wnioskodawcę odpisów z księgi wieczystej w dacie na 2005 i na 2007 r. nie może być potraktowane jako zanegowanie wynikającego z nich prawa własności wnioskodawcy do działki nr 209 w roku 2010, a co za tym idzie przyjęcie, iż wnioskodawca nie spełnia warunków do przyznania dopłat. W takim przypadku, zdaniem Skarżącej, organ administracji powziąwszy wątpliwości powinien wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku poprzez wskazanie sposobu jego uzupełnienia, co stanowiłoby realizację obowiązku udzielania informacji faktycznej i prawnej określonego w art. 9 k.p.a., lub z urzędu zweryfikować zapisy księgi wieczystej, na co pozwala choćby udostępnienie w formie dostępu przez internet całego systemu ksiąg wieczystych on-line. Do przeprowadzenia postępowania dowodowego z urzędu powinna skłonić również organy I i II instancji korespondencja prowadzona pomiędzy Są U R w Pach a Starostwem Powiatowym w C i z Samorządowym Kolegium Odwoławczym, która została dołączona przez Skarżącą do odwołania od decyzji organu I instancji. Dokumenty te wyraźnie wskazywały na nieprawidłowości i niezgodność zapisów w ewidencji gruntów i budynków z prawami ujawnionymi w księgach wieczystych dla tej nieruchomości prowadzonych przez Sąd Rejonowy w C Wydział Ksiąg Wieczystych oraz potwierdzały fakt prowadzenia postępowania w tej sprawie przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym. Ponadto korespondencja ta wyraźnie wskazywała na istnienie w księdze wieczystej nr [...] prowadzonej dla działki nr 209 przez Sąd Rejonowy w C Wydział Ksiąg Wieczystych, zapisów potwierdzających istnienie działki nr 209 oraz prawo własności do przedmiotowej działki przysługujące S U R w Pach. Skarżąca podniosła także, iż błędne było, w świetle wymogów postępowania dowodowego, stwierdzenie przez organ II instancji, iż dołączona do wniosku kopia pisma Starosty Powiatowego w C z dnia 8 czerwca 2010 r. skierowana do Strony potwierdza, iż działka nr 209 położona w obrębie B w gminie Pe nie istnieje. Uznanie, iż takie pismo potwierdza tezę o nieprzysługiwaniu Skarżącej prawa do działki nr 209 należy uznać, jej zdaniem, za rażący błąd proceduralny organu II instancji i naruszenie zasady z art. 7 i art. 77 k.p.a. oraz przekroczenie zasady oceny dowodów wynikającej z art. 80 k.p.a. Końcowo Skarżąca wskazała, iż przywołane przez organ II instancji przepisy prawa materialnego potwierdzają, wbrew temu co twierdzi strona przeciwna, spełnienie przez Sę warunków wymaganych do otrzymania dopłat. Ponadto zdaniem Skarżącej, błędnie organ II instancji uznał, iż w świetle art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach w ramach systemu dopłat bezpośrednich, ciężar udowodnienia faktu spoczywa wyłącznie na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne, co tym samym zwalnia organ z należytego zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Po przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji organu II instancji Sąd uznał, że skargę należy oddalić, nie zachodzą bowiem podstawy do stwierdzenia, że decyzja ta nie odpowiada przepisom prawa. Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r., Nr 170, poz. 1051, ze zm.) – zwaną dalej: ustawą o płatnościach - w brzmieniu obowiązującym od 15 marca 2010 r.: "1. Rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli: 1) posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, (...); 2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. 1a. Jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. 2. Rolnikowi, który w danym roku spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej, przysługują płatności uzupełniające do powierzchni upraw: 1) (uchylony), 2) roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych, 3) innych roślin i do powierzchni gruntów ornych, na których nie jest prowadzona uprawa roślin (uzupełniająca płatność podstawowa) - do których została przyznana jednolita płatność obszarowa". Rodzaje roślin uprawianych w plonie głównym, objętych płatnością uzupełniającą w 2010 r. określa § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 9, poz. 326, ze zm.). Ponadto, w myśl § 2a, przysługuje również płatność uzupełniająca do powierzchni gruntów ornych, na których nie jest prowadzona uprawa roślin, jeżeli na gruntach tych: 1) rolnik dokonał zasiewu w celu podniesienia żyzności gleby przez wprowadzenie do niej świeżej masy roślinnej (zielony nawóz); 2) roślinność została przyorana lub wprowadzona do gleby na skutek zastosowania innego zabiegu mechanicznego w terminie do dnia 31 sierpnia roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności uzupełniającej; 3) uprawa nie jest prowadzona nie dłużej niż rok. Płatności obszarowe są przyznawane na wniosek rolnika (art. 18 ust. 1 ustawy o płatnościach). Wniosek o przyznanie płatności obszarowych składa się w terminie od dnia 15 marca do dnia 15 maja (ust. 2). Termin, o którym mowa w ust. 2, nie podlega przywróceniu (ust. 3). We wniosku o przyznanie płatności obszarowych rolnik podaje wszystkie grunty rolne będące w jego posiadaniu, niezależnie od tego, czy ubiega się o przyznanie płatności obszarowych do tych gruntów (ust. 4). Ww. przepis art. 7 ust. 1a ustawy o płatnościach, określający maksymalny kwalifikowalny obszar gruntów rolnych, odsyła do art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. U. UE. L. 09.316.65) oraz do systemu identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. W myśl art. 6 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1122/2009, system identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia (WE) nr 73/2009, stosowany jest na poziomie działek referencyjnych takich jak działka katastralna lub na poziomie bloku produkcyjnego, co gwarantuje jednoznaczną identyfikację każdej działki referencyjnej. Na potrzeby systemu płatności jednolitej lub systemu jednolitej płatności obszarowej odnośnie do każdej działki referencyjnej określa się maksymalny kwalifikowalny obszar. GIS funkcjonuje na podstawie krajowego systemu odniesienia za pomocą współrzędnych. W przypadku gdy stosuje się różne systemy współrzędnych, w obrębie każdego z państw członkowskich są one kompatybilne. Państwa członkowskie zapewniają ponadto wiarygodny sposób identyfikacji działek rolnych, a w szczególności wymagają złożenia pojedynczego wniosku zawierającego szczegółowe dane lub wraz z określonymi przez właściwe organy dokumentami, umożliwiającymi lokalizację oraz pomiar każdej działki rolnej. Ponadto w myśl ww. art. 17 zdanie pierwsze rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. U. UE. L. 09.30.16), "system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych". Polski system ewidencji (identyfikacji działek rolnych) określają przepisy ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2004 r. Nr 10, poz. 76). Zgodnie z art. 8 tej ustawy: "Ewidencja gospodarstw rolnych zawiera: 3) dane dotyczące powierzchni gospodarstwa rolnego, z podaniem identyfikatorów oraz powierzchni wchodzących w jego skład działek ewidencyjnych, na których są położone działki rolne; 4) dane umożliwiające identyfikację działek rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, dotyczące w szczególności: a) powierzchni działek rolnych wykazanej w hektarach, z dokładnością do drugiego miejsca po przecinku, b) lokalizacji działek rolnych, z podaniem numerów działek ewidencyjnych, na których są one położone, c) sposobu wykorzystywania działek rolnych. W myśl art. 9a ust. 1, "system identyfikacji działek rolnych zawiera: 1) wektorowe granice oraz powierzchnię maksymalnego kwalifikowalnego obszaru, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009; 2) identyfikatory działek ewidencyjnych zawarte w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego". Na podstawie przytoczonych przepisów unijnych i krajowych nie powinno więc budzić wątpliwości, iż wniosek rolnika o przyznanie płatności musi wskazywać (m.in.) "działki ewidencyjne, na których są położone działki rolne", a identyfikatory tych działek ewidencyjnych zawarte mają być w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Wymóg ten potwierdzają formularze wniosków o płatności, zawierające oświadczenie rolnika (m.in.) o powierzchni i numerach "działek ewidencyjnych". Nie może więc też budzić wątpliwości, że prawidłowe podanie takich danych stanowi podstawę do weryfikowania zasadności wniosku o płatności, a nieusunięte nieprawidłowości w tym zakresie uniemożliwiają przyznanie płatności. W rozpoznawanej sprawie Sa we wniosku wskazała nieistniejące w ewidencji gruntów i budynków numery działek ewidencyjnych (209 i 146/2) zatem zasadnie Agencja wezwała ją do złożenia wyjaśnień w tym zakresie. Nieprawidłowości tych Sa jednak nie usunęła, przedkładając jedynie (ponownie) odpis z księgi wieczystej, w którym wskazano, że jest ona właścicielem nieruchomości rolnych (działki ewidencyjne nr 209 i 175) o łącznej powierzchni 10,4600 ha. Zauważyć też należy, że w załączniku graficznym do wniosku Sa na działce ewidencyjnej oznaczonej nr. 208/1 wyznaczyła działkę rolną C/C1, oznaczając ją jako działkę nr 209 o powierzchni 7.5600 ha, a pozostałą część działki ewidencyjnej 208/1 oznaczyła jako działkę nr 208. Z dokumentów dołączonych do odwołania wynika ponadto, że już co najmniej od 2002 r. Sa zwracała się do "właściwych organów i urzędów z wnioskami, pismami i skargami odnośnie wyjaśnienia i wskazania podstawy prawnej władania gruntami stanowiącymi jej własność" (z uzasadnienia wniosku z 30 września 2010 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnych z 1980 i 1994 r., odnoszących się m.in. do działek 209 i 175. Wobec tego stwierdzić należy, że podpisując przedmiotowy wniosek z 19 marca 2010 r. Wnioskodawca miał więc świadomość nieistnienia w ewidencji gruntów i budynków ww. działek, a zatem jego wniosek nie jest zgodny z tą ewidencją. Już z tego powodu zasadnie organy ARiMR obu instancji odmówiły płatności do działki rolnej o powierzchni oznaczonej na nieistniejącej działce ewidencyjnej nr 209 i w tym zakresie nie można zarzucić tym organom naruszenia prawa materialnego ani procesowego – które miałoby polegać na nie wyjaśnieniu istotnych okoliczności sprawy lub wyciągnięcia nieprawidłowych ocen ze zgromadzonego materiału dowodowego albo nieudzielaniu Stronie stosownych informacji. Prawidłowo też w zaskarżonej decyzji powołano w tym zakresie przepisy art. 3 ustawy o płatnościach, wyjaśniając, w szczególności, iż zgodnie z ust. 3 tego artykułu: "Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, (,,,), są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne". W skardze (ani w odwołaniu) Sa nie wskazała przekonująco, jakie to czynności dowodowe organy Agencji miałyby przeprowadzić dla usunięcia omawianej nieprawidłowości wniosku, bądź, jakie inne wnioski (od wskazanych w zaskarżonej decyzji) organy te miałyby wyciągnąć z materiału dowodowego sprawy, albo jakich dodatkowych informacji powinny udzielić Stronie – zważywszy przy tym na fakt, iż Sa od lat prowadzi działania prawne zmierzające do usunięcia niezgodności zapisów w księdze wieczystej i ewidencji gruntów i budynków. Powoływanie się przez Sę w ww. zakresie wyłącznie na zawarty w księdze wieczystej wpis prawa własności do działek 209 i 175, nie mógł stanowić podstawy do przyznania płatności do działki rolnej położonej na działce ewidencyjnej 209, bowiem taka decyzja byłaby rażąco niezgodna z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, a zatem naruszałaby prawo. Zatem to zainteresowana Sa musi wykazać w sposób prawem przewidziany, iż działka co do której wskazuje na prawo własności (potwierdzone wpisem w księdze wieczystej) istnieje (jest wykazana) w ewidencji gruntów i budynków. Niezależnie od powyższego, odpowiadając także na zarzuty skargi, iż organy ARiMR stwierdzały, że Sa przedstawiając (odpowiednio) odpisy z księgi wieczystej z 2007 i 2005 r. nie udowodniła posiadania przedmiotowej działki rolnej w 2010 r., wskazać należy, że istota sporu w tym zakresie nie dotyczyła aktualności odpisu z księgi wieczystej (np. z 2007 r. zamiast z 2010), lecz faktu, iż Sa nie wykazała faktu rzeczywistego "posiadania" omawianej działki w 2010 r. Z art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach (przytoczonego także w skardze) wynika bowiem, że płatności przyznawane są nie "właścicielowi", lecz "posiadaczowi" (samoistnemu lub zależnemu) działki rolnej – a w tym zakresie Sa nie przedstawiła żadnego dowodu potwierdzającego takie posiadanie (użytkowanie) przedmiotowej działki rolnej. Ani we wniosku (o przyznanie płatności uzupełniającej), ani w innych pismach Sa nie wskazała w jaki sposób użytkuje tę działkę rolną, a w odwołaniu w istocie zaprzeczyła, aby działkę tę posiadała, stwierdzając, że "jeżeli faktycznie działkę nr 209 (przemianowaną na działkę nr 208/1) użytkuje M M lub ktoś z jego rodziny, to zmuszeni będziemy do wniesienia pozwu sądowego ...". Mając także i te fakty na względzie, odmowa przyznania płatności (zarówno jednolitej, jak i uzupełniającej płatności obszarowej) do przedmiotowej działki rolnej (C, C1) była zasadna, a tym samym zasadne także było naliczenie sankcji - stosownie do art. 58 akapit 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 - z uwagi na to, iż różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną wyniosła więcej niż 50%. Zgodnie bowiem z art. 58 ww. rozporządzenia: "Jeśli w odniesieniu do danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej, (...), przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 57 niniejszego rozporządzenia, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3 % lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % zatwierdzonego obszaru. Jeśli różnica ta przekracza 20 % zatwierdzonego obszaru, w odniesieniu do danej grupy upraw nie przyznaje się żadnej pomocy obszarowej. Jeśli różnica ta przekracza 50 %, rolnika wyklucza się również z otrzymywania pomocy do wysokości równej kwocie odpowiadającej różnicy między obszarem zadeklarowanym a zatwierdzonym zgodnie z art. 57 niniejszego rozporządzenia. Kwota ta zostaje odliczona zgodnie z art. 5b rozporządzenia Komisji (WE) nr 885/2006. Jeśli nie jest możliwe odliczenie całej kwoty zgodnie z wymienionym artykułem w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym dokonano ustalenia, pozostałe saldo zostaje anulowane". Nie znajdując zatem podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu.