II OZ 1342/14

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 października 2014 r., sygn. akt II SAB/Lu 630/13 odrzucające sprzeciw od zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 22 lipca 2014 r. w sprawie ze skargi J. H. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. w przedmiocie wniosku skarżącego z dnia 2 października 2006 r. dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt scalenia gruntów postanawia uchylić zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Skarżący J.H. w dniu 17 lipca 2014 r. złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W dniu 22 lipca 2014 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, działając na podstawie powołanego art. 258 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wezwał skarżącego do złożenia dokumentów źródłowych i dodatkowych oświadczeń stanowiących uzupełnienie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Od powyższego zarządzenia pismem z dnia 1 sierpnia 2014 r., J. H. wniósł sprzeciw, podnosząc, że zostało ono wydane z naruszeniem prawa. Postanowieniem z dnia 29 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił sprzeciw na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a. Sąd wskazał, że od przedmiotowego zarządzenia nie przysługiwał skarżącemu sprzeciw. Zgodnie bowiem z art. 259 § 1 p.p.s.a. taki środek zaskarżenia przysługuje stronie wnioskującej o przyznanie prawa pomocy jedynie od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył J. H., wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie w całości wezwania do uzupełnienia braków, a także o przyznanie wnioskowanej pomocy prawnej. Zdaniem skarżącego wezwanie referendarza sądowego o nadesłanie dodatkowych informacji narusza art. 252 i n. p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżone postanowienie należało uchylić. W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że pismo starszego referendarza sądowego z dnia 22 lipca 2014 r. skierowane do skarżącego stanowi wezwanie do nadesłania dokumentów źródłowych i dodatkowych oświadczeń i zostało wydane na podstawie art. 258 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Błędnie zatem Sąd pierwszej instancji określił je jako zarządzenie. W przedmiotowej sprawie uchybienie to jest o tyle istotne, że jego konsekwencją było niezasadne przyjęcie, iż pismo skarżącego zatytułowane "Sprzeciw" stanowiło niedopuszczalny środek zaskarżenia od zarządzenia niewymienionego w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a.. Tymczasem prawidłowe zakwalifikowanie pisma referendarza sądowego jako wezwania, o którym mowa w art. 258 § 2 pkt 5 p.p.s.a. prowadzi do uznania, iż pismo skarżącego z dnia 1 sierpnia 2014 r. zatytułowane "Sprzeciw" stanowi w istocie odpowiedź na to wezwanie i jako takie powinno podlegać ocenie przez referendarza sądowego przy rozpoznawaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy. Żaden bowiem przepis p.p.s.a. nie przewiduje możliwości zaskarżania takiego wezwania. Natomiast powołany przez Sąd pierwszej instancji art. 259 § 1 p.p.s.a. dotyczy zarządzeń i postanowień wymienionych w pkt 6-8 art. 258 § 2, nie zaś wezwań z pkt 5. Z tego powodu zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.