II SA/Sz 741/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki,, Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 października 2012 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wyrejestrowania pojazdu oddala skargę. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r., Nr [...] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) oraz § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. z 2007 r. Nr 186, poz. 1322 ze zm.), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r. nr [...] odmawiającą wyrejestrowania pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] i numerze nadwozia[...] . Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco. A. Spółka z o.o. w [...] złożyła do Prezydenta Miasta wniosek o wyrejestrowanie pojazdu marki [...] nr rej.[...] . We wniosku strona podała, że przedmiotowy pojazd nie jest w jej posiadaniu, gdyż zaginął kilka lat temu. Pojazd uczestniczył w kolizji drogowej w dniu [...] r. na drodze [...] w miejscowości [...] , co potwierdza pismo Komendy Powiatowej Policji Z uwagi na powyższe pracownik Spółki, do której należał pojazd, dokonał holowania tego pojazdu na parking firmy "B" w [...] . Do wniosku dołączono m.in. pismo z Komendy Powiatowej Policji, fakturę VAT nr [...] z dnia [...] r. za parkowanie samochodu oraz kopię pisma strony wystosowanego do J. K. będącym wystawcą faktury VAT z prośbą o udzielenie informacji, czy przedmiotowy pojazd znajduje się nadal na parkingu firmy, w związku z jego zaparkowaniem w [...] r. Pismo zwrócono z informacją, że firma nie istnieje. Organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w celu zebrania materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie. W dniu [...] r. wystosował pismo do Komendy Powiatowej Policji z prośbą o wskazanie tożsamości kierowcy uczestniczącego w opisanej przez stronę kolizji drogowej oraz wskazanie zakładu do którego trafił przedmiotowy pojazd po wypadku. Komenda Powiatowa Policji ustaliła tożsamość kierowcy, nadto wskazała, że materiały z postępowania zostały przesłane do Prokuratury Rejonowej .W związku z powyższym organ zwrócił się z prośbą o przesłuchanie świadka w osobie kierowcy uczestniczącego w kolizji drogowej przez Starostwo Powiatowe , w celu wyjaśnienia okoliczności tej kolizji oraz zdarzeń, które nastąpiły później. Przesłuchanie kierowcy nie wniosło jednakże istotnych informacji do sprawy, gdyż świadek po zdarzeniu został przetransportowany do szpitala, w związku z czym nie posiada wiedzy co stało się z przedmiotowym pojazdem później. Ponadto organ zwrócił się do Prokuratury Rejonowej z prośbą o przesłanie dokumentacji dotyczącej ww. zdarzenia. Przesłane przez Prokuraturę Rejonową postanowienie o umorzeniu dochodzenia z dnia [...] r. oraz protokół oględzin pojazdu z dnia [...] r. nie wniosły istotnych informacji w przedmiotowej sprawie. W dniu [...] r. organ zwrócił się z prośbą do Starostwa Powiatowego o przesłuchanie w charakterze świadka właściciela zakładu usługowo-produkcyjno-handlowego "B." , który wystawił fakturę VAT nr[...] . Przesłuchanie świadka okazało się niemożliwe, gdyż właściciel firmy zmarł w [...] r. Dnia [...] r. organ wystosował pismo do strony, w którym wezwał do wyjaśnienia rozbieżności wynikających z analizy przedłożonych dokumentów do wniosku oraz uzyskanych dokumentów w toku postępowania wyjaśniającego pod rygorem wezwania na przesłuchanie na podstawie art. 50 § 1 oraz art. 52 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Ponadto, organ otrzymał informację z Komendy Powiatowej Policji , iż archiwizacja związana z holowaniem przedmiotowego pojazdu została zniszczona, w związku z tym, nie jest możliwe wskazanie, kto dokonał holowania pojazdu z miejsca zdarzenia. Dnia 3 stycznia 2012 r. wpłynęło pismo strony z informacją, iż w dniu kolizji drogowej (30 czerwca 2003 r.), kierownikiem transportu w firmie będącej właścicielem pojazdu był M. S.. W związku z uzyskaniem powyższej informacji, organ zwrócił się do Starostwa Powiatowego S. z prośbą o przesłuchanie ww. osoby. Przesłuchanie nie wniosło istotnych informacji do sprawy. W związku z powyższym organ zakończył postępowanie dowodów w tej sprawie, o czym poinformował stronę, a także pouczył o prawie wynikającym z art. 10 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] r. działając na podstawie art. 104 K.p.a. w związku z art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108 poz. 908 ze zm.) oraz w związku z § 15 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. z 2007 r. Nr 186, poz. 1322 ze zm.) odmówił wyrejestrowania pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym[...] . Organ stwierdził brak podstaw do wyrejestrowania przedmiotowego pojazdu. Oświadczenie strony, że pojazd zaginął, niepoparte materiałem dowodowym, a także faktura nie odnosząca się w żadnym stopniu do przedmiotowego pojazdu nie można uznać za dokumenty, na podstawie których organ winien dokonać wyrejestrowania pojazdu, zgodnie z przepisem art. 79 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Od powyższej decyzji została A. Spółkę z o.o. w [...] odwołała się wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz nakazanie organowi I instancji przesłuchania strony. Skarżąca w odwołaniu zarzuciła decyzji naruszenie: 1. art. 79 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym; 2. art. 86 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony; 3. art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych mających wpływ na wynik sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze , po rozpatrzeniu odwołania, w oparciu o przedłożone akta sprawy oraz obowiązujące przepisy prawa - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, po przytoczeniu treści przepisu, podkreślił, że art. 79 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym enumeratywnie określa okoliczności skutkujące wyrejestrowaniem pojazdu. Dalej Kolegium podało, że z akt sprawy wynika, iż A. Spółka z o.o. w [...] wniosek o wyrejestrowanie pojazdu marki [...] złożyła w oparciu o przesłankę wskazaną w pkt 5 tego przepisu. Ocena prawna złożonego wniosku odbywa się na podstawie obowiązujących przepisów dotyczących wyrejestrowania pojazdów, tj. art. 79 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym i tylko z przyczyn wskazanych w tym przepisie wyrejestrowanie pojazdu może nastąpić. Wyrejestrowanie pojazdu z innych niż wskazane w art. 79 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym przyczyn nie jest możliwe. W § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, wskazano z kolei, jakie dokumenty należy przedłożyć w celu wykazania zaistnienia poszczególnych przesłanek wyrejestrowania pojazdu. Zdaniem Kolegium, przedłożone przez Spółkę dokumenty nie dowiodły zaistnienia którejkolwiek z przesłanek stanowiących podstawę wyrejestrowania pojazdu, wskazanych w powyższych przytoczonych przepisach, w szczególności w art. 79 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W sytuacji braku udokumentowania trwałej i zupełnej utraty posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności nie ma możliwości wyrejestrowania pojazdu na podstawie art. 79 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Organ podkreślił dalej, że rzeczą osoby domagającej się wyrejestrowania pojazdu jest wykazanie stosownymi dokumentami zaistnienia jednej z prawnych przesłanek uzasadniających wyrejestrowanie. To na stronie ciąży ciężar wykazania, że nastąpiła trwała i zupełna utrata posiadania pojazdu. Spółka nie przedłożyła dokumentów potwierdzających zaistnienie którejkolwiek z przesłanek stanowiących podstawę wyrejestrowania pojazdu. Twierdzenia Spółki, że pojazd zaginął, nie popartego żadnym materiałem dowodowym nie może stanowić podstawy wyrejestrowania pojazdu. Faktura VAT nr [...] załączona do wniosku, z której nie wynika nawet czy dotyczy ona przedmiotowego pojazdu, nie stanowi dokumentu, o którym mowa w § 15 ust. 1 pkt 5 cytowanego powyżej rozporządzenia, tj. dokumentu potwierdzającego trwałą i zupełną utratę posiadania pojazdu. Trwała zupełna utrata posiadania pojazdu obejmuje sytuacje, kiedy właściciel pojazdu jest w stanie udokumentować (udowodnić) fizyczny niebyt pojazdu wskutek jego zniszczenia (spalenie, pocięcie, złomowanie, itp.). W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji podjął wszelkie możliwe kroki w celu wyjaśnienia sprawy i zebrania materiału dowodowego mogącego stanowić podstawę do wyrejestrowania pojazdu. W świetle powyższego nie są zasadne zarzuty podniesione w odwołaniu. Zgodnie z art. 52 K.p.a. organ prowadzący postępowanie może zwrócić się do innego organu o wezwanie osoby zamieszkałej lub przebywającej w danej gminie lub mieście do złożenia wyjaśnień lub zeznań związanych z toczącym się postępowaniem. Zeznania świadka uzyskane w takim trybie mają taką samą moc dowodową jak gdyby zostały uzyskane przed organem prowadzącym postępowanie. Ponadto przepis art. 86 K.p.a. przewiduje możliwość (a nie obowiązek) przesłuchania strony w celu wyjaśnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. W przedmiotowej sprawie strona złożyła wyjaśnienia w sprawie i jej przesłuchanie nie przyczyniłoby się do pozytywnego dla niej załatwienia sprawy. Gdyby Spółka dysponowała informacjami lub dokumentami, które mogłyby stanowić podstawę do wyrejestrowania pojazdu to z pewnością przedłożyłaby je wraz z wnioskiem o wyrejestrowanie lub ewentualnie w toku toczącego się postępowania, A. Spółka z o.o. w [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na opisana na wstępie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego . Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 79 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym, art. 77 § 1 K.p.a. poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych mających wpływ na wynik sprawy W uzasadnieniu skargi skarżąca podała, że samochód ciężarowy nr rej. [...] marki [...] zaginął 6-7 lat temu i nie jest w posiadaniu Spółki. Z okoliczności jakie udało się ustalić pojazd ten uczestniczył w kolizji w okolicach[...] , a następnie zaginął. Strona wcześniej zwróciła się do Komendy Powiatowej Policji z informacją o zaginięciu pojazdu z wnioskiem o jego poszukiwanie. Otrzymała z Policji informację o kolizji pojazdu w roku [...] w wyniku czego został on rozbity i zatrzymano dowód rejestracyjny, następnie pojazd został odholowany na parking firmy "B." . Po wysłaniu pisma do tej firmy z prośbą o informację otrzymała zwrot pisma z adnotacją poczty, że firma nie istnieje. Strona przedłożyła przy wniosku posiadaną przez siebie dokumentację. Następnie strona wskazała świadka, aby przesłuchać go na okoliczność zaginięcia pojazdu i braku posiadania go przez stronę. Organ I Instancji zamiast sam przesłuchać świadka, to nie wezwał go tylko zlecił przesłuchanie innemu organowi bez możliwości dotarcia do sedna sprawy. Przez co tak naprawdę dowód ten pominął. Następnie jeżeli organ I Instancji uznał, że pozostają jeszcze wątpliwości w wyjaśnieniu okoliczności sprawy powinien stosownie do treści art. 86 K.p.a. dokonać przesłuchania strony - czego nie uczynił. Zdaniem skarżącej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonało błędnej interpretacji przepisu art. 79 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Pojęcie udokumentowania utraty posiadania pojazdu należy interpretować w odniesieniu do okoliczności danego zdarzenia. Strona przedstawiła stosowna dokumentację zdarzenia, okoliczności tego zdarzenia zostały potwierdzone przez Policję, że pojazd uległ kolizji, że został odholowany. Po tych okolicznościach pojazd zaginął bez wiedzy właściciela. Posiadanie jest stanem faktycznym, a nie prawnym i łączy się z posiadaniem pojazdu w sensie fizycznym. Okoliczności utraty pojazdu zostały udokumentowane w takim zakresie w jakim jest to możliwe przez stronę stosownie do okoliczności sprawy. Przepis prawa nie wskazuje w jaki sposób to ma być udokumentowane - jakim dokumentem, ponieważ jest to uzależnione od konkretnych okoliczności sprawy. Brak posiadania pojazdu i wszystkie okoliczności sprawy zostały wykazane i udokumentowane przez stronę rzetelnie i sumiennie w niniejszym postępowaniu stosownie do okoliczności sprawy . Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie dokonało także prawidłowych ustaleń faktycznych sprawy. Stosownie do art. 77 § 1 K.p.a. należy na tle całokształtu zebranego materiału dowodowego dokonać ustaleń faktycznych sprawy. Skoro ustalono, że właściciel firmy, na którego terenie znajdował się pojazd po kolizji i nie był on zdolny do ruchu, zmarł, to strona już w tym zakresie nic więcej zrobić nie może, bo nie ma na to wpływu. Organ rozpoznający sprawę dysponuje potwierdzeniem tego faktu i wszystkie inne okoliczności sprawy, o których pisała strona w swoich pismach są udokumentowane i potwierdzone w aktach sprawy. Dlatego, w ocenie skarżącej, zaskarżona decyzja SKO jest całkowicie niezrozumiała i sprzeczna z materiałem dowodowym sprawy . W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z dnia [...] r. skarżąca podtrzymała argumenty ze skargi, a nadto podkreśliła, że w sytuacji zaginięcia pojazdu (a nie spalenia), nie ma możliwości uzyskania dokumentu potwierdzającego ten fakt. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwość przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, która polega na ocenie prawidłowości użytych przez organy administracji publicznej przepisów obowiązującego prawa (materialnego i procesowego) oraz trafności ich wykładni. Skarga okazała się bezzasadna, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy było ustalenie okoliczności pozwalających na ocenę, czy zachodzi przesłanka określona w przepisie art. 79 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), to jest czy została udokumentowana trwała i zupełna utrata posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności. Treść przepisu art. 79 powołanej ustawy jednoznacznie wskazuje, że pojazd na wniosek właściciela może zostać wyrejestrowany wyłącznie w przypadku zaistnienia jednej z przesłanek w nim wymienionych. W dacie wydania zaskarżonej decyzji pojazd mógł zostać wyrejestrowany, w myśl art. 79 ust. 1 ww. ustawy, w przypadku: 1) przekazania pojazdu do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, na podstawie zaświadczenia o demontażu pojazdu, o którym mowa w ust. 2 bądź w art. 24 ust. 1 pkt 2 lub art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, albo równoważnego dokumentu wydanego w innym państwie; 2) kradzieży pojazdu, jeżeli jego właściciel złożył stosowne oświadczenie pod odpowiedzialnością karną za fałszywe zeznania; 3) wywozu pojazdu z kraju, jeżeli pojazd został zarejestrowany za granicą lub zbyty za granicę; 4) zniszczenia (kasacji) pojazdu za granicą; 5) udokumentowanej trwałej i zupełnej utraty posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności; 6) przekazania niekompletnego pojazdu do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, na podstawie zaświadczenia o przyjęciu niekompletnego pojazdu, o którym mowa w art. 25 ust. 1 lub art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, albo równoważnego dokumentu wydanego w innym państwie. Katalog wymienionych przesłanek jest katalogiem zamkniętym, co oznacza, że poza wymienionymi w artykule okolicznościami, inne przyczyny nie mogą stanowić podstawy do żądania wyrejestrowania danego pojazdu. Uzupełnienie procedury dotyczącej wyrejestrowania pojazdu stanowi przepis § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. z 2007 r. Nr 186, poz. 1322 ze zm.). W celu wyrejestrowania pojazdu właściciel pojazdu składa wniosek o wyrejestrowanie pojazdu w organie rejestrującym właściwym ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu i do wniosku dołącza: 1) zaświadczenie o demontażu pojazdu, o którym mowa w ustawie o recyklingu pojazdów, lub równoważny dokument wydany w innym państwie, dowód rejestracyjny, kartę pojazdu, jeżeli była wydana, oraz tablice (tablicę) rejestracyjne, w przypadku określonym w art. 79 ust. 1 pkt 1 ustawy; 2) dowód rejestracyjny i kartę pojazdu, jeżeli była wydana, stosowne oświadczenie pod odpowiedzialnością karną za składanie fałszywych zeznań oraz zaświadczenie wydane przez właściwy organ Policji potwierdzające zgłoszenie kradzieży pojazdu albo postanowienie o umorzeniu dochodzenia w sprawie kradzieży pojazdu wystawione przez właściwy organ, w przypadku określonym w art. 79 ust. 1 pkt 2 ustawy; 3) dokument potwierdzający zbycie pojazdu za granicę i stosowne oświadczenie lub kopię dokumentu potwierdzającego zarejestrowanie pojazdu za granicą, w przypadku określonym w art. 79 ust. 1 pkt 3 ustawy; 4) dokument potwierdzający zniszczenie (kasację) pojazdu za granicą, dowód rejestracyjny, kartę pojazdu, jeżeli była wydana, i tablice rejestracyjne, w przypadku określonym w art. 79 ust. 1 pkt 4 ustawy; 5) dokument potwierdzający trwałą i zupełną utratę posiadania pojazdu, dowód rejestracyjny, kartę pojazdu, jeżeli była wydana, tablice rejestracyjne oraz dokument potwierdzający wniesienie opłaty, o której mowa w art. 79 ust. 5 ustawy; 6) zaświadczenie o przyjęciu niekompletnego pojazdu, o którym mowa w ustawie o recyklingu pojazdów, lub równoważny dokument wydany w innym państwie, dowód rejestracyjny, kartę pojazdu, jeżeli była wydana, oraz tablice (tablicę) rejestracyjne, w przypadku określonym w art. 79 ust. 1 pkt 6 ustawy. Z oświadczenia strony zawartego we wniosku wynika, że podstawą żądania wyrejestrowania przez Spółkę A. przedmiotowego samochodu marki [...] była przyczyna wymieniona w art. 79 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W tej sytuacji, co wynika z treści przedstawionych wyżej przepisów, rolą wnioskodawcy w tej sprawie było wykazanie stosownym dokumentem trwałej i zupełnej utraty posiadania tego pojazdu, z zachowaniem prawa własności. Nie wystarczy w tej kwestii samo oświadczenie właściciela, że trwale utracił pojazd. Zdaniem Sądu, organy prawidłowo oceniły, że skarżąca, właściwie poza swoim oświadczeniem dotyczącym okoliczności utraty posiadania pojazdu nie przedstawiła żadnych dowodów dokumentujących zupełną utratę pojazdu. Przy czym Sąd zwrócił uwagę, że organ I instancji przeprowadził w sposób odpowiadający wymogom art. 7 i 77 K.p.a., postępowanie wyjaśniające dążąc we własnym zakresie do ustalenia okoliczności sprawy, a także uwzględnił wszystkie wnioski dowodowe strony. Zeznania świadków nie dowiodły dalszych, po kolizji drogowej, losów przedmiotowego pojazdu, w kontekście zupełnej jego utraty przez właściciela. Faktury VAT za parkowanie samochodu przedstawione przez stronę mogą stanowić wyłącznie dokument potwierdzający fakt parkowania tego samochodu w danym miejscu i w określonym czasie. Nie dowodzą o stracie pojazdu. Podobnie samo zawiadomienie organów policji o zaginięciu pojazdu nie dokumentuje faktu trwałej, a więc nieodwracalnej, utraty tego pojazdu. Nie sposób również uwzględnić zarzutu strony odnośnie naruszenia przez organ I instancji art. 86 K.p.a., zgodnie z którym, jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały nie wyjaśnione fakty istotne do rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę. Do przesłuchania stron stosuje się przepisy dotyczące świadków, z wyłączeniem przepisów o środkach przymusu. Bez wątpienia przepis ten pozostawia ocenę potrzeby przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony organowi prowadzącemu postępowanie z zachowaniem oczywiście zasady prawdy obiektywnej. W rozpatrywanej sprawie organ II instancji uzasadnił, że przesłuchanie strony nie doprowadziłoby do wyjaśnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. W kontekście treści art. 79 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a także powyższych wywodów stanowisko to – w ocenie Sądu – jest słuszne. Poza tym należy wskazać, że strona miała możliwość złożenia dodatkowych wyjaśnień w sprawie, w trybie art. 10 § 1 K.p.a. Z prawa tego skarżąca jednak nie skorzystała. Sąd stwierdził, że w powyższym stanie faktycznym i prawnym sprawy nie było możliwe wyrejestrowanie opisanego pojazdu na wniosek skarżącej. Organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy oraz jego konsekwencje prawne na podstawie zastosowanej normy prawnej. Skarżąca nie wykazała również zaistnienia którejkolwiek innej przesłanki uzasadniającej wyrejestrowanie pojazdu na podstawie przytoczonego na wstępie uzasadnienieniu art. 79 ustawy w związku z art. 15 § 1 cyt. rozporządzenia. Mając powyższe na względzie Sąd, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji wyroku.