II SA/Go 690/11

SENTENCJA Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. – Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dnia 6 grudnia 2011 r. w Gorzowie Wlkp. na posiedzeniu niejawnym wniosku E.R. o udzielenie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi p o s t a n a w i a : odmówić przyznania prawa pomocy. UZASADNIENIE Dnia 28 października 2011 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wniosek E.R. o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu PPF w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że jest osobą bezrobotną. E.R. oświadczyła, że nie posiada żadnego dochodu. Na podstawie zarządzenia referendarza sądowego z dnia 4 listopada 2011 r., skarżąca została wezwana do uzupełnienia w terminie 7 dni złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, poprzez: 1. przedłożenie kserokopii orzeczenia o niepełnosprawności, 2. wskazanie źródła pochodzenia wydatków służących zaspokojeniu podstawowych potrzeb życiowych, 3. przedłożenie rachunków potwierdzających ponoszone koszty związane z utrzymaniem mieszkania, 4. przedłożenie rachunków potwierdzających ewentualnie ponoszone koszty zakupu leków (leczenia), 5. przedłożenie wyciągu z wszystkich posiadanych rachunków bankowych za okres od 09/2011 do 11/2011 r. Na podstawie art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a.), przesyłka zawierającą powyższe wezwanie została uznana za skutecznie doręczoną w dniu 23 listopada 2011 r. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a.) prawo pomocy w zakresie całkowitym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika podatkowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Instytucja pomocy prawnej jest wyjątkiem od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez same strony. Celem przyznania prawa pomocy jest zapewnienie realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które ze względu na brak odpowiednich środków nie są w stanie ponieść, miedzy innymi kosztów sądowych (wpisu) czy kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika. Należy podkreślić, że ciężar dowodu co do wykazania przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na podmiocie występującym z takim żądaniem, co jednoznacznie wynika z treści przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie E.R. nie uzupełniła złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Skarżąca nie przedłożyła między innymi wyciągów z rachunków bankowych, orzeczenia o niepełnosprawności. Tym samym nie jest możliwe dokonanie prawidłowej wszechstronnej analizy sytuacji majątkowej wnioskodawczyni. W powyższej sytuacji nie można również przyjąć, że samo oświadczenie skarżącej zawarte w formularzu PPF o braku jakichkolwiek dochodów stanowi wystarczającą podstawę do przyznania prawa pomocy. W konkluzji należy zatem stwierdzić, że E.R. nie wykazała, że zachodzi ustawowa przesłanka o której mowa w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.