III SA/Po 752/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka Sędziowie Protokolant po rozpoznaniu w dniu 16 października 2007 r. przy udziale na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. Z. na załatwienie przez Wojewodę sprawy skargowej w przedmiocie wydania dowodu osobistego postanawia odrzucić skargę /-/ M. Górecka UZASADNIENIE E. Z. w dniu [ ... ] próbowała złożyć w Urzędzie Miasta wniosek o wydanie dowodu osobistego, który nie został przyjęty ze względu na nieposiadanie specjalnego numeru rejestracyjnego, uprawniającego do złożenia wniosku tego rodzaju w danym dniu. W dniu [ ... ] jej ojciec W. Z. doręczył wniosek kierownikowi Oddziału Dowodów Osobistych, który został następnie odesłany jako nierozpoznany. W dniu [ ... ] E. Z. wniosła kolejny wniosek o wydanie dowodu osobistego, składając do Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę w trybie art. 227 kpa na naruszenie przez Prezydenta Miasta przepisów postępowania administracyjnego ( poprzez bezzasadną odmowę przyjęcia wniosku o wydanie dowodu oraz zwrot drugiego wniosku ) oraz zażalenie w trybie art. 37 § 1 kpa na bezczynność tego organu. Wojewoda – jako organ właściwy do załatwienia sprawy z przedmiotowej skargi ( art. 229 pkt. 2 kpa ) – w piśmie z dnia [ ... ] poinformował E. Z. o obowiązku osobistego stawiennictwa wnioskodawcy w organie I instancji na stanowisku merytorycznym obsługującym wnioski o wydanie dowodu osobistego przy uwzględnieniu obligatoryjnego trybu wydawania numerów systemu kolejkowego. W odpowiedzi E. Z. wniosła na podstawie art. 227 kpa i art. 37 § 1 kpa do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na naruszenie przepisów postępowania administracyjnego ( powtarzając w tym zakresie zarzuty podniesione w piśmie z dnia [ ... ] ) oraz zażalenie na bezczynność Prezydenta Miasta . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuję : Zgodnie z przepisem art. 227 kpa na zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy administracji albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów konkretnych podmiotów, a także na przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw przysługuje specjalna skarga do organów właściwych do jej rozpatrzenia ( art. 228 - 230 kpa ). Według stanowiska utrwalonego w orzecznictwie sądowym i doktrynie skarga tego rodzaju wszczyna tzw. postępowanie administracyjne uproszczone, w którym nie występują strony postępowania w rozumieniu art. 28 kpa, a przedmiot sprawy nie zostaje załatwiony przez wydanie typowego aktu administracyjnego – decyzji. W postępowaniu tym nie ma toku instancji, ani żadnych środków zaskarżenia. Jednoinstancyjne postępowanie kończy się zatem czynnością faktyczną ( materialno – techniczną ) – zawiadomieniem (por. wyrok NSA z 1 grudnia 1998r., III SA 1636/97, niepubl., patrz: Komentarz do artykułu 227 k.pa, M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd.II). Tym samym przyjmuje się, iż działanie organów administracji publicznej w sprawach skarg składanych w trybie art. 227 kpa nie podlega kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny ( zob. m. in. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 825-826; postanowienie WSA w Warszawie z 14.09.2005 r., IV SAB/Wa 80/05, LEX nr 205439 ). Ze względu na powyższe okoliczności należało uznać, iż skarga E. Z. na wynik postępowania wszczętego na skutek wniesienia przez nią skargi w trybie art. 227 kpa nie podlega kognicji wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wobec tego należało ją odrzucić jako niedopuszczalną – na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr. 153, poz. 1270 ze zm. ). Odnosząc się natomiast do zażalenia na bezczynność organu podniesionego w skardze na podstawie art. 37 § 1 kpa należy wskazać, iż tego typu środek zaskarżenia służy wyłącznie stronie normalnego postępowania administracyjnego i może być podniesiony jedynie w jego toku na skutek niezałatwienia danej sprawy przez organ w terminie określonym w art. 35 lub 36 kpa. Dopiero wyczerpanie tego trybu w trakcie postępowania administracyjnego daje jego stronie skuteczną podstawę do wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu. /-/ M. Górecka D.W.d