III SA/Gd 318/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla ( spr. ) Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Sędzia WSA Jolanta Sudoł Protokolant Starszy sekretarz sądowy Hanna Tarnawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2011 r. sprawy ze skargi G.J. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania od decyzji w sprawie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego G.J. 357 ( trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE III SA/Gd 318/11 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 12 stycznia 2009r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na Firmę A Spółkę Jawną z siedzibą w S. karę pieniężną za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007r. Nr 125 poz. 874 z późn. zm.). Decyzję tę doręczono na adres spółki [...] w dniu 16 stycznia 2009r. Spółka ta nie wniosła odwołania od decyzji. W dniu 2 listopada 2010r. nadane zostało w urzędzie pocztowym pismo G. J. reprezentowanego przez pełnomocnika adwokata P. Z. nazwane odwołaniem od powołanej wyżej decyzji. Jako adresata pisma wskazano Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Z treści pisma wynika, że G. J. decyzję o nałożeniu kary pieniężnej na spółkę A doręczono dopiero w dniu 21 października 2010r. na jego wniosek, a zatem jego odwołanie zostało złożone w ustawowym 14 dniowym terminie. W uzasadnieniu "odwołania" wskazano, że G. J. został niesłusznie obciążony karą określoną w decyzji, jako wspólnik spółki jawnej A, podczas gdy swój udział w tej spółce wypowiedział on już w dniu 12 kwietnia 2007r. Skoro zaś decyzja o nałożeniu kary pieniężnej została wydana już po wypowiedzeniu spółki przez G. J., to nie powinien on ponosić odpowiedzialności za działania spółki w tym okresie. Zgodnie z art. 58 Kodeksu spółek handlowych (Dz. U. Nr 94 poz. 1037 ze zm.) spółka uległa rozwiązaniu z chwilą jej wypowiedzenia przez autora odwołania. Dokument wypowiedzenia został w kopii dołączony do pisma, zaś G. J. wskazał, że o tym, że jego były wspólnik R. M. nie dopełnił czynności związanych z rozwiązaniem spółki, a co więcej prowadził nadal działalność gospodarczą pod firmą A Spółka jawna dowiedział się dopiero z chwilą wszczęcia wobec niego postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia 17 marca 2011r. Główny Inspektor Transportu Drogowego powołując się na przepis art. 134 k.p.a. stwierdził niedopuszczalność odwołania G. J. od decyzji z 12 stycznia 2009r. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że spółka jawna musi być traktowana jako odrębny od wspólników podmiot prawny, a zatem jedynym podmiotem uprawnionym do złożenia odwołania od wskazanej decyzji była spółka A, a nie poszczególni wspólnicy działający we własnym imieniu, jako osoby fizyczne. Z odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że w rejestrze tym G. J. widnieje nadal jako wspólnik spółki jawnej A. Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 sierpnia 1997r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (t.j. Dz.U. z 2007r. Nr 168 poz. 1186) domniemywać należy, że dane zawarte w KRS są zgodne z prawdą, a zatem G. J. pozostaje wspólnikiem spółki jawnej A – co nie zmienia faktu, że nie przysługuje mu prawo zaskarżenia decyzji w imieniu własnym. Odwołanie ponadto złożone zostało po upływie ustawowego terminu do jego wniesienia, który rozpoczął swój bieg od daty doręczenia decyzji jej adresatowi, czyli spółce jawnej A. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł na powyższe postanowienie G. J., który domagał się jego uchylenia, z uwagi na naruszenie interesu prawnego skarżącego. Zdaniem skarżącego odwołanie złożył on w terminie, który rozpoczął swój bieg od daty doręczenia postanowienia skarżącemu w dniu 21 października 2010r. Skarżący ma ponadto interes prawny w zaskarżeniu decyzji, którą nałożono karę na spółkę jawną A z uwagi na to, że on osobiście obciążony został obowiązkiem spłaty tej kary. Według wiedzy skarżącego spółka ta była podmiotem martwym, który nigdy nie prowadził żadnej działalności. Pomimo tego, ze w dacie nałożenia na spółkę kary skarżący nie był już jej wspólnikiem to przysługuje mu interes prawny w zwalczaniu decyzji o wymierzeniu kary, gdyż tylko w ten sposób może on bronić swych praw naruszonych wskutek skierowania egzekucji obowiązku wynikającego z tej decyzji. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swe argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa. Kwestią o znaczeniu zasadniczym w niniejszej sprawie była prawidłowa identyfikacja charakteru pisma zatytułowanego przez stronę skarżąca "odwołaniem". W orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budzi wątpliwości teza, że o charakterze pisma składanego w toku postępowania administracyjnego decyduje nie jego tytuł, lecz istotna treść. Zgodnie zaś z art. 9 k.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Decyzja organu I instancji została właściwie skierowana do podmiotu będącego jedyną stroną postępowania, czyli do Firmy A Spółki Jawnej z siedzibą w S.. Spółce jawnej przysługiwać bowiem może przymiot strony w postępowaniu administracyjnym, jest ona bowiem odrębnym od wspólników podmiotem procesowym. Skoro tak, to decyzja o nałożeniu kary pieniężnej na spółkę stała się ostateczna z upływem terminu do wniesienia odwołania przez stronę – spółkę jawną A. W aktach administracyjnych sprawy brak jest wniosku skarżącego o doręczenie mu odpisu decyzji organu I instancji. Skoro jednak organ ten uznał za zasadne doręczenie skarżącemu odpisu decyzji – to czynności tej towarzyszyć powinna informacja o ostateczności decyzji udzielona na podstawie art. 9 k.p.a. W aktach brak jest jednakże takiej informacji. Umożliwiłaby ona stronie skarżącej, reprezentowanej przez adwokata, wybór właściwej drogi ochrony swych praw. Drogą taką byłoby zaś złożenie skargi o wznowienie postępowania opartej na podstawie art. 145§1 pkt 5 k.p.a. Zarzuty "odwołania" sprowadzają się bowiem do twierdzenia, że spółka jawna, obciążona karą pieniężną na podstawie decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego uległa rozwiązaniu i utraciła byt prawny jeszcze przed wydaniem tej decyzji. Skarżący dołączył do "odwołania" także kopię umowy spółki jawnej oraz dokument potwierdzający dokonanie pisemnego wypowiedzenia i przyjęcie tego oświadczenia przez drugiego wspólnika. Niewątpliwie są to nowe okoliczności faktyczne i dowody, które nie były znane organowi, wydającemu decyzję o nałożeniu kary pieniężnej. Ich weryfikacja oraz ocena prawnego znaczenia powinna dokonać się w ramach wznowionego postępowania administracyjnego. Zwrócić należy także uwagę na to, że utrata bytu prawnego przez spółkę jawną w tej sytuacji musiałaby spowodować nabycie statusu strony w postępowaniu administracyjnym przez jej dotychczasowych wspólników. Skoro zaś organ administracji uznał pismo pełnomocnika skarżącego datowane 2 listopada 2010r. za odwołanie, zaniechawszy wcześniej, wbrew art. 9 k.p.a. udzielenia stronie informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków, to uznać należało, że zaskarżone postanowienie wydano w oparciu o art. 134 k.p.a. z naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić należy, że zaakceptowanie stanowiska organu prowadziłoby do tego, że ewentualnie obecnie złożone podanie o wznowienie postępowania musiałoby zostać uznane za złożone z uchybieniem miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148§1 k.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji weźmie pod uwagę powyższe rozważania i uznając omawiane pismo strony skarżącej za podanie o wznowienie postępowania na podstawie art. 145§1 pkt 5 k.p.a. przeprowadzi stosowne postępowanie przewidziane przepisami działu II rozdział 12 k.p.a. W tym stanie sprawy Sąd orzekł na podstawie art. 145§1 pkt 1 lit c p.p.s.a. jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z §18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).