I OZ 869/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. S. A. z siedzibą w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt III SA/Gd 405/10 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. S. A. z siedzibą w G. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w Gdańsku z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie nakazu wypłaty należności ze stosunku pracy postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt III SA/Gd 405/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu wniosku E. S. A. z siedzibą w G., odmówił wstrzymania wykonania decyzji Okręgowego Inspektora Pracy w Gdańsku z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie nakazu wypłaty A. M. i M. P. należności ze stosunku pracy. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że we wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji skarżąca spółka wskazała, iż A. M., którego m. in. dotyczy zaskarżony akt, zdecydował się na wszczęcie postępowania cywilnego i dochodzenia w jego trybie swoich roszczeń. Nie wstrzymanie wykonalności nakazu spowodowałoby możliwość zaistnienia w obrocie prawnym dwóch tytułów wykonawczych dotyczących tego samego roszczenia, a co za tym idzie skutkowałoby możliwością dwukrotnego egzekwowania tego samego roszczenia na ich podstawie. Odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, iż skarżąca spółka nie wykazała, by wykonanie przedmiotowej decyzji mogło spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.". Nie można, zdaniem Sądu I instancji, za takie uznać przedstawionego przez skarżącą uzasadnienia wniosku, z uwagi na fakt, że skutki rozstrzygnięcia, które mogą być wydane w przyszłości, w innym postępowaniu, nie mogą być oceniane w kategoriach przesłanek, o których stanowi art. 61 § 3 ustawy. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła E. S. A. z siedzibą w G., domagając się jego uchylenia, zarzucając obrazę przepisów postępowania, tj. art. 61 § 3 P.p.s.a. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji i wypłacenie pracownikom świadczenia spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki z tego powodu, iż znacznie utrudnione byłoby ewentualne dochodzenie zwrotu. Pracownicy mogliby bowiem szybko wykorzystać i zużyć wypłacone im świadczenia. Pracodawca nie ma natomiast wiedzy, co do majątku pracowników, z którego można by później dochodzić zwrotu. Ponadto, jednym z trudnych do odwrócenia skutków byłaby sytuacja, gdyby w obrocie prawnym jednocześnie funkcjonowało kilka tytułów wykonawczych dotyczących dokładnie tych samych podmiotów i obejmujących to samo roszczenie. Wnoszący zażalenie podkreślił również, że sam nakaz zapłaty może zostać wydany jedynie w przypadku, gdy nie zachodzi spór pomiędzy pracownikiem, a pracodawcą co do zasadności, wysokości czy też tytułu wypłaty świadczenia. W przedmiotowej sprawie istnieje sytuacja odwrotna, ponieważ nie ma w tej materii zgody pomiędzy pracodawcą, a pracownikami, skoro toczą one spór przed sądem cywilnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z treści art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd może zatem wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli została spełniona co najmniej jedna z ustawowych przesłanek, czyli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie analiza wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji potwierdza stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, iż strona skarżąca nie uprawdopodobniła w nim przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Podniesione okoliczności nie dowodzą bowiem w sposób przekonywujący, iż w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji przed wydaniem orzeczenia w sprawie zachodziłoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z art. 11 pkt 7 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. Nr 89, poz. 589 ze zm.), w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa pracy właściwe organy Państwowej Inspekcji Pracy uprawnione są do nakazania pracodawcy wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę, a także innego świadczenia przysługującego pracownikowi; nakazy w tych sprawach podlegają natychmiastowemu wykonaniu. Nakaz wypłaty pracownikowi należnego wynagrodzenia lub innego przysługującego mu świadczenia stanowi zatem drugą - obok postępowania przed sądem powszechnym - administracyjną drogę dochodzenia roszczeń o wynagrodzenia i inne świadczenia. Analizując ratio legis tej regulacji należy podkreślić, że ma ona za zadanie umożliwić szybką ochronę zagrożonych interesów pracownika jeszcze przed wydaniem rozstrzygnięcia w postępowaniu sądowym. Wstrzymanie wykonania decyzji utrzymującej w mocy nakaz wypłaty wynagrodzeń, a także odpraw wydany przez organ Państwowej Inspekcji Pracy byłoby zaprzeczeniem uprawnień wynikających z przepisów powołanej ustawy. Tym samym wstrzymanie wykonania decyzji wydanej przez Okręgowego Inspektora Pracy kolidowałoby ze słusznym interesem byłych pracowników. Ponadto, mając do czynienia ze świadczeniem pieniężnym, stwierdzić należy, że sprawa o takim charakterze nie wywołuje stanu nieodwracalnego, ponieważ w przypadku uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu określonych kwot. W razie uwzględnienia przez Sąd I instancji skargi i uchylenia decyzji Okręgowego Inspektora Pracy w Gdańsku skarżąca spółka będzie mogła domagać się zwrotu od byłych pracowników kwot wypłaconych wynagrodzeń oraz odprawy. Odnosząc się do podnoszonych przez skarżącą spółkę kwestii merytorycznych związanych z zaskarżoną decyzją to zarzuty te nie podlegają ocenie w ramach postępowania o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Kwestia zasadności skargi będzie przedmiotem dalszego postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a orzekł jak w sentencji postanowienia.