II SA/Rz 581/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk NSA Małgorzata Wolska /spr./ Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 października 2011 r. sprawy ze skargi B. S. i W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie warunków zagospodarowania terenu -skargę oddala- UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy wydaną z upoważnienia Burmistrza Miasta decyzję z dnia [...] lutego 2011r. Nr [...] ustalającą dla Sądu Rejonowego w Ł. warunki zabudowy na zamierzenie inwestycyjne p.n.: "Nadbudowa budynku Schroniska [...] o poddasze nieużytkowe wraz z przebudową na działce nr ewid. 3399" przy ul. [...] i [...] w Ł. Jako jej podstawę prawną organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm./ Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, że postępowanie o ustalenie warunków zabudowy dla wymienionej wyżej inwestycji toczyło się na wniosek Sądu Rejonowego w Ł. Po przeprowadzeniu postępowania i dokonaniu niezbędnych uzgodnień, Burmistrz Miasta ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji – wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] lutego 2011r. W uzasadnieniu swojej decyzji organ podkreślił, że na terenie objętym wnioskiem brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Planowana inwestycja nie jest sprzeczna z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ł., nie znajduje się w wykazie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Teren inwestycji nie jest przeznaczony na realizację zadań ponadlokalnych o znaczeniu krajowym, wojewódzkim i powiatowym. Działka zlokalizowana jest w strefie ochrony konserwatorskiej, wpisanej do rejestru zabytków, zatem inwestycja wymaga uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Zabudowana jest obiektami stanowiącymi usługi administracji i oświaty. Planowana przebudowa dachu z nadbudową jest niezbędna ze względu na zły stan istniejącego dachu oraz poprawę elementów estetycznych i widokowych w tym zespole zabudowy. Na sąsiednich działkach istnieje funkcja mieszkaniowo-usługowa, mieszkaniowa wraz z obiektami towarzyszącymi. Organ I instancji dodał, że zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy, która stanowi załącznik do decyzji. Inwestor dostarczył dokumenty potwierdzające dostęp do drogi publicznej - działka nr 3237, przez działkę nr 3409. Planowane zamierzenie inwestycyjne nawiązuje do zabudowy na działkach sąsiednich w zakresie kontynuacji funkcji. Przebudowa dachu winna nawiązywać wysokością do zabudowy sąsiedniej. Ponadto teren działki objęty jest zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Wobec tego, że działka posiada oznaczenie Bi – położenie w granicach miasta, nie jest wymagane uzgodnienie w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych. Projekt decyzji o warunkach zabudowy uzgodniono z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w zakresie ochrony konserwatorskiej (postanowienie z dnia [...].01.2010r.), Zarządem Dróg Powiatowych w zakresie dostępu do drogi publicznej (postanowienie z dnia [...].12.2010r.) oraz z Burmistrzem Miasta – Wydział GKiI w zakresie dostępu do drogi publicznej (pismo z dnia [...].12.2010r. znak [...]). Projekt decyzji został sporządzony przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli B. i W. S. i wskazali, że w dniu [...].12.2010r. zgłosili na piśmie zastrzeżenia, które nie zostały przez organ uwzględnione. Zarzucili, że Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w P. w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2011r. nie uwzględnił faktu, że sąsiednia działka nr 3400/2 wraz z domem wpisana jest do rejestru zabytków. Ściana schroniska znajduje się w granicy ww. działki. Odwołujący zakwestionowali wysokość budynku na działce nr ewid. 3399. Analiza urbanistyczna, nie podaje bowiem wysokości kalenicy, a jedynie wysokość górnych krawędzi elewacji frontowych budynków. Wskazali, że nie wyrażają zgody na zajęcie na czas budowy części działki, będącej ich własnością. Nadto na podstawie analizowanych dokumentów nie można formalnie potwierdzić kwestii dostępu działki nr 3399 przez działkę nr 3409 do drogi publicznej. Zakwestionowali istnienie służebności i wskazali, że Sąd winien uporządkować zapisy w aktualnych księgach wieczystych. Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] kwietnia 2011r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia Kolegium przytoczyło treść art. 4 ust. 2 i art. 59 ust. 1 upzp i wskazało, że planowana inwestycja wymaga ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji. Podniosło, że zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami prawa materialnego jak i procesowego oraz spełnia zawarte w art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1-5 upzp wymogi. Odpowiadając na zarzuty odwołania, Kolegium stwierdziło, że zaskarżoną decyzją określono wskaźniki i parametry wynikające z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.06.2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /Dz.U. Nr 164, poz. 1588 ze zm./. Ustalenia organu I instancji są prawidłowe. W analizie funkcji oraz cech zabudowy organ ten stwierdził, że średnia wysokość głównej kalenicy wynosi ok. 15m., w konsekwencji wysokość górnej kalenicy wynosić będzie 18,5m. Zarówno organ I instancji, jak i Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w P. uznał, że inwestycja nie będzie zakłócać istniejącego ładu przestrzennego, mieści się w ramach zastanego w badanym terenie ładu i nie wpłynie w istotny sposób na walory widokowo-krajobrazowe. Odnośnie zarzutów w zakresie uciążliwości planowanej inwestycji i braku zgody na wejście na działkę odwołujących, organ wyjaśnił, że kwestia ta i zarzuty mogą być podnoszone przez strony na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Odnośnie niewłaściwego skomunikowania działki nr 3399 z drogą publiczną przez istniejący zjazd z ul. [...] na działce nr 3409, organ wskazał, że podziela wątpliwości odwołujących się w zakresie istnienia służebności przejazdu i przechodu. Z odpisu KW urządzonej dla działki nr ewid. 3399 – prawo służebności przejazdu i przechodu zostało stanowione przez parcelę nr 363/4 na rzecz parceli 364/1 i 364/2. Działka nr ewid. 3409 powstała z połączenia działek pgr 363/4 i 363/5, zaś działka 3399 powstała z połączenia działek pgr 364/1, 364/2, 363/3. Ustanowiona służebność obejmuje tę część działki nr 3409, która odpowiada parceli pgr 363/4. Okoliczność ta nie ma jednak znaczenia dla oceny prawidłowości decyzji. Określony w art. 61 ust. 1 pkt 2 warunek dostępu terenu do drogi publicznej został spełniony. Działka nr 3399 ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej ul. [...] oraz do ul. [...], z którą bezpośrednio graniczy. Istnienie skarpy przed tą granicą z formalnego punktu widzenia nie ma znaczenia. W kwestii dokonanego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011r. uzgodnienia z Wojewódzkim Urzędem Ochrony Zabytków w P. Delegatura w R. wskazano, że postanowieniem tym nałożono obowiązek opracowania dokumentacji projektowej zgodnie z wytycznymi konserwatorskimi i uzyskania pozwolenia konserwatorskiego na prowadzenie prac. Warunek ten został wprowadzony, nie z uwagi na to, że budynek objęty wnioskiem jest wpisany do rejestru zabytków, lecz z uwagi na fakt sąsiedztwa zabytkowego budynku Sądu Rejonowego w Ł. oraz ze względu na położenie w granicach zespołu staromiejskiego objętego ochroną konserwatorską. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożyli W. i B. S. – zastępowani przez pełnomocnika radcę prawnego T. L. i wnieśli o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji z dnia 28.02.2011r. i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: - art. 7 i art. 77 k.p.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy oraz wyczerpującego zebrania materiału dowodowego w kwestii różnicy pomiędzy wysokością budynku schroniska a sąsiednimi domami jednorodzinnymi, braku zgody Konserwatora Zbytków w poprzednich latach na budowę budynków wyższych niż 10-12m oraz powziętych przez Kolegium wątpliwości dotyczących dostępu do drogi publicznej; - art. 61 ust. 1 upzp w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy inwestycja nie spełnia warunków zwartych w ust. 1 pkt 1 tego przepisu, tj. brak jest dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa), brak rozpatrzenia warunku dostępu do drogi publicznej wymienionego w art. 61 ust. 1 pkt 2 upzp. W uzasadnieniu zarzucono naruszenie przepisów prawa, brak dokonania przez organ odwoławczy wszechstronnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego i stawianych przez odwołujących zarzutów, niewyjaśnienie kwestii dostępu do drogi publicznej. Zarzucono Kolegium błędną interpretację zarzutów dotyczących uciążliwości czy niedogodności dla nieruchomości, które winny być odniesione do wymagań stawianych przez tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa. Wyjaśniono, że sąsiednia działka wraz ze stojącym na niej zabytkiem wpisana jest do rejestru zabytków, decyzją z dnia [...].08.1977r. Ten zabytkowy budynek znajduje się w odległości 2,5m od budynku schroniska. W chwili obecnej budynek schroniska "góruje" nad znajdującymi się na przyległych działkach domami jednorodzinnymi. Konserwator zabytków w minionych latach nie wyrażał zgody na budowanie wyższych niż 10-12m budynków. Nadbudowany budynek schroniska zdominuje otoczenie, zakłóci porządek architektoniczny i urbanistyczny. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wniosło o jej oddalenie z przyczyn podanych w zaskarżonej decyzji, dodatkowo podając, że dokonało własnej oceny i wskazując, że ustalenia organu I instancji są prawidłowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega badaniu prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Sąd administracyjny rozważa więc wyłącznie kwestię czy zaskarżony akt organu administracji publicznej (tu decyzja) mieści się w granicach obwiązującego prawa materialnego i procesowego. Orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, o czym stanowi art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W myśl art. 145 § 1 powyższej ustawy Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji (bądź postanowienia) lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub w innych ustawach. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia wskazanego w powoływanej ustawie naruszenia prawa, w konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 tej ustawy, skarga podlegała oddaleniu. Postępowanie administracyjne w sprawie niniejszej prowadzone było na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "ustawa". Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z założenia art. 50 ust. 1 i art. 86 wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy (zd. pierwsze). Z kolei według art. 56 i 64 ust 1 ustawy nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z przepisami odrębnymi (chodzi tutaj także o sprzeczność z unormowaniami samej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). W razie zatem spełniania ustawowych warunków strona wnioskująca ma prawo skutecznie domagać się wydania decyzji o określonej treści, zaś ewentualna odmowa przez organ prowadzący postępowanie ustalenia warunków zabudowy musi opierać się na wyraźnej sprzeczności z przepisem nakładającym expressis verbis jakieś ograniczenie. Trzeba też wskazać, że zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy terenów pozbawionych planu miejscowego możliwe jest wyłącznie w razie łącznego spełnienia warunków wymienionych w punktach 1-5, tj. kontynuacji istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych (art. 61 ust. 1 pkt 1), dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2), zapewnienia wystarczającego uzbrojenia terenu (art. 61 ust. 1 pkt 3 ), teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (art. 61 ust. 1 pkt 4) oraz decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5). Zaskarżoną decyzją została utrzymana w mocy decyzja Burmistrza Miasta z dnia [...] lutego 2011 r. ([...]), którą wymieniony ostatnio organ ustalił – na wniosek Sądu Rejonowego w Ł. – warunki zabudowy na zamierzenie inwestycyjne p.n. "Nadbudowa budynku Schroniska [...] o poddasze nieużytkowe wraz z przebudową na działce nr ewid. 3399 przy ul. [...] i [...] w Ł". Wymóg uzyskania decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, w świetle regulacji zawartej w cyt. wyżej art. 59 ust. 1 ustawy, nie budzi jakichkolwiek wątpliwości. Realizacja tej inwestycji doprowadzi do zmiany zagospodarowania terenu, która wymaga pozwolenia na budowę (art. 28 w zw. z art. 3 pkt 1a i pkt 6 oraz 7a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Lektura akt administracyjnych i uzasadnienia decyzji Burmistrza Miasta prowadzi do wniosku, że zostały spełnione - materialno prawne przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji wskazanej we wniosku inwestora z dnia [...] listopada 2010 r. W szczególności podkreślić należy, że działka nr 3399, poł. w Ł. przeznaczona przez inwestora na przedmiotową inwestycję znajduje się na terenie, na którym brak jest obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego i nie ma też obowiązku opracowania takiego planu. Projekt decyzji został sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów (art. 60 ust. 4 ustawy), tj. Okręgowej Izby Urbanistów w K. W toku postępowania, z zachowaniem warunków określonych przepisami art. 53 ust. 3 ustawy oraz § 3 i 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy – wyznaczając granice obszaru analizowanego na kopii mapy w skali 1:1000 – a wyniki tej analizy stanowią załącznik do decyzji wydanej w dniu [...] lutego 2011 r. Ustalone tą decyzją gabaryty i parametry zabudowy wynikają z powyższej analizy, budynek objęty zamiarem nadbudowy i przebudowy wyposażony jest w infrastrukturę techniczną w niezbędnym zakresie (inwestor nie przewiduje tu zmian). Teren inwestycji nie stanowi obszaru górniczego, nie jest zagrożony osuwiskami mas ziemnych, nie jest położony na terenie stref ochrony ujęć wody i nie jest narażony na niebezpieczeństwo powodzi. Natomiast występują na nim ograniczenia związane z ochroną dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. Przed wydaniem decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. dokonano uzgodnień w zakresie ochrony konserwatorskiej (postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...].01.2011 r. [...]) oraz w zakresie dostępu do drogi publicznej (postanowienie Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych w Ł. z dnia [...].12.2010 r. [...], pismo Burmistrza z dnia [...].12.2010 r. [...]). Działka inwestora nr 3399 ma zapewniony dostęp do drogi publicznej (ul. [...] i ul. [...]). Działka ta wg wypisu z rejestru gruntów sklasyfikowana jest jako grunt Bi, położona w graniach miasta, stąd też uzgodnienie w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych nie jest wymagane. Nadto przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie jest zaliczane do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w świetle przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. nr 257, poz. 2573 ze zm.). Skoro więc, w świetle materiału zebranego w sprawie niniejszej, zostały łącznie spełnione warunki określone przepisami art. 61 ust. 1 ustawy, to ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji było prawidłowe i nie znajduje Sąd żadnych podstaw do uznania, że decyzja Burmistrza Miasta, jak i utrzymująca ją w mocy skarżona decyzja z dnia [...] kwietnia 2011 r. naruszyły prawo w zakresie, o jakim była mowa na wstępie. Trzeba tez podkreślić, co niespornie wynika z akt sprawy, że w postępowaniu poprzedzającym ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji zapewniono udział wszystkim osobom mającym status strony, a także możliwość zapoznania się z materiałem zebranym w sprawie i zgłoszenia ewentualnych wniosków i zastrzeżeń (k. 21, 35, 39 akt administracyjnych I instancji). W piśmie z dnia [...] grudnia 2010 r. skarżący B. i W. S. zgłosili zastrzeżenia do przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, otrzymując szczegółową odpowiedź Burmistrza Miasta (pismo z dnia [...].12.2010 r., [...]). Sąd nie podziela zarzutu naruszenia art. 7 i 77 k.p.a., skoro ocenę zasadności ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego oparto na dowodnie wyjaśnionej ocenie spełnienia warunków określonych przepisami art. 61 ust. 1 ustawy. Argumentacja przedstawiona w skardze na poparcie tegoż zarzutu nie daje podstaw do przypisania organom takiego zaniedbania obowiązków proceduralnych, ani tym bardziej nie mogła prowadzić do spodziewanego przez skarżących skutku. Przypomnieć wypada, że przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji (postanowienia), a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego (zob. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk "Postępowanie sądowo-administracyjne" Wyd. Prawnicze Lexis Nexis W-wa 2004, str. 305). Postępowanie sądowe nie dostarczyło podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 litera c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zarzucając w skardze naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy eksponowano brak dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa), a także brak dostępu terenu do drogi publicznej. Sąd nie podziela także tych zarzutów. W szczególności twierdzenia skarżących, podnoszone już w postępowaniu administracyjnym – i w związku z tym analizowane i oceniane przez organy obu instancji – pozostają w sprzeczności z materiałem dowodowym zebranym w sprawie, a który wykazuje jednocześnie, że teren inwestycji (dz. nr 3399) ma zapewniony dostęp do drogi publicznej , tj. ul. [...] i ul. [...]. Tym samym, jak już wcześniej stwierdzono zachowany został warunek określony przepisami art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy. Z kolei wprowadzona przepisami art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy zasada tzw. dobrego sąsiedztwa uzależnia zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech już zagospodarowanego terenu. Ma ona na celu zagwarantowanie ładu przestrzennego określonego w art. 2 pkt 1 ustawy, przy czym ustawa ta gwarantuje jego zachowanie poprzez udział w postępowaniu osoby wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów (art. 60 ust. 4), a do której obowiązków należy sporządzenie projektu decyzji oraz dokonanie analizy urbanistycznej dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Z wynikami takiej analizy (czyli znajdującej się w aktach sprawy) nie jest sprzeczna decyzja Burmistrza Miasta z dnia [...] lutego 2011 r., nadto uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera dostatecznie klarowne wyjaśnienie zachowania tej zasady (z uwzględnieniem specyfiki przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego). Podnoszony przy okazji powyższych zarzutów, jak i przy sformułowanym w skardze zarzucie naruszenia prawa procesowego argument, iż w poprzednich latach konserwator zabytków nie wyraził zgody na budowę budynków wyższych niż 10-12 m na sąsiednim terenie (względem terenu inwestora) pozostaje bez wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji; Sąd związany jest regulacją zawartą w art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o czym już wspomniano na wstępie niniejszych wywodów. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga została oddalona.