IV SA/Po 600/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędzia WSA Maciej Busz Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 października 2021 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej (dalej: DOSW) decyzją z [...] czerwca 2021r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania R. S. (dalej: Skarżący) od decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego w P. (dalej: DAŚ) z [...] maja2021r., [...], odmawiającej skarżącemu udostępnienia informacji publicznej w postaci przekazania kopii wszystkich odpowiedzi na skargi osadzonych uznanych za zasadne lub częściowo zasadne w roku 2019 – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Skarżący pismem z [...] kwietnia 2021 r. wniósł do DAŚ o udostępnienie informacji publicznej w zakresie "przekazania kopii wszystkich odpowiedzi na skargi osadzonych uznanych za zasadne lub częściowo zasadne w roku 2019". DAŚ pismem z [...] kwietnia 2021 r., wobec uznania, że żądane przez skarżącego informacje mają charakter informacji publicznej przetworzonej, wezwał skarżącego do wykazania, że ich uzyskanie przez skarżącego jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W odpowiedzi na wezwanie skarżący wskazał, że nie zgadza się z kwalifikacją wnioskowanej informacji do kategorii informacji publicznej przetworzonej. Nie uprawdopodobnił, że pozyskane informacje będą istotne dla interesu publicznego, a ich uzyskanie będzie mieć znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania państwa i będzie służyć ogólnie pojmowanemu dobru społecznemu, czego skutkiem byłoby np. usprawnienie działalności organów. Decyzją z [...] maja 2021 r. DAŚ odmówił skarżącemu udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 16 ustawy z dnia 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2020 r. poz. 2176 ze zm., dalej: u.d.i.p.). W uzasadnieniu przytoczył art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., wskazał, że żądane przez skarżącego informacje są w posiadaniu aresztu, ale nie są to gotowe dane podlegające udostępnieniu. Ich zebranie wymaga wydobycia poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów, tj. wyselekcjonowania zasadnych skarg ze zbioru danych zawierających wszystkie skargi rozpatrywane w roku 2019, przeprowadzenie ręcznej kwerendy posiadanej dokumentacji i wyodrębnienie poszczególnych dokumentów będących odpowiedziami na skargi, wykonani kopii dokumentacji, ręczne przeprowadzenie anonimizacji treści dokumentacji. Wiąże się to z zaangażowaniem dodatkowych sił czy środków osobowych. Przygotowanie wnioskowanej dokumentacji nie pozostałoby bez wpływu na normalny tok działania administracji i realizację zadań przypisanych Służbie Więziennej. Wskutek rozpoznania odwołania skarżącego DOSW decyzją z [...] czerwca 2021 r., wskazaną we wstępie, utrzymał w mocy decyzję DAŚ. W uzasadnieniu zaznaczył, że udzielenie informacji we wnioskowanej formie wymagałoby dokonania przeglądu około 300 skarg, a dysponent nie posiada bazy danych, której funkcjonalność pozwalałby proste wygenerowanie wskazanych informacji. Organ odwoławczy podzielił ustalenia organu I instancji co do kwalifikacji żądanej informacji jako informacji publicznej przetworzonej i odwołał się w tym zakresie do orzecznictwa, przy czym w dalszej części decyzji wskazał liczbę ponad 1000 skarg. Zaznaczył, że skarżący nie wykazał, by mógł z uzyskanej informacji uczynić użytek dla dobra publicznego i to w sposób niedostępny dla każdego posiadacza informacji. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy, uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do rozpoznania organowi I instancji, a także zasądzenie kosztów poniesionych w sprawie, w tym kosztów wysłanej korespondencji. Zarzucił decyzji, że organy wprowadzają w błąd skarżącego i sąd, gdyż są w stanie wygenerować odpowiednie informacje z Centralnej Bazy Danych Osób Pozbawionych Wolności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko. Postanowieniem z 06 lipca 2021 r., IV SPP/Po 113/21, starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842, z późn. zm.). Przystępując do rozpoznania skargi w tym trybie, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2137, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; w skrócie "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia – który może obejmować całość albo tylko część określonego aktu lub czynności (zob.: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, uw. 1 do art. 134; a także wyroki NSA: z 05.03.2008 r., I OSK 1799/07; z 09.04.2008 r., II GSK 22/08; z 27.10.2010 r., I OSK 73/10; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie "CBOSA") – oraz rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 21 in principio ustawy z 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2020 r. poz. 2176 ze zm., dalej: u.d.i.p.) przepisy P.p.s.a. stosuje się także do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej. Nie ulega wątpliwości (i nie było to też przedmiotem sporu między stronami), że dyrektor zakładu karnego jest podmiotem obowiązanym do udostępniania posiadanej informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. W ocenie Sądu w użytym w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. pojęciu "władzy publicznej" mieści się także Służba Więzienna, która zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2021 r. poz. 1064 ze zm., dalej: u.S.W.) jest umundurowaną i uzbrojoną formacją apolityczną podległą Ministrowi Sprawiedliwości, posiadającą własną strukturę organizacyjną. Służba Więzienna realizuje na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 2020 r. poz. 523, z późn. zm.; w skrócie "k.k.w.") zadania w zakresie wykonywania tymczasowego aresztowania oraz kar pozbawienia wolności i środków przymusu skutkujących pozbawieniem wolności (art. 2 ust. 1 u.S.W.). Z kolei art. 7 pkt 3 u.S.W. przesądza, że organem Służby Więziennej jest m.in. dyrektor aresztu śledczego. Zatem dyrektor aresztu śledczego jest organem władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., i już z tego tytułu ciąży na nim obowiązek udostępniania informacji publicznych będących w jego posiadaniu, na zasadach określonych w u.d.i.p. Poza tym art. 8 ust. 1 pkt 3 u.S.W. stanowi, że jednostkami organizacyjnymi Służby Więziennej są zakłady karne i areszty śledcze. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.S.W. zakładem karnym i aresztem śledczym kieruje dyrektor. Do zakresu jego działania należy także realizacja zadań wynikających z innych ustaw (art. 13 ust. 2 pkt 7 u.S.W.). Stąd źródła obowiązku informacyjnego dyrektora zakładu karnego na gruncie u.d.i.p. można ewentualnie upatrywać także w treści art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. – jako dotyczącego podmiotu reprezentującego państwową jednostkę organizacyjną. Nie bez znaczenia jest przy tym również okoliczność, że zgodnie z art. 6 u.S.W. koszty związane z funkcjonowaniem Służby Więziennej są pokrywane z budżetu państwa. Wszystkie te uregulowania prawne prowadzą do wniosku, że Dyrektor Aresztu Śledczego (dalej: DAŚ) jest bez wątpienia podmiotem obowiązanym do udzielania posiadanych informacji publicznych. Ponadto, co także nie stanowiło sporu między stronami, żądane przez skarżącego odpowiedzi na skargi osadzonych uznane za zasadne lub częściowo zasadne stanowią informację publiczną. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. W art. 6 u.d.i.p. wymieniono przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną. Stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. "d" u.d.i.p., udostępnieniu podlega każda informacja o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy, w tym o sposobach przyjmowania i załatwiania spraw, jak również zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych (treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć). Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do stwierdzenia, czy informacje, których udostępnienia domagał się skarżący mają charakter informacji publicznej przetworzonej. Podkreślenia przy tym wymaga, że skarżący nie wykazywał, by uzyskanie przezeń informacji w żądanym przez niego zakresie było szczególnie istotne dla interesu publicznego, a jedynie uznanie przez organy, że żądane informacje miały postać przetworzoną. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej – czyli, innymi słowy, prawo dostępu do informacji publicznej (art. 2 ust. 1 u.d.i.p.) – obejmuje m.in. uprawnienia do "uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego". Cytowana regulacja dotycząca informacji przetworzonej stanowi wyjątek od zasady statuowanej w art. 2 ust. 2 u.d.i.p., w myśl której od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Przywołane przepisy dają podstawę do wyróżnienia dwóch kategorii informacji publicznej: (i) wyraźnie wzmiankowanej w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. "informacji przetworzonej" oraz (ii) konstruowanej niejako w opozycji do niej, "informacji prostej". Tylko udostępnienie informacji publicznej należącej do pierwszej z wymienionych kategorii zostało uwarunkowane przez ustawodawcę dodatkowym kryterium – wykazania istotności dla interesu publicznego w jej uzyskaniu przez wnioskodawcę. Natomiast dostęp do informacji prostej pozostaje nieskrępowany w tym sensie, że podlega ogólnej regule z cytowanego wyżej art. 2 ust. 2 u.d.i.p. Przyjmuje się, że kwalifikowanie informacji jako przetworzonych może mieć miejsce w dwóch przypadkach. Pierwszy ma miejsce, gdy informacja przetworzona jest jakościowo nową informacją - taką, która do tej pory nie istniała w ostatecznej treści i formie, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego. Drugi przypadek ma miejsce, gdy wniosek obejmuje informacje proste, ale rozmiar i zakres żądanej informacji przesądza, że mamy do czynienia z informacją przetworzoną (tak: NSA w wyroku z 18 czerwca 2020 r., I OSK 2357/19). Suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników, szerokiego zakresu wniosku powodującego konieczność przekształcenia (zanonimizowania) wielu dokumentów, co może zakłócić normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudnić wykonywanie przypisanych mu zadań, może być uznana za przetworzenie informacji prostych w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. (por. wyroki NSA: z 09.08.2011 r., I OSK 792/11; z 25.04.2012 r., I OSK 202/12; z 05.03.2015 r., I OSK 863/14; z 04.08.2015 r., I OSK 1645/14; z 25.11.2016 r., I OSK 1513/15; z 14.04.2017 r., I OSK 2791/16; z 26.03.2018 r., I OSK 2349/17; z 27.03.2018 r., I OSK 1526/16, z 20.02.2020 r., I OSK 1685/18, z 18.05.2020 r., I OSK 4369/18, z 14.07.2020 r., I OSK 2820/19 – CBOSA). Jak wskazał WSA w Poznaniu w wyroku z 20 października 2021 r., IV SA/Po 595/21, także w sprawie ze skargi R. S., które to stanowisko Sąd w niniejszym składzie podziela, przygotowanie informacji publicznej przetworzonej jest zdeterminowane szerokim zakresem (przedmiotowym, podmiotowym, czasowym) wniosku, wymagającym zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) znacznej ilości dokumentów. Informacja przetworzona w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. to nie tylko taka, która powstaje w wyniku poddania posiadanych informacji analizie albo syntezie i wytworzenia w taki właśnie sposób nowej jakościowo informacji; w pewnych wypadkach szeroki zakres wniosku, wymagający zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) wielu dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej (zob. np. wyroki NSA: z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt I OSK 140/14; z dnia 21 września 2012 r., sygn. akt l OSK 1477/12, publik. LEX nr 1264566; z dnia 9 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OSK 792/11, publik. LEX nr 1094536; z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 426/11, publik. LEX nr 1135982; z dnia 17 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1347/05, publik. LEX nr 281369). Biorąc pod uwagę wyżej przedstawione rozumienie pojęcia informacji publicznej przetworzonej oraz odnosząc je do realiów niniejszej sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że informacja publiczna, której udostępnienia domagał się skarżący, ma charakter informacji przetworzonej. W orzecznictwie trafnie wskazano, że na tle art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. nie można zaniechać indywidualnej klasyfikacji informacji publicznej w każdej konkretnej sprawie (zob. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2016 r., sygn. akt I OSK 19/15). Skarżący w swoim wniosku z 21 kwietnia 2021 r. domagał się udostępnienia informacji publicznej dotyczącej kopii zanonimizowanych odpowiedzi na skargi osadzonych uznanych za zasadne i częściowo zasadne przez Dyrektora Aresztu Śledczego w P. w roku 2019. Organ trafnie wyjaśnił, że udostępnienie wnioskowanej informacji wymagałoby dokonania przeglądu i analizy wszystkich skarg rozpatrywanych Areszcie Śledczym w 2019 r. których było około 300, następnie wyłonienie tylko skarg uznanych za zasadne bądź częściowo zasadne, dokonanie anonimizacji danych osobowych oraz sporządzenie kopii tych pism, które mogłyby zostać przekazane wnioskodawcy. Przygotowanie żądanej informacji generowałoby zatem konieczność podjęcia dodatkowych czynności angażujących do ich realizacji kilka osób, co nie pozostałoby bez wpływu na normalny tok pracy danej komórki organizacyjnej. W przywołanym wyżej wyroku 20 października 2021 r., IV SA/Po 595/21, Sąd trafnie wskazał, że specyfika odpowiedzi udzielanych na skargi jest taka, że są one sporządzane na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku przeprowadzonych postępowań skargowych, zawierają odniesienia do wszystkich zarzutów podnoszonych w skargach w tym również uznanych za bezzasadne. Pismo może stanowić odpowiedź na kilka skarg, w tym również uznanych za bezzasadne oraz zawiera w swojej treści informacje pozwalające na zidentyfikowanie osoby, której skarga dotyczy. Powoduje to, że przygotowanie żądanej informacji publicznej wymaga przeprowadzenia analizy, zestawienia, wyciągów z dokumentów w celu wyselekcjonowania treści odnoszących się do skargi zarzutów uznanych za zasadne z usunięciem pozostałych treści oraz usunięcia danych chronionych prawem. Przy czym usunięcie danych chronionych jest czynnością analityczną, połączoną z wysiłkiem intelektualnym polegającą na uniemożliwieniu identyfikacji występujących tam osób poprzez anonimizację fragmentów tekstu umożliwiających identyfikację osoby a także analizą pod kątem stwierdzenia, czy i jakie informacje chronione prawem się w nich znajdują. Wszystkie te zabiegi, wymagane do przygotowania informacji zgodnie z żądaniem wnioskodawcy prowadzą w istocie do wytworzenia nowego dokumentu o odmiennej od pierwotnej postaci. W ocenie Sądu tak duży nakład pracy powoduje, że objęte wnioskiem informacje mają bez wątpienia charakter informacji przetworzonej. W takiej zaś sytuacji wnioskodawca powinien wykazać istnienie przesłanki "szczególnej istotności dla interesu publicznego", o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nadto należy wspomnieć, że Sąd nie podziela stanowiska, zawartego m.in. w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 15 lipca 2021 r., sygn. akt IV SA/Po 314/21, która to sprawa znana jest Sądowi z urzędu, że w oparciu o dziennik skarg organ może określić, które to skargi osadzonych okazały się być w całości lub w części zasadne, bez konieczności analizowania każdej pojedynczej skargi we wskazanym przez skarżącego okresie. Należy zwrócić uwagę, że oprócz wyłonienia konkretnych skarg, należałoby je również poddać anonimizacji oraz usunąć dane chronione prawem, co wymaga jak przedstawiono powyżej dodatkowego nakładu pracy tym bardziej, że skarżący we wniosku domaga się kopii odpowiedzi na skargi osadzonych uwzględnione w całości lub częściowo w 2019 r., a nie liczby załatwionych pozytywnie w 2019 r. skarg. Ubocznie Sąd wskazuje, że podziela także stanowisko wyrażone w wyroku z 03 grudnia 2020 r., IV SA/Po 1144/20, który zapadł zresztą w innej ze spraw skarżącego, że przy ocenie zaistnienia przesłanek do odmowy udzielenia informacji publicznej z uwagi na przedmiot i zakres żądanych informacji należy brać pod uwagę także m.in. ilość i częstotliwość wniosków składanych przez tego samego wnioskodawcę oraz jego postawę. Skarżący postanowił zastosować swoistą "taktykę salami" (ang. salami slicing) i składa wnioski dotyczące wprawdzie pojedynczych lat, ale łącznie obejmujących i tak całe kilkuletnie okresy. Co więcej, w sposób uprawniony można domniemywać, że wobec pojawiających się odmów realizacji także takich, "jednorocznych" wniosków (zob. np. wyrok WSA w Poznaniu o sygn. akt IV SA/Po 462/20), Skarżący, na podobnej zasadzie (ww. salami slicing) może chcieć dalej (intensywniej) "rozdrabniać" swoje żądania. Sąd w ww. wyroku wymienił szczegółowo wyroki w sprawach skarg R. S. na decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w przedmiocie odmowy udostępnienia kopii wyroków zarejestrowanych w określonym repertorium i pod wskazanym symbolem w odniesieniu do poszczególnych lat. W niniejszej sprawie o czym wiadomo Sądowi z urzędu, skarżący wniósł o udostępnienie nie tylko kopii wszystkich odpowiedzi na skargi osadzonych uznanych za zasadne lub częściowo zasadne w roku 2019, ale także w 2020 – zob. wyrok WSA w Poznaniu z 26 października 2021 r., IV SA/Po 508/21. Końcowo Sąd zauważa, że skarżący nie wykazywał nawet szczególnej istotności dla interesu publicznego w uzyskaniu żądanych przez niego informacji. Wobec uznania zatem, że przedmiotowe informacje stanowią informację publiczną przetworzoną – organy zasadnie stwierdziły, że skarżący nie wykazał – mimo wezwania – powodów, dla których przetworzenie żądanej informacji publicznej byłoby szczególnie istotne dla interesu publicznego. Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę w całości oddalił.