I SA/Wa 1850/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) Sędziowie: WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska WSA Dariusz Chaciński Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2011 r. sprawy ze skargi R. L. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. UZASADNIENIE Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., Nr [...] utrzymał w mocy swą poprzednią decyzję z dnia [...] września 2009 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji tego organu z dnia [...] lutego 2008 r., Nr [...] w przedmiocie nabycia przez Gminę [...] prawa własności nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...] zajętej pod drogę gminną. Decyzja powyższa wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2007 r., znak [...] stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę [...], nieruchomość stanowiącej działkę nr [...], o pow. [...] m2, wydzieloną z działki nr [...] (poprzednio [...]), zapisaną w księdze wieczystej Nr [...], położoną w C. przy ul. [...] zajętej pod drogę gminną, a będącej własnością M. i R. L. Od decyzji powyższej odwołanie złożyli M. i R. L., wskazując że organ wojewódzki pominął wyciąg z księgi wieczystej nr [...]. Po rozpatrzeniu niniejszego odwołania decyzją z dnia [...] lutego 2008 r., Nr [...] Minister Infrastruktury utrzymał w mocy orzeczenie Wojewody [...]. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 31 grudnia 1998 r., działka nr [...], stanowiąca własność R. L. i M. L. na prawach współwłasności ustawowej, zajęta była pod drogę – [...] i pozostawała we władaniu publicznoprawnym. Jednocześnie wskazał, że niniejszym postępowaniem objęta była wyłącznie działka nr [...], zgodnie z wnioskiem Burmistrza [...]. Pismem z dnia [...] marca 2008 r., sprecyzowanym pismem z dnia [...] kwietnia 2008 r. oraz pismem z dnia [...] czerwca 2009 r. M. i R. L. wystąpili z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] oraz decyzji z dnia [...] października 2007 r., znak [...]. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] września 2009 r., znak [...] odmówił stwierdzenia nieważności wyżej wymienionych decyzji, wskazując iż kontrolowane orzeczenia nie naruszają przepisu art. 156 § 1 pkt 2 i 7 kodeksu postępowania administracyjnego. W związku z takim rozstrzygnięciem organu M. i R. L. wnieśli o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając iż decyzją organu wojewódzkiego powinna zostać objęta cała działka nr [...]. Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie niniejszej sprawy, Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie z dnia [...] września 2009 r. W uzasadnieniu wskazał, że przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe wykazało, że na dzień 31 grudnia 1998 r. pod drogę publiczną zajęta była tylko część działki nr [...] stanowiąca obecnie działkę Nr [...]. Za nieuzasadniony uznał organ zarzut strony, że decyzja organu wojewódzkiego powinna obejmować całą działkę nr [...]. Minister stwierdził ponadto, że nie ma podstaw do stwierdzenia, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2011 r. oraz utrzymująca ją w mocy decyzja Ministra Infrastruktury zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa. Na decyzję powyższą skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, złożył R. L. wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji. Wskazał, że w dniu przejęcia przedmiotowej nieruchomości istniała tylko jedna działka oznaczona numerem [...]. Podniósł ponadto, że podział nieruchomości został dokonany poza wiedzą właścicieli, którym nie doręczno decyzji podziałowej. Odpowiadając na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu . Istota sporu w sprawie niniejszej zasadza się w tym, iż skarżący R. L. zarzuca, że Minister Infrastruktury wydając zaskarżoną decyzję nie dostrzegł naruszenia treści art. 73 ustawy z dnia 12 września 1998r. przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Uważa on, iż w skutek wykonania projektu podziału z dnia [...] maja 2006r. w wyniku, którego wydzielona została działka zajęta pod drogę o nr ewidencyjnym [...], dokonany został jednocześnie podział jego nieruchomości stanowiącej wcześniej działkę ewidencyjną nr [...]. Podział ten odbył się poza jego wiedzą. Pomimo posiadanego statusu strony nie otrzymał decyzji o wydzieleniu działek o numerach [...] i [...]. Podkreślić należy, że w trybie art. 156 § 1 k.p.a. ocenie podlega w sprawie niniejszej zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2010r. utrzymująca w mocy o decyzję tego samego organu z dnia [...] września 2009r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2008r. sprostowanej postanowieniem z dnia [...] marca 2008r. oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2007r., stwierdzającej, że z dniem 1 stycznia 2009 r. Gmina [...] nabyła z mocy prawa, własność nieruchomości położonej w C. przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...], o powierzchni [...] m2, zajętej pod drogę gminną. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest instytucją procesową, która stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych , wyrażonej w art. 16 k.p.a. Może zaistnieć jedynie w przypadku gdy decyzja jest w sposób niewątpliwy dotknięta przynajmniej jedną z wad skazanych w treści art. 156 par. 1 k.p.a. Przepis ten w pkt.2 statuuje obowiązek stwierdzenia nieważności decyzji wydanej bez postawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa ma zaś miejsce wówczas gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją Zgodnie z treścią art. 73ust.1 ustawy z dnia 13.10.1998r. przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności , a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Obowiązkiem Sądu jest zatem dokonanie oceny, czy organy orzekające w sprawie niniejszej ferowały zakwestionowane decyzje na warunkach spełnienia przesłanek tego przepisu. Ze zgromadzonego w aktach administracyjnych materiału dowodowego wynika, że działka o numerze ewidencyjnym [...], o powierzchni [...]m2, została wydzielona z większej nieruchomości o nr ewidencyjnym [...], która w dniu 31 grudnia 1998r. stanowiła własność R. L. i M. L. na prawach małżeńskiej wspólności ustawowej. W wymienionej dacie działka nr [...] pozostawała we władaniu publicznoprawnym - była zajęta pod drogę tj. ul. [...] w C., która na podstawie uchwały Wojewódzkiej Rady Narodowej w B. z dnia [...].09.1987r. w sprawie zaliczenia dróg publicznych do kategorii dróg gminnych i lokalnych miejskich została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich, które to drogi na podstawie art. 103 ust 2 wyżej wymienionej ustawy z 13 września 1998r stały się drogami gminnymi z dniem 1 tycznia 1999r. Skoro przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że na dzień 31 grudnia1998r. pod drogę publiczną zajęta była tylko część działki o numerze [...], która obecnie stanowi działkę [...] Wojewoda [...] prawidłowo określił przedmiot postępowania i ograniczył go wyłącznie do działki [...]. Zarzut strony , że decyzja organu wojewódzkiego powinna obejmować cała działkę o numerze ewidencyjnym o nr [...] jest nieuzasadniony. Zgodnie z art. 73 ust. 3a, jeżeli istnieje konieczność określenia granic nieruchomości które przeszły na własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, organ wydając decyzję o stwierdzeniu nabycia własności nieruchomości z mocy prawa nie wydaje decyzji o podziale nieruchomości. Dla potrzeb postępowania prowadzonego na podstawie art. 73 sporządzono zatem projekt podziału działki nr [...] w celu określenia granic faktycznego zajęcia terenu pod drogę publiczną. Projekt taki nie jest zatwierdzany odrębną decyzją. Tym samym zarzuty skargi nie znajdują potwierdzenia w stanie faktycznym sprawy. Powyższe przesądza, że nie ma podstaw do twierdzenia, że w trakcie postępowania doszło do naruszenia art. 73 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13.10.1998r., a tym samym nie ma podstaw do uznania, że kwestionowane decyzje zapadły z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a., ani też aby zaistniały inne przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a. Mając to na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę.