II SA/Wa 2184/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Andrzej Góraj, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 października 2021 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego J. J. kwotę 200 zł (słownie: dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., na podstawie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256), zwanej dalej k.p.a., w związku z art. 16 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 z późn. zm.), zwanej dalej u.d.i.p. oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570), zwanej dalej u.s.k.o., art. 16 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 w związku z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., po rozpatrzeniu wniosku J. J. o udostępnienie informacji publicznej, tj. udostępnienie skanu umowy z [...].08.2016 r. nr [...] pomiędzy SKO a Pocztą Polską S.A., odmówiło udostępnienia skanu ww. umowy. SKO wskazało m.in., że co do zasady umowy zawierane w ramach wydatkowania środków publicznych przez jednostki sektora finansów publicznych są jawne, a wyłączeniu z udostępnienia - jako informacja publiczna - mogłyby podlegać informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa - na podstawie art. 5 ust. 1 u.d.i.p. w powiązaniu z art. 33 ust. 2 i 35 ustawy o finansach publicznych oraz art. 139 ust. 3 ustawy o zamówieniach publicznych. Jednakże w omawianej sprawie, ma zastosowanie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. SKO przytoczyło treść art. 5 ust. 2 u.d.i.p. SKO wskazało też, że zgodnie z art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2019 r., poz. 1010 z późn. zm.) wykorzystanie lub ujawnienie informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa stanowi czyn nieuczciwej konkurencji. SKO stwierdziło, że udzielenie informacji publicznej we wnioskowanym zakresie, naruszałoby tajemnicę przedsiębiorcy, tj. podmiotu Poczta Polska S.A., z którą zawarta była ww. umowa. Z tego względu odmówiono udostępnienia żądanej informacji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu wniosku J. J. o ponowne rozpoznanie sprawy, decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 k.p.a. i art. 1 ust. 1 i art. 2 u.s.k.o. utrzymało w mocy decyzję własną decyzję z dnia [...] lipca 2020 r. W uzasadnieniu SKO przedstawiło dotychczasowy przebieg postępowania. Przedstawiło zarzuty wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. SKO stwierdziło m.in., że prawo do informacji publicznej oznacza, że wnioskodawca może uzyskać wiedzę w określonym zakresie, jednak nie w każdej formie (np. skanu umowy), z uwagi na treści zawarte w umowie objęte tajemnicą przedsiębiorcy. SKO wskazało, że pismem z dnia [...] marca 2021 r. wystąpiło do Poczty Polskiej S.A. z prośbą o zajęcie stanowiska, czy treść umowy nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. zawiera informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorcy, tj. Poczty Polskiej S.A. W odpowiedzi na pismo Kolegium Poczta Polska S.A. przytoczyła treść art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji i poinformowała, że nie wyraża zgody na ujawnienie informacji dotyczących treści umowy nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. Wskazała, że zapisy przedmiotowej umowy, informacje oraz materiały przekazywane lub wytworzone w trakcie ich realizacji, stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa Poczty Polskiej S.A. w rozumieniu przepisów wyżej wymienionej ustawy, niezależnie do tego czy naniesiono na nie stosowną klauzulę. SKO podało, że biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny w niniejszej sprawie, w tym treść art. 5 ust. 2 u.d.i.p., stwierdzić należy, że dostęp do informacji objętych wyżej wskazanymi umowami podlega ograniczeniu ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa Poczty Polskiej S.A. To przedsiębiorca ustala, co stanowi dla niego informację "wrażliwą" (tajemnicę przedsiębiorstwa), mając na uwadze własny interes gospodarczy. SKO odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów o właściwości wraz ze wskazaniem, że organem właściwym w niniejszej sprawie jest Prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. przytoczyło art. 1 ust. 1 i ust. 2, a także art. 11 ust. 1 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, który określa zadania i obowiązki Prezesa SKO. Następnie SKO wskazało, że z przepisu tego nie wynika, że na prezesie kolegium ciąży obowiązek udostępnienia informacji publicznej. Prezes Kolegium jest organem kolegium (art. 4 ust. 1 ww. ustawy), zaś sprawy administracyjne, w tym dotyczące udzielania informacji publicznej załatwiane są przez składy trzyosobowe, co wynika wprost z art. 18 ust. 1 ww. ustawy, stanowiącego, że "Kolegium orzeka w składzie trzyosobowym, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Składowi orzekającemu przewodniczy prezes lub etatowy członek kolegium". SKO wskazało też, że przyznanie pierwszeństwa w ochronie indywidualnemu interesowi przedsiębiorców znajduje w niniejszej sprawie uzasadnienie. Stanowisko Poczty Polskie S.A. nie pozostawia żadnych wątpliwości, że "zapisy przedmiotowej umowy, informacje oraz materiały przekazywane lub wytworzone w trakcie ich realizacji, stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa Poczty Polskiej S.A.". Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi J. J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji SKO z dnia [...] lipca 2020 r., ewentualnie ich uchylenie w przypadku niestwierdzenia nieważności oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucił naruszenie: - art. 19 i art. 20 k.p.a. w związku z art. 1, art. 2, art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 11 ust. 1 pkt 1 oraz art. 11 ust. 2 u.s.k.o. i art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji SKO w W. z dnia [...] lipca 2020 r. przez niewłaściwy organ, a co za tym idzie wydanie utrzymującej ją w mocy zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości; - art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie niezbędnych działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego; - art. 8 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób budzący zaufanie do organów administracji zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy; - art. 11 k.p.a. poprzez niedostateczne i nieprzekonujące wyjaśnienie przesłanek, na których oparł się organ wydając skarżone rozstrzygnięcie; - art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i pozwalający na ustalenie stanu faktycznego; - art. 80 k.p.a. poprzez niewłaściwą ocenę całokształtu materiału dowodowego i dowolność w ustaleniach faktycznych; - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie przesłanek, na podstawie których organ uznał, że żądane informacje zawierają informacje mające wartość gospodarczą lub technologiczną, a co za tym idzie stanowią tajemnicę przedsiębiorcy w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p., co jest podstawą do odmowy udostępnienia informacji publicznej; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji obarczonej wadą nieważności; - art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. w zw. z art. 107 § 2 k.p.a. poprzez nieumieszczenie w uzasadnieniu decyzji imion, nazwisk i funkcji osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udzielenie informacji; - art. 61 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zakresie, w jakim z przepisów tych wynikają zasady ograniczenia prawa do informacji publicznej, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieuzasadnionej odmowie udzielenia informacji, niespełniającej warunków proporcjonalności i konieczności dokonanego ograniczenia, nieznajdującej podstaw w potrzebie ochrony wartości prawnie chronionych wskazanych w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP; - art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zakresie w jakim przepis ten wymienia przesłankę ograniczenia prawa do informacji ze względu na ochronę tajemnicy przedsiębiorcy, poprzez błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że żądana przez skarżącego we wniosku umowa nr [...] zawarta w dniu [...] sierpnia 2016 roku pomiędzy SKO w W. a Pocztą Polską S.A., objęta jest tajemnicą przedsiębiorcy; - art. 11 pkt 4 ustawy o zwalczeniu nieuczciwej konkurencji w zakresie w jakim przepis ten definiuje pojęcie tajemnicy przedsiębiorstwa, poprzez błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że informacje żądane przez skarżącego objęte są przedmiotowym zakresem zastosowania tego przepisu; - art. 35 w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy o finansach publicznych w zw. z art. 139 ust. 3 ustawy Prawo zamówień publicznych obowiązującej w chwili zawarcia przedmiotowej umowy poprzez nieudostępnienie zawartej w przeprowadzonym w trybie Prawa zamówień publicznych postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego umowy o świadczenie na rzecz organu usług pocztowych finansowanych z publicznych środków pieniężnych wbrew przepisom ustawy, a także poprzez niewykazanie, że przedmiotowa umowa zawiera informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa, której istnienie uzasadniałoby odmowę udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu skarżący rozszerzył argumentację w zakresie postawionych zarzutów. Wskazał m.in., że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zostały wydane z naruszeniem przepisów o właściwości, co oznacza, że są one obarczone sankcją nieważności określoną w przepisie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Skarżący podniósł, że rozpatrywanie skierowanych do samorządowego kolegium odwoławczego wniosków o udostępnienie informacji publicznej w tym również ewentualne wydawanie w tych sprawach decyzji, jest kompetencją prezesa kolegium, a nie samego kolegium orzekającego w składzie trzyosobowym. Skarżący wskazał, że katalog zadań i obowiązków prezesa kolegium, wyszczególniony w art. 11 ust. 1 u.s.k.o. ma charakter otwarty, o czym świadczy użycie przez ustawodawcę sformułowania "w szczególności". Gdyby katalog art. 11 ust. 1 u.s.k.o. był zamknięty, to nie istniałaby potrzeba użycia tego sformułowania. Taka wykładnia przepisów jest zgodna z treścią art. 11 ust. 2 u.s.k.o., zgodnie z którym prezes kolegium wykonuje również czynności przewidziane przepisami prawa dla organów administracji publicznej, niezastrzeżone dla składu orzekającego - a więc także udziela odpowiedzi na wnioski o udostępnienie informacji publicznej. Taka jest też ocena sądów administracyjnych (zob. np. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 25 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Go 1116/17). Trzeba mieć także na względzie, że przywoływany przez organ przepis art. 1 ust. 1 u.s.k.o. wskazuje, że samorządowe kolegia odwoławcze są organami wyższego stopnia w rozumieniu przepisów k.p.a. Zarazem przepis ten nie wyznacza, jakie kompetencje mają poszczególne organy, za pośrednictwem których kolegium wykonuje swoje zadania. Ustawa i orzecznictwo jednoznacznie wskazuje, że to prezes kolegium spełnia obowiązki wynikające z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W orzecznictwie, jak również w piśmiennictwie jednoznacznie wskazuje się, że udzielanie informacji publicznej jest kompetencją prezesa kolegium jako organu reprezentującego kolegium na zewnątrz i wykonującego czynności niezastrzeżone dla składu orzekającego. Reprezentowanie kolegium na zewnątrz przez jego prezesa wyraża się poprzez (...) udzielanie informacji publicznej (...). (patrz: A. Korzeniowska-Polak, Zgromadzenie ogólne a prezes samorządowego kolegium odwoławczego [w:] Pozycja ustrojowa jednostek samorządu terytorialnego red. nauk. B. Dolnicki, Wyd. Wolters Kluwer, Warszawa 2019 r., str. 233). Skarżący wskazał też m.in., że prezentowane przez SKO w W. stanowisko w sprawie organu właściwego do rozpatrywania wniosków o udostępnienie informacji publicznej jest wewnętrznie sprzeczne, ponieważ kiedy SKO w W. rozpatrzy pozytywnie wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wówczas informację tę w drodze czynności materialno-technicznej udostępnia samodzielnie Prezes Kolegium, lub etatowy członek Kolegium działający z jego upoważnienia. Kiedy natomiast zachodzi potrzeba wydania decyzji w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej, to zdaniem organu właściwy jest już trzyosobowy skład orzekający. Stanowisko to stoi w rażącej sprzeczności z art. 1, art. 2, art. 11 ust. 1 pkt 1 i art. 11 ust. 2 u.s.k.o. Udostępnianie informacji publicznej, w tym odmowa jej udostępnienia, niewątpliwie stanowi czynność przewidzianą przepisami prawa (art. 10 ust. 1 wzw. z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. oraz art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), która nie jest zastrzeżona dla składu orzekającego, gdyż zgodnie z art. 1 ust. 1 i art. 18 ust. 1 ustawy o SKO trzyosobowy skład orzekający może orzekać wyłącznie jako organ wyższego stopnia i na mocy przepisu szczególnego, a takiego przepisu, który upoważniał by trzyosobowy skład orzekający SKO do rozpatrywania wniosku o dostęp do informacji publicznej - brak, co oznacza, że organem właściwym do rozpatrywania wniosków o udostępnienie informacji publicznej skierowanych do samorządowego kolegium odwoławczego, jest prezes tego kolegium, a nie kolegium orzekające w składzie trzyosobowym. Skarżący podniósł też m.in., że organ błędnie uznał, że jeśli kontrahent podmiotu publicznego zastrzegł zachowanie określonych informacji w poufności, to takie zastrzeżenie automatycznie oznacza konieczność odmowy udostępnienia informacji. Do uznania, że dana informacja jest objęta tajemnicą przedsiębiorcy, nie wystarczy samo wystąpienie do kontrahenta o zajęcie stanowiska. Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie może ograniczyć się do zdawkowego oświadczenia o istnieniu takiej tajemnicy. Wskazanie konkretnej podstawy i zakresu utajnienia danej informacji jest konieczne ze względu na specyficzny charakter objęcia danych informacji ochroną tajemnicy przedsiębiorcy. W tych przypadkach organ musi szczegółowo określić, biorąc pod uwagę podstawy ochrony tajemnicy przedsiębiorcy, z czego wywodzi daną przesłankę odmowy i w czym znajduje ona uzasadnienie (tak WSA w Warszawie w wyroku z dnia 19 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 179/20). Organ zaniechał dokonania właściwej oceny wnioskowanej informacji, ograniczając się wyłącznie do zasięgnięcia opinii Poczty Polskiej S.A. Nie wskazał konkretnie zakresu utajnionych informacji, ani nie wybadał, czy - a jeśli tak, to w jaki sposób – spełniona jest materialna przesłanka tajemnicy przedsiębiorcy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlegała uwzględnieniu. Zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2020 r. wydane zostały z naruszeniem przepisów o właściwości, tj. art. 20 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. oraz art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., które to naruszenie stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Zarzut skargi w tym zakresie Sąd uznał za trafny. Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji RP obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p). Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Stosownie do art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Rację ma skarżący, że to Prezes SKO w W. jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a tym samym podmiotem właściwym do wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia, jeśli zachodzą przesłanki wyłączające, czy ograniczające dostęp do informacji publicznej. W sprawie nie ma przy tym wątpliwości, że informacja, której udostępnienia odmówiono decyzją stanowi informację o sprawie publicznej. Informacją publiczną jest bowiem każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Jest nią zatem każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Skoro wnioskodawca domagał się udostępnienia informacji publicznej od SKO w W., to jest oczywiste, że brak było podstaw do rozstrzygania w tej sprawie przez Kolegium w składzie trzyosobowym. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.s.k.o, samorządowe kolegia odwoławcze są organami wyższego stopnia, w rozumieniu przepisów k.p.a. i ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, z późn. zm.), w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej należących do właściwości jednostek samorządu terytorialnego, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 1 ust. 2 u.s.k.o., na zasadach określonych w odrębnych ustawach kolegia orzekają w innych sprawach niż wymienione w ust. 1. W sprawach, o których mowa w art. 1 ust. 1, kolegia są organami właściwymi w szczególności do rozpatrywania odwołań od decyzji, zażaleń na postanowienia, ponagleń, żądań wznowienia postępowania lub stwierdzania nieważności decyzji (art. 2 u.s.k.o.). Zgodnie zaś z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.s.k.o., prezes kolegium jest organem kolegium, który zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt 1 kieruje pracami kolegium i reprezentuje je na zewnątrz. Prezes Kolegium wykonuje również czynności przewidziane przepisami prawa dla organów administracji publicznej, niezastrzeżone dla składu orzekającego (art. 11 ust. 2 u.s.k.o.). Z przepisów tych wynika, jak wskazano już wyżej, że na gruncie u.d.i.p. to właśnie Prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest organem objętym obowiązkami wynikającymi z tej ustawy, a więc zobowiązanym do podejmowania na jej podstawie prawem określonych działań w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej (v. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 25 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Go 1116/17, orzeczenia.nsa.gov.pl). Samorządowe Kolegium Odwoławcze natomiast, które orzeka w składzie trzyosobowym (art. 18 u.s.k.o.), decyzje wydaje jako organ wyższego stopnia w rozumieniu k.p.a. i Ordynacji podatkowej w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej należących do właściwości jednostek samorządu terytorialnego oraz w innych sprawach na zasadach określonych w odrębnych ustawach. U.d.i.p. nie przyznaje składom trzyosobowym SKO, orzekającym w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej, kompetencji do rozpatrywania (załatwiania) skierowanych do SKO wniosków o udostępnienie informacji publicznej. Kompetencja taka nie wynika też z u.s.k.o. Podmiotem właściwym do rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a tym samym właściwym do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej będącej w posiadaniu SKO, jest Prezes SKO (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 i art. 11 ust. 1 pkt 1 i art. 11 ust. 2 u.s.k.o.). Z uwagi na to, że zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja SKO w W. o odmowie udostępnienia informacji publicznej wydane zostały w składzie trzyosobowym (a zatem przez organ wyższego stopnia w rozumieniu k.p.a.), a nie organ właściwy do rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, zaszła podstawa do stwierdzenia nieważności obu decyzji. W związku ze stwierdzeniem nieważności zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, Sąd nie odnosił się do pozostałych zarzutów skargi. Rozpatrzenie wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, w tym ewentualne wydanie decyzji, należy do właściwości Prezesa SKO w W. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w punkcie 1 wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego, jak w punkcie 2 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony wpis sądowy od skargi w wysokości 200 zł.