II SAB/Sz 114/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędziowie Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 listopada 2018 r. sprawy ze skargi A. M. na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie rozpoznania wniosku oddala skargę. UZASADNIENIE A. M. wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na bezczynność Wójta Gminy w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania fermy bydła mlecznego o obsadzie [...] DJP, w celu przystosowania do chowu drobiu o obsadzie [...] DJP wraz z urządzeniami technicznymi oraz niezbędną infrastrukturą techniczną, zlokalizowanej na działce nr [...] w miejscowości M., gmina K., wszczętego wnioskiem z dnia 24 listopada 2017 r. (który wpłynął do organu w dniu 27 listopada 2017 r.) i toczącego się pod sygnaturą [...] Skarżący, na podstawie art. 149 § 1 i 1a P.p.s.a., wniósł o: - zobowiązanie Wójta Gminy do wydania decyzji w terminie 7 dni od dnia doręczenia organowi rozstrzygnięcia Sądu; - stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto, na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a., A. M. wniósł o: - wymierzenie Wójtowi Gminy grzywny w wysokości maksymalnej kwoty, wynikającej z treści art. 154 § 6 P.p.s.a.; - przyznanie mu od Wójta Gminy sumy pieniężnej w wysokości maksymalnej kwoty, wynikającej z art. 149 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a.; - przeprowadzenie dowodów z dokumentów wskazanych w uzasadnieniu. W uzasadnieniu skargi A. M. szczegółowo opisał przebieg postępowania w sprawie. Wskazał, że pismem z dnia 24 listopada 2017 r. (doręczonym organowi w dniu 27 listopada 2017 r.) wystąpił do Wójta Gminy z wnioskiem o wydanie decyzji o ustalenie warunków zabudowy dla ww. inwestycji. W związku z niepodejmowaniem przez organ żadnych czynności świadczących o rozpoczęciu rozpatrywania wniosku, pismem z dnia 4 stycznia 2018 r. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. ponaglenie na bezczynność Wójta Gminy, uzupełnione następnie pismem z dnia 22 stycznia 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] orzekło, że ponaglenie nie było uzasadnione. W uzasadnieniu orzeczenia Kolegium stwierdziło, że sprawa z wniosku A. M., jako sprawa z zakresu ustalenia warunków zabudowy, może wymagać przeprowadzenia szczególnego postępowania wyjaśniającego i może być w związku z tym uznawana za sprawę skomplikowaną, dla której dopuszczalny termin zakończenia postępowania wynosi dwa miesiące (art. 35 § 3 K.p.a.), który to termin upłynąć miał dopiero w dniu 27 stycznia 2018 r. Wójt Gminy postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] orzekł o zawieszeniu postępowania w sprawie. Następnie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpatrzeniu zażalenia, przyznało rację skarżącemu i postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] uchyliło w całości zaskarżone postanowienie organu I instancji. A. M. pismem z dnia 3 kwietnia 2018 r. złożył kolejne ponaglenie na bezczynność organu gminy. Ponaglenie zostało uznane za uzasadnione, bowiem Kolegium postanowieniem z dnia [...] r., nr. [...] stwierdziło, że Wójt Gminy dopuścił się bezczynności oraz zobowiązało Wójta do załatwienia sprawy z wniosku A. M. w terminie miesiąca od dnia doręczenia postanowienia. Organ gminy kolejny raz zawiesił postępowanie postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], które A. M. również zaskarżył do SKO w S.. Kolegium po raz drugi uznało zawieszenie za bezzasadne, uchylając postanowienie Wójta postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] W związku z faktem, że organ w dalszym ciągu nie wydał decyzji A. M. pismem z dnia 2 lipca 2018 r., raz jeszcze wezwał Wójta do załatwienia sprawy. Wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skarżący podkreślił, że do dnia jej złożenia, tj. do dnia 30 lipca 2018 r. sprawa nie została zakończona. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wyjaśnił między innymi, że zaskarżona procedura została zakończona, bowiem w dniu [...] r. wydano rozstrzygnięcie w postaci decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że w myśl art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.), dalej określanej jako "P.p.s.a." sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli jej przedmiotem jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Stosownie do treści art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia przysługujących skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Jeżeli skarga dotyczy bezczynności organu administracji, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć wniesienie ponaglenia do właściwego organu w trybie przewidzianym w art. 37 K.p.a. (art. 53 § 2b P.p.s.a.). W niniejszej sprawie A. M. pismem z dnia 2 lipca 2018 r. wezwał Wójta Gminy do "natychmiastowego załatwienia sprawy i wydania decyzji". Stwierdzić zatem należy, że skarżący spełnił formalny warunek do wniesienia skargi na bezczynność organu. Art. 149 § 1 P.p.s.a. stanowi, że sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Bezczynność ma miejsce wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale nie zakończył go wydaniem aktu. Podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność organu, Sąd uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu orzekania. Z akt rozpoznawanej sprawy, zainicjowanej wnioskiem skarżącego z dnia 24 listopada 2017 r. o ustalenie warunków zabudowy wynika, że w dniu [...] r. została wydana przez Wójta Gminy decyzja nr [...], znak: [...], odmawiająca wydania warunków zabudowy dla inwestycji na działce nr [...] w obrębie M., gm. K., polegającej na zmianie sposobu użytkowania terenu i obiektów do celów chowu drobiu w obsadzie do [...] DJP wraz z budowa i modernizacją obiektów towarzyszących, w tym obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej. Powyższa decyzja zapadła zatem przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za który to moment należy uznać dzień nadania skargi w urzędzie pocztowym. Dniem tym był 1 sierpnia 2018 r., o czym świadczy data stempla pocztowego na kopercie w której przesłano skargę (karta 34 akt sądowych). Oznacza to, że w dacie wniesienia skargi organ nie pozostawał już w bezczynności. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga co należy rozumieć pod pojęciem bezczynności. Jest to brak działania organu, do którego jest on zobowiązany na podstawie przepisów prawa, do którego zalicza się zarówno niewydanie rozstrzygnięcia (decyzji, postanowienia) w przewidzianym przepisami terminie, jak również rozstrzygnięcie sprawy w niewłaściwej formie. Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, jeżeli organ wydał decyzję przed wniesieniem skargi na bezczynność do sądu administracyjnego, to brak jest podstaw do uznania, że organ ten pozostaje w bezczynności. Celem skargi na bezczynność nie jest bowiem samo stwierdzenie pozostawania przez organ w stanie bezczynności, lecz spowodowanie ustania tego stanu poprzez doprowadzenie do załatwienia przez organ określonej sprawy administracyjnej (por.: wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2015 r., sygn. akt VII SAB/Wa 27/15, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 grudnia 2016 r. sygn. akt II SAB/Po 93/16, dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Istotą ochrony udzielanej przez sądy administracyjne w razie uwzględnienia skargi na bezczynność jest zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie aktu lub podjęcia czynności, bądź uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2015 r., sygn. akt II FSK 344/13). W przypadku wniesienia skargi do sądu po wydaniu decyzji ten podstawowy cel skargi nie może być już osiągnięty. Z tego względu należało uznać, że złożona przez skarżącego skarga na bezczynność organu podlega oddaleniu wobec stwierdzenia, że organ nie pozostawał w bezczynności w momencie wniesienia skargi do sądu, tj. zakończył już postępowanie wydaniem decyzji. Mając powyższe na uwadze oraz fakt, że skarżący pomimo uzyskania wiedzy o wydaniu przez organ decyzji w sprawie nie cofnął skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.