I SA/Wa 988/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Chaciński Sędziowie: WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.) WSA Przemysław Żmich Protokolant referent-stażysta Agnieszka Chustecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2012 r. sprawy ze skargi K.C. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty za nieruchomość pozostawioną poza granicami RP oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] Minister Skarbu Państwa, po rozpatrzeniu odwołania K. C. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] odmawiającej potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, w miejscowości K. przez W. S. – utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Zaskarżona decyzja Ministra Skarbu Państwa została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy. Wnioskiem z dnia 30 grudnia 2008 r. K. C. wystąpiła o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez W.S. nieruchomości [...]. W treści przedmiotowego pisma K. C. wskazała, iż następcą prawnym właściciela nieruchomości pozostawionej jest również B. R. Wniosek z dnia 30 grudnia 2008 r. wpłynął do [...] Urzędu Wojewódzkiego w dniu 12 stycznia 2009 r. W piśmie z dnia 13 sierpnia 2009 r. K. C. przedstawiła okoliczności, w jakich doszło do złożenia wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty. Z informacji udzielonych przez wnioskodawczynię wynika, iż wniosek o potwierdzenie prawa do rekompensaty pierwotnie został wysłany do Wojewody [...] w terminie. Natomiast po powzięciu wiadomości o konieczności złożenia wniosku w przedmiotowym zakresie do [...] Urzędu Wojewódzkiego, został wysłany kolejny wniosek, nadany listem poleconym w dniu 6 stycznia 2009 r., czyli z uchybieniem terminu wskazanego w ustawie zabużańskiej. Z uwagi na fakt, iż wniosek adresowany do [...] Urzędu Wojewódzkiego nie został opatrzony podpisem wnioskodawczyni, Wojewoda [...] pismem z dnia 26 października 2009 r. wezwał K. C. do uzupełnienia braku formalnego. Wnioskiem z dnia 10 listopada 2009 r. (data wpływu do [...] Urzędu Wojewódzkiego) K. C. i B. R. ponownie zwróciły się do organu o potwierdzenie prawa do rekompensaty za nieruchomość pozostawioną poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej przez W. S. Postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] Wojewoda [...] przekazał Wojewodzie [...] wniosek K.C. i B. R. celem rozpatrzenia zgodnie z właściwością. Właściwość Wojewody [...] została ustalona na podstawie odpisu skróconego aktu zgonu W. S. Pismem z dnia 31 sierpnia 2011 r. Wojewoda [...] poinformował strony postępowania o zasadach potwierdzania prawa do rekompensaty, wynikających z ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. W piśmie z dnia 7 lutego 2012 r. K. C. raz jeszcze przedstawiła okoliczności złożenia wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty, dołączając kserokopię potwierdzenia nadania z datą 6 stycznia 2009 r. Mając na uwadze powyższe Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] odmówił K. C. i B. R. potwierdzenia prawa do rekompensaty za mienie pozostawione poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej przez W. S. Po rozpatrzeniu odwołania K. K., Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu Minister wyjaśnił, że kwestie rekompensat za "mienie zabużańskie" reguluje obecnie ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. potwierdzenie prawa do rekompensaty następuje na wniosek osoby ubiegającej się o potwierdzenie tego prawa, złożony nie później niż do dnia 31 grudnia 2008 r. Zgodnie zaś z treścią art. 7 ust. 2 ustawy zabużańskiej w przypadku niespełnienia wymogów, o których mowa w art. 2, art. 3 i art. 5 ust. 1 i 2, wojewoda wydaje decyzję o odmowie potwierdzenia prawa do rekompensaty. Minister wskazał, że z art. 57 § 5 Kpa wynika, iż termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało: a) wysłane w formie dokumentu elektronicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, za poświadczeniem przedłożenia, do organu administracji publicznej, b) nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego, c) złożone w polskim urzędzie konsularnym, d) złożone przez żołnierza w dowództwie jednostki wojskowej, e) złożone przez członka załogi statku morskiego kapitanowi statku, f) złożone przez osobę pozbawioną wolności w administracji zakładu karnego. W nawiązaniu do powyższego organ stwierdził, że wniosek K. C. został złożony w dniu 6 stycznia 2009 r. (data nadania w placówce pocztowej) natomiast wniosek B. R. został złożony osobiście dnia 10 listopada 2009 r. tj. po terminie określonym w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. Terminu tego nie można przywrócić, gdyż jest to termin prawa administracyjnego materialnego i nie podlega przywróceniu, pomimo uchybienia temu terminowi bez winy osoby ubiegającej się o jego przywrócenie. Tym samym nie ma zastosowania art. 58 § 1 Kpa, ponieważ przepis wyrażony w tym artykule odnosi się do terminów prawa procesowego, a nie materialnego. W związku z powyższym organ zobowiązany był do wydania decyzji o odmowie potwierdzenia prawa do rekompensaty. Odnosząc się do zarzutu zawartego w odwołaniu, że wniosek o rekompensatę K. C. złożyła w terminie do Wojewody [...], na dowód czego załączyła nieuwierzytelnioną kserokopię owego wniosku, który nie został opatrzony żadną pieczęcią urzędu, Minister wyjaśnił, iż z dokumentu tego nie wynika, by skarżąca uzyskała od organu potwierdzenie jego wniesienia bądź, w przypadku nadania w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego, by dołożyła należytej staranności, aby otrzymać potwierdzenie faktu nadania owego wniosku w terminie. Wobec powyższego, zdaniem Ministra, nie jest wystarczającym dowodem na fakt złożenia wniosku przed upływem terminu wskazanego w ustawie zabużańskiej, jedynie niczym niepotwierdzone przekonanie skarżącej, iż takiej czynności dokonała. Skargę na decyzję Ministra Skarbu Państwa do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła K. C. twierdząc, że wniosek z dnia 30 grudnia 2008 r. został w tej samej dacie nadany w polskiej placówce pocztowej listem zwykłym. Ze względu na zły stan zdrowia – nagły atak [...] – nie uczyniła tego listem poleconym. Ponadto dodała, że przedmiotowy wniosek został wniesiony za pośrednictwem poczty z uwagi na fakt, że w dniu 30 grudnia 2008 r. skarżąca była w [...] Urzędzie Wojewódzkim, gdzie uzyskała informację, że ze względu na miejsce zgonu W. S., przedmiotowy wniosek należy złożyć do Wojewody [...]. Nie zażądała jednak od pracownika organu odpowiedniego dowodu potwierdzającego fakt przyjęcia wniosku, bądź na odmowę jego przyjęcia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Przy czym, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. I tak, roszczenie o realizację prawa do rekompensaty za mienie pozostawione poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej podlega rygorom wynikającym w przepisów ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz.1418 ze zm.). Zgodnie z art. 5 ust. 2 ww. ustawy wniosek o potwierdzenie prawa do rekompensaty w przypadkach, o których mowa w art. 3 tej ustawy, składa współwłaściciel lub spadkobierca, lub osoba wskazana do rekompensaty. Skarżąca wraz z B. R., jako osoby legitymujące się prawomocnym postanowieniem sądu o stwierdzeniu nabycia spadku, powinny złożyć wniosek o potwierdzenie prawa do rekompensaty nie później niż do dnia 31 grudnia 2008 r. (art. 5 ust.1 ww. ustawy). K. C. stosowne pismo z dnia 30 grudnia 2008 r. wniosła w dniu 6 stycznia 2009 r. (data stempla pocztowego Placówki [...]), zaś B. R. wniosła osobiście w dniu 10 listopada 2009 r. do [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...]. Powyższe, zdaniem Sądu, stanowi okoliczność wystarczającą do wydania decyzji odmownej na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy. Termin i zasady potwierdzenia prawa do rekompensaty należą do kompetencji ustawodawcy. Przewidziany w art. 5 ust. 1 ustawy termin do złożenia wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty jest terminem prawa materialnego i nie podlega przywróceniu zarówno w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jak również przepisów ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. W tej sytuacji Minister Skarbu Państwa prawidłowo uznał, że w aktualnym stanie prawnym nie ma podstaw, by uwzględnić wnioski o otrzymanie rekompensaty za mienie pozostawione poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, bowiem w okresie do dnia 31 grudnia 2008 r. zarówno skarżąca, jak i B. R. nie złożyły stosowanego wniosku. Sąd nie dał wiary twierdzeniom skarżącej, że jej wniosek z dnia 30 grudnia 2008 r. został nadany w placówce pocztowej w dniu 30 grudnia 2008 r. listem zwykłym adresowanym do Wojewody [...]. Z akt administracyjnych sprawy wynika bowiem, że przedmiotowy wniosek został nadany w placówce pocztowej [...] w dniu 6 stycznia 2009 r. listem poleconym priorytetowym na adres [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...], a następnie postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] przekazany przez Wojewodę [...], zgodnie z właściwością, w trybie art. 65 § 1 Kpa, Wojewodzie [...]. Strona nie przedstawiła żadnego dowodu na zaprzeczenie tym faktom. Ponadto brak jest dokumentu potwierdzającego twierdzenie skarżącej, że pracownik [...] Urzędu Wojewódzkiego odmówił przyjęcie wniosku o rekompensatę. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.