II SA/Rz 687/11

SENTENCJA Dnia 27 września 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Małgorzata Wolska po rozpoznaniu w dniu 27 września 2011 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku P. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi P. K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2011 roku, nr [...] w przedmiocie nie uwzględnienia zarzutów wniesionych do prowadzonego postępowania egzekucyjnego - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] maja 2011r. Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2011r., znak: [...] w przedmiocie uznania zarzutów wniesionych przez P. K. do prowadzonego postępowania egzekucyjnego za nieuzasadnione. Z powyższym postanowieniem nie zgodził się P. K. – zastępowany przez pełnomocnika adwokata P. D. i skargą z dnia 18 czerwca 2011r. zaskarżył go do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W skardze tej zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Jako podstawę wniosku skarżący wskazał "art. 61 § 1 pkt 1" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ) – zwanej dalej P.p.s.a. Wobec faktu, że przepis ten nie istnieje, bowiem § 1 nie zawiera punktów, organ uznał, że wniosek ten dotyczy wstrzymania zaskarżonego aktu przez organ na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 P.p.s.a. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, przed przekazaniem Sądowi skargi postanowieniem z dnia [...] lipca 2011r. nr [...] odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia z dnia [...] maja 2011r. Zarządzeniem z dnia 30 sierpnia 2011r. WSA w Rzeszowie, mając na uwadze powyższe okoliczności oraz treść art. 61 § 3 P.p.s.a. wezwał pełnomocnika skarżącego o wyjaśnienie czy skarżący, podtrzymuje wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, wniesiony "na podstawie art. 61 § 1 pkt 1 P.p.s.a.", a zawarty w złożonej skardze. W odpowiedzi na powyższe P. K. – zastępowany przez adwokata P. D. poinformował, że na skutek omyłki pisarskiej błędnie wskazano podstawę prawną wniosku o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia i wyjaśnił, że wniosek ten oparty został na art. 61 § 2 pkt 1 P.p.s.a. wobec powyższego wnosi o jego rozpoznanie z uwzględnieniem, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, a to kontynuowanie postępowania egzekucyjnego mającego na celu wykonanie obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego – placu składowego zlokalizowanego na działce nr 393/2 położonej w miejscowości T., spowoduje trwałą zmianę. Powrót do stanu poprzedniego, w razie uwzględnienia skargi, połączony byłby z dużym nakładem środków i mógłby nastąpić po dłuższym czasie. Wskazał, że powyższe wypełnia znamiona przesłanki opisanej w art. 61 § 3 P.ps.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Zgodnie art. 61 § 1 P.ps.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast stosownie do art. 61 § 3 sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, ale tylko wówczas jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Udzielenie ochrony tymczasowej, jaką jest wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, możliwe jest jedynie w odniesieniu do takich aktów i czynności organów administracji publicznej, które objęte są zakresem kontroli działalności administracji publicznej, sprawowanej przez sądy administracyjne. W przedmiotowej sprawie wyżej wymienione przesłanki nie zachodzą, przede wszystkim z uwagi na charakter zaskarżonego postanowienia. W orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Stąd też by mówić o wykonaniu rozstrzygnięcia, musi ono nakładać na adresata obowiązek bądź uprawnienie do podjęcia pewnej aktywności, być źródłem wynikającego z niego obowiązku czy tez uprawnienia. Przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie (postanowienie NSA z 05.05.2005r., sygn. I OZ 371/2005 – publ. LexPolonica nr 402363). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 296 oraz postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 14.09.2005 r., sygn. akt II FZ 580/05, niepubl. i z dnia 17.07.2006 r., sygn. akt I FZ 281/06, OSP 2007, Nr 6, poz. 76). Do wykonania nie kwalifikują się więc wszelkie odmowne akty administracyjne (vide: T. Woś (red.), Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2008, s. 338). Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt lub czynność wywołuje skutki materialnoprawne. Nie można mówić o wykonywaniu decyzji odmownej, ponieważ nie ma ona przedmiotu wykonania, który mógłby podlegać wykonaniu. W literaturze zwraca się uwagę na fakt, że nie kwalifikuje się do wykonania większość orzeczeń rozstrzygających określone kwestie proceduralne w toku postępowania administracyjnego, a więc nie przyznające uprawnień i nie nakładające obowiązków, które wymagałyby wykonania. W przedmiotowej sprawie skarżący domaga się wstrzymania wykonania postanowienia w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. Postanowienie to zawiera negatywną ocenę zarzutów zgłoszonych w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, nie nakłada natomiast na zobowiązanego żadnych nowych obowiązków, nie zmienia nałożonego wcześniej obowiązku, a tym samym nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw, czy obowiązków materialnoprawnych i prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Podnoszone przez stronę skarżącą argumenty mają, w jego ocenie, świadczyć o bezprzedmiotowości postępowania egzekucyjnego, natomiast wykonanie rozbiórki obiektu budowlanego spowoduje trwałą zmianę, a powrót do stanu poprzedniego połączony byłby z dużym nakładem środków i mógłby nastąpić po dłuższym czasie. Sąd raz jeszcze podkreśla, że zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie wydane zostało na skutek wniesienia zarzutów w trakcie toczącego się już postępowania egzekucyjnego i rozstrzygnięciem tym uznano zarzuty te za nieuzasadnione. W tej sytuacji nie może być mowy o wstrzymaniu zaskarżonego aktu, albowiem brak mu cechy wykonalności, co przesądza o niemożliwości pozytywnego ustosunkowania się do wniosku. Jednocześnie Sąd wskazuje, że zaskarżone postanowienie zostanie natomiast poddane badaniu legalności zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Mając na uwadze powyższe Sąd działając w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.