IV SA/Wa 1699/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia WSA Grzegorz Rząsa (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Heman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2019 r. sprawy ze skargi T. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzje oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz T. L. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postepowania sądowego. UZASADNIENIE I. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej również: "SKO", "Kolegium") z [...] maja 2019 r., nr [...] (dalej również: "zaskarżona decyzja"). Decyzją tą Kolegium, po rozpatrzeniu odwołania T. L. (dalej: "skarżący") od decyzji Wójta Gminy [...] (dalej: "Wójt") z [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie wieży telekomunikacyjnej ze stacją bazową [...] na terenie części działki nr ew. [...] obręb [...] - utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...]. II. Zaskarżona decyzja została oparta na następujących ustaleniach faktycznych i ocenach prawnych. II.1. Wójt Gminy [...] po rozpatrzeniu wniosku [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej: "inwestor") z dnia 29 listopada 2018 r., wydał w dniu [...] lutego 2019 r. decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie wieży telekomunikacyjnej ze stacją bazową [...] na terenie części działki nr ew. [...] obręb [...] . W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano w szczególności, iż po zapoznaniu się z wnioskiem inwestora oraz w wyniku przeprowadzonej analizy stwierdzono, że wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji planowanego przedsięwzięcia celu publicznego jest możliwe. W punkcie 3.3.a. decyzji wskazano, że: "zgodnie z opracowaniem "Kwalifikacja przedsięwzięcia pod względem konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową [...] " autorstwa mgr inż. M. H. - projektowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016, poz. 71; dalej: "Rozporządzenie z 2010 r."). II.2. W odwołaniu od powyższej decyzji T. L. stwierdził, iż budowa masztu w danej miejscowości powinna być bezwzględnie poprzedzona uzyskaniem decyzji środowiskowej. Zdaniem skarżącego, istnieje nieskończenie wiele innych kombinacji ustawień anten niż przedstawionych w złożonym wniosku, które powodują, że wiązka osi głównej promieniowania anteny będzie zakłócała miejsca dostępne dla ludności, a więc jej położenie będzie niezgodne z zapisami ustawy, na które powołuje się inwestor w złożonym wniosku. Wskazując na bliskość planowanej budowy anteny od budynków mieszkalnych, istnieje uzasadniona obawa utraty zdrowia i życia ich mieszkańców, jak również wystąpienie negatywnych skutków dla środowiska. Wskazując na powyższe, biorąc pod uwagę interes społeczny, T. L. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, gdyż zawiera wady powodujące jej nieważność z mocy prawa. II.2. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] maja 2019 r. utrzymało w mocy decyzję Wójta z [...] lutego 2019 r. Organ odwoławczy podniósł, że bezspornym w sprawie jest fakt, iż na przedmiotowym terenie objętym zamierzeniem inwestycyjnym, a położonym w gminie [...] , nie obowiązuje żaden miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W takim przypadku, stosownie do regulacji zawartej w art. 4 ust.2 pkt 1 w związku z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm., dalej: "u.p.z.p."), tego rodzaju zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, polegająca jak w rozpatrywanej sprawie na lokalizacji inwestycji celu publicznego, wymaga ustalenia w drodze decyzji administracyjnej. Nie ulega również wątpliwości, iż planowane przez inwestora zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie wieży telekomunikacyjnej ze stacją bazową [...] na terenie części działki nr ew. [...] obręb [...] , jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu przepisu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. W myśl tego przepisu, ilekroć w ustawie jest mowa o "inwestycji celu publicznego" - należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. Nr poz. 121, ze zm.; dalej: "u.g.n."). Zdaniem Kolegium, Wójt Gminy [...] rozpatrując wniosek inwestora o ustalenie lokalizacji wskazanej na wstępie inwestycji, nie mógł odmówić tego ustalenia, jako że lokalizacja tego przedsięwzięcia w projektowanym miejscu jest zgodna z przepisami odrębnymi. Mając zaś na uwadze argumentację podniesioną w odwołaniu - organ odwoławczy wyjaśnił, iż nie może ona rzutować na uchylenie zaskarżonej decyzji. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest rozstrzygnięciem wydawanym na pierwszym etapie przygotowywania procesu inwestycyjnego i nie przesądza, czy inwestycja będzie zrealizowana. Jej istota sprowadza się do tego, że orzekające w sprawie organy administracji zobowiązane są do wskazania Inwestorowi wszelkich warunków wynikających z przeprowadzonej w obszarze analizy oraz z przepisów szczególnych, z których obowiązany jest wywiązać się inwestor (na etapie projektowania inwestycji), aby planowaną inwestycję zrealizować. Organ odwoławczy podkreślił, że nawet, jeśli wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego zostanie pozytywnie rozpatrzony, to inwestor nie zostaje automatycznie obdarzony prawem do realizacji inwestycji na terenie nieruchomości objętych treścią tego wniosku. Samo wydanie przedmiotowej decyzji nie stanowi żadnej zmiany w sferze praw rzeczowych, pozwala jedynie inwestorowi ubiegać się o uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Ta zaś może być wydana między innymi jedynie wtedy, gdy wnioskodawca posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przez co należy rozumieć zgodnie z definicją art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych (art. 32 ust.4 pkt 2, art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane). Decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego nie rodzi jeszcze żadnych praw do terenu objętego planowanym przedsięwzięciem. Kolegium wskazało, że analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że planowana inwestycja jest dopuszczalna, dlatego podniesione w tym zakresie zarzuty są nieuzasadnione. Niezasadnym jest zarzut, iż budowa masztu wieży telekomunikacyjnej ze stacją bazową powinna być bezwzględnie poprzedzona uzyskaniem decyzji środowiskowej przez inwestora. Planowana inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jak i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w świetle Rozporządzenia z 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz.71). Z kolei szczegółowe ustalenia dotyczące budowy inwestycji będą dokonane na dalszym etapie postępowania, to jest na etapie pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy jednocześnie zauważył, iż w punkcie 3 podpunkt 6 zaskarżonej decyzji zawarte są warunki dotyczące ochrony interesów osób trzecich, w tym skarżącego (ograniczenie oddziaływania uciążliwości). III.1. Z powyższą decyzją SKO w [...] nie zgodził się T. L.i, który w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucił naruszenie: - prawa materialnego tj. 72 ust 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018, poz. 2081; dalej: "ustawa ocenowa") poprzez nie wydanie przez organ I instancji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która powinna poprzedzać decyzję wydaną przez organ I instancji decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, która została wydana w dniu [...] lutego 2019 r.; - prawa materialnego tj. art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ I instancji czynności wyjaśniających celem ustalenia stanu faktycznego oraz nie załatwienie sprawy w sposób gwarantujący zabezpieczenie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Zdaniem skarżącego, zaskarżona decyzja została wydana bez przeprowadzenia niezbędnego postępowania administracyjnego, polegającego na zebraniu materiału dowodowego i wydaniu przed decyzją bezpośrednio zezwalającą na realizację inwestycji, decyzji o której mowa w art. 71 ustawy ocenowej. Zdaniem skarżącego, odległość planowanej inwestycji od sąsiadujących zabudowań, które są zamieszkałe wynosi kilkadziesiąt metrów co wynika z załączonej mapy klasyfikacji przedsięwzięcia. Zdaniem skarżącego organ I instancji naruszył art. 72 ust 1 ustawy ocenowej. Skarżący stwierdził, że postępowanie dowodowe nie zostało przeprowadzone w sposób obiektywny i kompleksowy. A Wójt nie działał w interesie mieszkańców Gminy. Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postepowania sądowego. III.2. W odpowiedzi na skargę SKO w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. III.3. Inwestor w swoim stanowisku z dnia 28 października 2019 r. podniósł, że tylko przedsięwzięcie spełniające łącznie wskazane w Rozporządzeniu z 2010 r. obliguje inwestora do przeprowadzenia postępowania środowiskowego przewidzianego w ustawie ocenowej. Przedsięwzięcie nie spełniające ww. kryteriów nie wymaga uzyskiwania na gruncie tejże ustawy decyzji administracyjnej, w szczególności potwierdzającej fakt nie spełnienia kryteriów. W szczególności ustawa nie wymaga uzyskania przez inwestora decyzji potwierdzającej, że planowanie przedsięwzięcie nie należy do przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko. Tym samym, zaliczenie przedsięwzięcia do mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymaga łącznego spełnienia kryteriów określonych w Rozporządzeniu. W przypadku analizowanego przedsięwzięcia, kryteria te nie są spełnione. Według inwestora, kwalifikacja przedsięwzięcia została dokonana poprawnie, a argumentacja skarżącego w zakresie konieczności sumowania parametrów planowanego przedsięwzięcia nie znajduje uzasadnionych podstaw zarówno prawnych, jak i naukowych. Skarżący nie wskazał aby jakakolwiek decyzja została wydana dla nieruchomości znajdującej się na przebiegu osi głównych wiązek promieniowania i jednocześnie, którą byłaby przez organy obu instancji pominięta przy czynieniu odnośnych ustaleń. W konsekwencji nie wykazał, aby ustalenia organu poczynione zostały wadliwie. Zdaniem inwestora, przy uwzględnieniu maksymalnego pochylenia, oś głównej wiązki promieniowania znajdować się będzie zawsze co najmniej ponad 13 m nad poziomem gruntu, zatem w przestrzeni niedostępnej dla ludności. Tym samym, ustalenie miejsc dostępnych dla ludności dokonane zostało poprawnie, zgodnie ze stanem prawnym i faktycznym obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji. W świetle powyższych wyjaśnień, inwestor wniósł o oddalenie skargi. IV. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: IV.1. Skarga zasługuje na uwzględnienie. IV.2. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Mając na uwadze powyższą zasadę procesową trzeba zauważyć, że decyzja Wójta jest obarczona istotną wadą, która nie została dostrzeżona przez Kolegium ani nie została podniesiona w skardze. Otóż ani w osnowie tej decyzji, ani nawet w jej uzasadnieniu, nie wskazano parametrów charakteryzujących tę inwestycję. Ograniczono się jedynie do wskazania rodzaju zabudowy, tj. wieży telekomunikacyjnej ze stacją bazową, a także odwołano się do numeru wniosku nadanego przez inwestora, tj. "[...]". W decyzji brak jest między innymi parametrów dotyczących wysokości planowanej wieży telekomunikacyjnej, liczby anten i ich rodzaju, mocy promieniowania poszczególnych anten, azymutów tych anten. Tymczasem są to dane mieszczące się w pojęciu warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, o których mowa w art. 54 pkt 2 lit.a, b i d. Trzeba zauważyć, że inwestor składając wniosek, w części zatytułowanej "charakterystyka zabudowy i zagospodarowania terenu" określił precyzyjnie te dane, tj. każda z planowanych przez inwestora anten sektorowych, pracujących w paśmie częstotliwości 800 i 900 MHz oraz zawieszonych na wysokości 41,2 m (ich środek), ma mieć moc promieniowania izotropowo EIRP wyznaczoną dla pojedynczej anteny do 8402 W, podano również azymuty. Z kolei wysokość wieży została wskazana w punkcie I.1. wnioski, zatytułowanym "planowany sposób zagospodarowania terenu", tj. 44 m n.p.t. Wniosek inwestora nie stanowi jednak integralnej części decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego. Ponadto, w świetle art. 55 u.p.z.p., organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę jest związany decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a nie wnioskiem inwestora, w oparciu o który wszczęto postępowanie w sprawie wydania tej decyzji. Decyzja Wójta z [...] lutego 2019 r. ma zatem w istocie charakter blankietowy, inwestor może jej użyć w dalszym procesie inwestycyjnym dotyczącym wieży telekomunikacyjnej ze stacją bazową o dowolnych parametrach. W aspekcie warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu istotnych z punktu widzenia ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz ochrony interesów osób trzecich (art. 54 pkt 2 lit. b i d u.p.z.p.) zwrócić należy w szczególności uwagę na art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy ocenowej. Zgodnie z tym przepisem, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W świetle art. 4 ust. 2 u.p.z.p., pod pojęciem "decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu" należy rozumieć zarówno decyzję o warunkach zabudowy, jak i decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jeżeli wniosek o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dotyczy przedsięwzięcia, które rodzajowo zaliczone zostało do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wówczas w decyzji takiej winny zaleźć się parametry istotne z punktu widzenia oceny, czy mamy do czynienie z przedsięwzięciem wymagającym uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W tym miejscu zwrócić należy uwagę na pogląd wyrażony przez NSA w wyroku z 3 lipca 2019 r., 3 lipca 2019 r., II OSK 2157/17 (CBOSA), który Sąd w całości podziela. W orzeczeniu tym przyjęto, że decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego powinna zawierać odpowiedni stopień zindywidualizowania inwestycji, co wynika z art. 54 pkt 2 i art. 55 u.p.z.p. Zdaniem NSA, w decyzji dokonującej lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej nie jest wystarczające określenie samego rodzaju inwestycji, lecz konieczne jest także precyzyjne wskazanie: z ilu anten może składać się planowana wieża telekomunikacyjna, jakiego typu i mocy anteny mogą być montowane na wieży - ze wskazaniem konkretnej charakterystyki anteny, w tym emitowanych pól elektromagnetycznych, ich częstotliwościach i równoważnej mocy promieniowania izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny i wreszcie w jaki sposób anteny powinny być skierowane. Reasumując, Kolegium utrzymując w mocy decyzję Wójta naruszyło w sposób istotny m. in. art. 54 pkt 2 u.p.z.p. w zw. z art. 72 pkt 3 ustawy ocenowej. IV.3. W dalszej kolejności trzeba zauważyć, że orzekające w sprawie organy nie przeprowadziły w istocie postępowania wyjaśniającego w zakresie oceny, czy planowana inwestycja nie powinna być poprzedzona wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Uwagi organów na ten temat sprowadzają się do stwierdzenia, że wydanie takiej decyzji nie jest wymagane i powołania się na dokumentację sporządzoną przez inwestora. Jest to szczególnie widoczne w odniesieniu do uzasadnienia zaskarżonej decyzji, gdzie większość rozważań poświęconych jest kwestiom w istocie bezspornym i przesądzonym już dawno w orzecznictwie, a mianowicie uznaniu budowy wieży telekomunikacyjnej ze stacją bazową za inwestycję celu publicznego. Kolegium nie odniosło się natomiast w sposób rzeczowy do zarzutów odwołania dotyczących ewentualnej konieczności uprzedniego uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zauważyć należy, że obowiązujące w chwili wydawania zaskarżonej decyzji Rozporządzenie z 2010 r. w sposób szczegółowy określało warunki, od których spełnienia zależy zakwalifikowanie budowy wieży telekomunikacyjnej ze stacją bazową do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie oddziaływać na środowisko. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 tego rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 20 000 W – przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Z kolei zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia z 2010 r., do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny – przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Ponadto, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem NSA, w przypadku inwestycji polegających na budowie wieży telekomunikacyjnej ze stacją bazową obejmującej więcej niż jedną antenę sektorową, należy mieć na uwadze również § 3 ust. 2 pkt 2 i 3 Rozporządzenia z 2010 r. W myśl z kolei § 3 ust. 2 pkt 2 i pkt 3 powoływanego rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia: polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w ust. 1, z wyłączeniem przypadków, w których ulegająca zmianie lub powstająca w wyniku rozbudowy, przebudowy lub montażu część realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia nie osiąga progów określonych w ust. 1, o ile progi te zostały określone (pkt 2) oraz nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1 (pkt 2 zd. 1). Otóż rolą organów powołanych do ochrony środowiska jest ustalenie, w jaki sposób cała inwestycja (a nie poszczególne anteny) wpłynie na środowisko. Nie można bowiem wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek spowoduje, iż moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. W związku z tym wskazuje się również, że odmienna interpretacja § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia prowadziłaby do możliwości obejścia prawa przez potencjalnych inwestorów, co z pewnością nie było intencją ustawodawcy. Przyjęcie bowiem, że dla ustalenia czy przedsięwzięcie oddziałuje potencjalnie znacząco na środowisko niezbędne jest ustalenie mocy promieniowania jedynie pojedynczej anteny może doprowadzić do planowania takich przedsięwzięć, które składać się będą z kilku a nawet kilkunastu anten, których każda posiadać będzie moc promieniowania niewpływającą ujemnie na środowisko, zaś po przecięciu z inną co najmniej na linii nakładania się lub przecinania stworzy moc znacznie przekraczającą wartości dopuszczalne. Z tych względów niezbędne jest dla prawidłowej oceny czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten jak i całego przedsięwzięcia (por. np. wyroki NSA z 25 września 2019 r., II OSK 2201/18; z 25 lipca 2019 r., II OSK 2338/17; 22 listopada 2018 r., II OSK 2902/16; z 11 lipca 2018 r., II OSK 907/18; 3 lipca 2018 r., II OSK 1570/18; z 7 września 2017 r. II OSK 3083/15; z 9 maja 2017 r., II OSK 2245/15; z 16 czerwca 2015 r. II OSK 2706/13; z 29 września 2015 r. II OSK 139/14; z 9 czerwca 2017 r. II OSK 1839/16; z 9 grudnia 2016 r. II OSK 708/15 - CBOSA). Tymczasem orzekające w sprawie organy nie tylko, że nie rozważyły wskazanego wyżej ewentualnego nakładania się lub przecinania linii, ale nawet nie przeprowadziły i nie wyjaśniły w uzasadnieniu decyzji przesłanek determinujących kwalifikację przedsięwzięcia bez uwzględnienia kwestii ewentualnej kumulacji mocy promieniowania. Należy stwierdzić, że organ rozpatrujący wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego zobowiązany jest więc w pierwszej kolejności ocenić, czy przedstawiona przez inwestora kwalifikacja przedsięwzięcia, wraz z wnioskiem o wydanie decyzji oraz innymi znajdującymi się w aktach sprawy dokumentami, pozwala dokonać kwalifikacji przedsięwzięcia zgodnie z powołanymi wyżej przepisami rozporządzenia. Jeżeli tak, to organ powinien wyjaśnić, w uzasadnieniu wydanej decyzji, dlaczego przedsięwzięcie to kwalifikuje się lub nie do mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jeżeli nie, to powinien podjąć działania w celu uzupełniania materiału dowodowego, np. poprzez zobowiązanie do uzupełnienia znajdującej się w aktach sprawy kwalifikacji (por. np. wyrok NSA z 25 lipca 2019 r., II OSK 2338/17, CBOSA). W tym aspekcie trzeba mieć na uwadze, że w realiach niniejszej sprawy każda z planowanych przez inwestora anten sektorowych, pracujących w paśmie częstotliwości 800 i 900 MHz, ma mieć moc promieniowania izotropowo EIRP wyznaczoną dla pojedynczej anteny do 8402 W (a zatem blisko górnych wartości wskazanych w Rozporządzeniu z 2010 r.). Ponadto, już analiza załącznika graficznego do decyzji wskazuje, że w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji znajdują się zabudowania mieszkalne. Tym bardziej na organie spoczywał szczególny obowiązek wnikliwego wyjaśnienia kwestii ewentualnej potrzeby uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowanych. Organy tego nie uczyniły, czym doszło do istotnego naruszenia art. 7, 77 § 1, 11 i 107 § 3 k.p.a. Mając na uwadze zasadę dwuinstancyjności postępowania (art. 15 w zw. z art. 78 Konstytucji RP), konieczne było uchylenie nie tylko zaskarżonej decyzji, ale i decyzji Wójta (art. 135 p.p.s.a.). IV.4. Rozpoznając sprawę ponownie Wójt będzie miał na uwadze wskazaną wyżej wykładnię. Konieczne będzie w szczególności wnikliwe przenalizowanie zebranego w sprawie materiału i odniesienie go do faktycznej sytuacji w terenie na dzień wydawania decyzji. Wójt zobowiązany będzie ocenić, czy materiał ten pozwala na sformułowanie jednoznacznych wniosków co do kwalifikacji przedmiotowej inwestycji z punktu widzenia ewentualnej potrzeby uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Oceny w tej kwestii winny znaleźć odbicie w uzasadnieniu decyzji oraz powinny być na tyle rzeczowe i szczegółowe, aby poddawały się rzetelnej kontroli instancyjnej. Jeżeli Wójt uzna, że zebrany materiał nie jest wystraczający, winien rozważyć wezwanie inwestora do jego uzupełnienia, a jeżeli i to okaże się niewystarczające, ewentualnie rozważy zasięgniecie opinii biegłego (art. 84 k.p.a.). Wójt winien również mieć na uwadze omówiony wyżej wymóg podania w osnowie decyzji szczegółowych parametrów technicznych charakteryzujących przedsięwzięcie. Ponadto, organ winien mieć na uwadze, że w niniejszej sprawie, stosownie do § 4 Rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839), wykładanego a minori ad maius, zastosowanie znajdą postanowienia Rozporządzenia z 2010 r. Natomiast z powodu braku relewantnych przepisów przejściowych w odniesieniu do art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2019 r. poz. 1396), w brzmieniu nadanym ustawą z 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 1815), pojęcie "miejsc dostępnych dla ludności" należy wykładać zgodnie z aktualnym brzmieniem tego przepisu. IV.5. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na koszty te składa się wpis od skargi w kwocie 500 zł. IV.6. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.