II SA/Go 419/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Rogalski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 października 2021 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 1 grudnia 2005 r. nr XXXIII/76/05 w sprawie regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków stwierdza nieważność § 3, § 4 pkt 1 i pkt 2, § 5 pkt 8, § 10, § 11, § 17 ust. 1, § 19 ust. 3, § 20, § 22 ust. 4, § 23 ust. 1 i ust. 2, § 30, § 33 zaskarżonej uchwały. UZASADNIENIE Dnia 1 grudnia 2005 r. Rada Miejska podjęła uchwałę Nr XXXIII/76/05 w sprawie regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków. Podstawę prawną uchwały stanowiły przepisy art. 19 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. nr 72, poz. 747 ze zm., dalej w skrócie u.z.z.w.) oraz art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 1 i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa z 2006 r. Nr 2 pod poz. 40 i weszła w życie z dniem 28 stycznia 2006 r. Na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wniósł Prokurator Rejonowy w części obejmującej § 3, § 4 ust. 1 i 2, § 5 ust. 8, § 10, § 11, §17 ust. 1, § 19 ust. 3, § 22 ust. 4, § 20, § 23 ust. 1 i 2, § 30 oraz § 33, zarzucając następujące istotne naruszenia prawa: I. przekroczenie delegacji ustawowej zawartej w art. 19 ust. 5 pkt 1 u.z.z.w. przez uchwalenie w § 3, § 4 ust. 1 i 2, że minimalną ilość dostarczanej wody oraz cel jej poboru określa umowa zawierana przez przedsiębiorstwo z odbiorcą oraz że przedsiębiorstwo dostarcza wodę do nieruchomości o jakości przeznaczonej do spożycia przez ludzi (...), zapewnia w posiadanej sieci odpowiednie ciśnienie wody, o wielkości wynikającej z warunków technicznych przyłączenia; II. przekroczenie delegacji ustawowej zawartej w art. 19 ust. 2 u.z.z.w. przez nałożenie w § 5 ust. 8 uchwały na odbiorcę obowiązku powiadomienia dostawcy o zmianach stanu prawnego nieruchomości, podczas gdy kwestie te powinna rozstrzygać umowa – na podstawie art. 6 ust. 3 pkt 3 ustawy; III. przekroczenie delegacji ustawowej zawartej w art. 19 ust. 2 u.z.z.w. przez zawarcie w § 10, § 11 i § 17 ust. 1 uchwały zapisów odnoszących się do treści umowy pomiędzy przedsiębiorcą a odbiorcą usług; IV. przekroczenie delegacji ustawowej zawartej w art. 19 u.z.z.w. przez nałożenie w § 19 ust. 3, § 22 ust. 4 regulaminu na odbiorcę przed przystąpieniem do realizacji budowy przyłącza i sieci obowiązku uzgodnienia z przedsiębiorca dokumentacji technicznej; V. przekroczenie delegacji ustawowej zawartej w art. 15 ust. 4 u.z.z.w. przez ustalenie w § 20, że odbiorcą może być jedynie osoba posiadająca tytuł prawny do korzystania z nieruchomości, która ma być przyłączona do sieci; VI. przekroczenie delegacji ustawowej zawartej w art. 15 ust. 4 u.z.z.w. poprzez dokonanie w § 23 ust. 1 i 2 uchwały zapisu, iż "że przedsiębiorstwo ma prawo odmówić przyłączenia do sieci, jeżeli przyłącze zostało wykonane niezgodnie z wydanymi warunkami przyłączenia, opracowaną i zatwierdzoną dokumentacją oraz że ma prawo odmówić wydania warunków technicznych, jeżeli nie posiada technicznych możliwości przyłączenia"; VII. przekroczenie delegacji ustawowej zawartej w art. 22 pkt 2 u.z.z.w. przez dokonanie w § 30 uchwały zapisu, że zapewnienie dostawy wody na cele przeciwpożarowe następuje na podstawie umowy zawieranej pomiędzy gminą, przedsiębiorstwem i jednostką straży pożarnej, VIII. art. 87 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez odesłanie w § 33 regulaminu w kwestiach nieobjętych uchwałą do przepisów ustawy i przepisów wykonawczych do ustawy. Podnosząc powyższe zarzuty Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części obejmującej § 3, § 4 ust. 1 i 2, § 5 ust. 8, § 10, § 11, §17 ust. 1, § 19 ust. 3, § 22 ust. 4, § 20, § 23 ust. 1 i 2, § 30 oraz § 33. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o jej oddalenie wskazując, iż kwestionowane zapisy mieszczą się w granicach upoważnienia ustawowego, natomiast zawarte w skardze próby wykładni powyższych postanowień uchwały dokonane przez Prokuratora Rejonowego stanowią nieuzasadnioną nadinterpretację. Ponadto nawet gdyby przyjąć zasadność tychże naruszeń, to żadne z nich nie ma postaci kwalifikowanej, tzn. nie jest naruszeniem istotnym, mogącym stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności postanowień zaskarżonej uchwały. Każdy z zarzutów (z wyjątkiem ostatniego) sprowadza się wyłącznie do zarzucenia przekroczenia delegacji ustawowej określonej w przepisach u.z.z.w. W tym kontekście Prokurator w zarzucie nr VII przytacza przepisy, które nie są przepisami delegacyjnymi. Przepisy delegacyjne są bowiem zawarte wyłącznie w art. 19 ust. 5 pkt 1-9 u.z.z.w. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga okazała się zasadna. Sąd rozpoznał przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. Zgodnie z treścią cytowanego art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie obydwie strony złożyły wniosek o jej rozpoznanie w trybie uproszczonym. W myśl art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 tej ustawy, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Do istotnego naruszenia prawa zalicza się naruszenie przez organ gminy podejmujący uchwałę lub zarządzenie przepisów o właściwości, podjęcie takiego aktu bez podstawy prawnej, wadliwe zastosowanie normy prawnej będącej podstawą prawną podjęcia aktu, jak również naruszenie przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwały. Na wstępie należy zwrócić uwagę, iż utrata mocy obowiązującej zaskarżonej uchwały (co nastąpiło na podstawie § 18 uchwały Rady Miejskiej z dnia 28 marca 2019 r. Nr VI/35/19 w sprawie uchwalenia regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie Gminy o statusie miejskim, Dz.Urz. Woj. z 2019 r. poz. 1062) nie stała na przeszkodzie badaniu jej legalności w niniejszej sprawie. Istotą kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne jest bowiem ocena legalności zaskarżonych aktów i czynności według stanu prawnego i faktycznego z daty ich podjęcia. Uchylenie albo zmiana uchwały przez inną uchwałę przed wydaniem wyroku ma charakter konstytutywny, a zatem wywołuje skutek na przyszłość (ex nunc). Z kolei stwierdzenie przez sąd administracyjny nieważności uchwały jednostki samorządu terytorialnego na skutek zaskarżenia jej przez organ nadzoru czy prokuratora znosi skutki tego aktu od samego początku obowiązywania uchwały (ex tunc). W związku z powyższym w świetle jednolitego orzecznictwa sądów administracyjnych (por. wyroki NSA z 27 września 2007 r., II OSK 1046/07, z 1 września 2010 r., I OSK 368/10, z 4 listopada 2010 r., II OSK 1783/10, postanowienie NSA z 12 lutego 2013 r., II OSK 228/13), zmiana lub uchylenie zaskarżonego do sądu aktu prawa miejscowego nie czyni zbędnym wydania przez sąd wyroku, jeżeli objęty skargą akt prawa miejscowego był i może być zastosowany do sytuacji z okresu poprzedzającego jego stwierdzenie nieważności, a w konsekwencji stanowić podstawę do kształtowania praw oraz obowiązków podmiotów prawa. Zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie art. 19 ust. 1 u.z.z.w. Stosownie do treści tego przepisu (w wersji obowiązującej w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały) rada gminy, po dokonaniu analizy projektów regulaminów dostarczania wody i odprowadzania ścieków opracowanych przez przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne, uchwala regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków, zwany dalej "regulaminem". Regulamin jest aktem prawa miejscowego. Z kolei w myśl art. 19 ust. 2 u.z.z.w. regulamin powinien określać prawa i obowiązki przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego oraz odbiorców usług, w tym: 1) minimalny poziom usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków; 2) szczegółowe warunki i tryb zawierania umów z odbiorcami usług; 3) sposób rozliczeń w oparciu o ceny i stawki opłat ustalone w taryfach; 4) warunki przyłączania do sieci; 5) techniczne warunki określające możliwości dostępu do usług wodociągowo-kanalizacyjnych; 6) sposób dokonywania odbioru przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne wykonanego przyłącza; 7) sposób postępowania w przypadku niedotrzymania ciągłości usług i odpowiednich parametrów dostarczanej wody i wprowadzanych do sieci kanalizacyjnej ścieków; 8) standardy obsługi odbiorców usług, a w szczególności sposoby załatwiania reklamacji oraz wymiany informacji dotyczących w szczególności zakłóceń w dostawie wody i odprowadzaniu ścieków; 9) warunki dostarczania wody na cele przeciwpożarowe. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa art. 19 u.z.z.w. nie daje prawa radzie gminy ani do stanowienia aktów prawa miejscowego regulujących zagadnienia inne niż wymienione w przywołanym przepisie, ani podejmowania regulacji w inny sposób niż wskazany przez ustawodawcę, gdyż oznaczałoby to wykroczenie poza zakres delegacji ustawowej. Regulacja ta ma charakter wyczerpujący, co należy rozumieć w ten sposób, że uchwalając na jej podstawie regulamin odprowadzania ścieków rada gminy powinna zawrzeć w nim postanowienia odnoszące się do wszystkich enumeratywnie wymienionych w ustawie zagadnień. Wskazując zakres zagadnień mających być objętymi regulaminem ustawodawca w skonstruowaniu delegacji ustawowej nie posłużył się sformułowaniem "może określić", ale sformułowaniem "regulamin powinien określać", co prowadzi do wniosku, że treść regulaminu musi bezwzględnie odpowiadać zakresowi delegacji ustawowej. W regulaminie mogą znaleźć się tylko takie postanowienia, których przedmiot mieści się w zakresie wyznaczonym przez ten przepis. Wszelkie odstępstwa od katalogu sformułowanego w art. 19 ust. 2 u.z.z.w. przesądzają o naruszeniu przepisu upoważniającego, w zakresie legalności aktu prawa miejscowego, co stanowi istotne naruszenie prawa, którego skutkiem jest stwierdzenie nieważności w całości bądź w części (por. wyroki WSA z Krakowie z 26 kwietnia 2019 r., II SA/Kr 279/19; z 4 lipca 2019 r., II SA/Kr 136/19; wyrok WSA w Rzeszowie z 15 kwietnia 2019 r., II SA/Rz 191/19; wyrok WSA w Łodzi z 11 kwietnia 2019 r., II SA/Łd 156/19). Mając na uwadze powyższe należy podzielić stanowisko Prokuratora, iż zakwestionowane przez niego § 3 i § 4 pkt 1 i 2 (błędnie określone w skardze jako § 4 ust. 1 i 2) regulaminu nie realizują w sposób właściwy powołanego art. 19 ust. 2 pkt 1 u.z.z.w. Z przepisu tego wynika, że ustawodawca nałożył na radę gminy obowiązek określenia w regulaminie minimalnego poziomu usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków. Dlatego odpowiednie regulacje stanowionego regulaminu winny zobowiązywać przedsiębiorstwo do zapewnienia usługobiorcom minimalnego ciśnienia wody, minimalnej ilości dostarczanej wody oraz określać minimalne wymagania dotyczące jakości dostarczanej wody. W orzecznictwie sądowym wielokrotnie podkreślano, że pod ustawowym pojęciem "minimalny poziom usług" należy rozumieć zarówno ilość dostarczanej wody, jej ciśnienie, ciągłość dostaw, a także jej jakość (por. wyroki WSA w Szczecinie z 30 maja 2018 r., II SA/Sz 257/18, z 21 czerwca 2018 r., II SA/Sz 300/18). Jednocześnie zaniechania prawodawczego polegającego na niewypełnieniu art. 19 ust. 2 pkt 1 u.z.z.w., nie sanuje to, że wymagania dotyczące jakości i ciśnienia wody regulowane są odrębnymi rozporządzeniami wydawanymi na podstawie przepisów u.z.z.w. Ustalenia uchwały podejmowanej w przedmiocie dostarczania wody i odprowadzania ścieków winny regulować kwestię, o której mowa w art. 19 ust. 2 pkt 1 u.z.z.w., z uwzględnieniem obowiązujących standardów przy określeniu obowiązków przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego w zakresie zapewnienia minimalnego poziomu świadczonych usług (wyrok NSA z 12 lutego 2008 r., II OSK 2033/06, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 16 października 2018 r., II SA/Wr 118/18). Wspomniane przepisy § 3 i § 4 pkt 1 i 2 zaskarżonego regulaminu minimalnego poziomu usług nie konkretyzują, odsyłając w tym zakresie do umowy, bądź operując sformułowaniami o charakterze ogólnikowym. Za niezgodną z regulacją ustawową należy również uznać treść § 5 pkt 8 regulaminu (błędnie określonego w skardze jako § 5 ust. 8), zobowiązującego odbiorcę usług do informowania przedsiębiorstwa o zmianach stanu prawnego nieruchomości. Takie unormowanie nakłada na odbiorcę dodatkowy, niewynikający z art. 19 u.z.z.w. obowiązek. Skoro ustawodawca nie upoważnił organu do nałożenia na obywatela takiego obciążenia, to obowiązek taki nie mógł zostać nałożony uchwałą (por. wyrok WSA w Olsztynie z 30 października 2018 r., II SA/Ol 613/18). Prokurator trafnie również zarzucił, iż treść § 10, § 11 i § 17 ust. 1 regulaminu w zakresie, w jakim określają one czas, na jaki zawierana jest umowa, warunki wypowiadania, rozwiązywania i wygaszania umów oraz statuują obowiązek wskazania okresu obrachunkowego i skutków niedotrzymania terminu zapłaty, jako dotyczące treści umowy (art. 6 ust. 3 pkt 2, 3 i 6 u.z.z.w.), wykraczają poza zakres delegacji ustawowej określonej w art. 19 ust. 2 pkt 2 u.z.z.w. Pod pojęciem "szczegółowych warunków i trybu zawierania umów", o którym mowa art. 19 ust. 2 pkt 2 u.z.z.w., należy rozumieć określenie warunków niezbędnych do zawarcia umowy, a więc takich, które muszą zostać spełnione, aby strony mogły skutecznie zawrzeć umowę. Czym innym natomiast jest określenie warunków umowy, a więc treści samej umowy (por. wyrok WSA w Kielcach z 14 października 2019 r., II SA/Ke 507/19). Jeśli chodzi natomiast o § 19 ust. 3 i § 22 ust. 4 regulaminu stanowiące, że warunkiem przystąpienia do wykonania robót przyłączeniowych do nieruchomości jest wcześniejsze uzgodnienie dokumentacji technicznej, zauważyć należy, iż u.z.z.w. nie przyznaje radzie gminy kompetencji do upoważnienia przedsiębiorstw wodno-kanalizacyjnych do uzgadniania dokumentacji technicznej przedłożonej przez osobę ubiegającą się o przyłączenie oraz sposobu kontroli wykonywania prac przyłączeniowych przez tę osobę. Żadne również przepisy prawa nie uzależniają przystąpienia do rozpoczęcia prac w zakresie budowy przyłącza od spełnienia warunków wskazanych w tym przepisie. Budowa przyłącza jest rodzajem procesu budowlanego i jego rozpoczęcia ustawodawca nie uzależnił od stanowiska dostawcy mediów i odbiorcy ścieków, ewentualne wykonanie przyłącza niezgodnie z warunkami przyłączenia spowoduje odmowę zawarcia umowy o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków. W myśl art. 15 ust. 2 u.z.z.w. realizację budowy przyłączy do sieci oraz studni wodomierzowej, pomieszczenia przewidzianego do lokalizacji wodomierza głównego i urządzenia pomiarowego zapewnia na własny koszt osoba ubiegająca się o przyłączenie nieruchomości do sieci. Z przepisu tego wynika, że odpowiedzialność za budowę przyłącza do sieci ponosi wyłączenie osoba ubiegająca się o to przyłączenie. Rada Gminy upoważniona jest zgodnie z art. 19 ust. 2 pkt 4-6 u.z.z.w. określić warunki przyłączania do sieci, techniczne warunki określające możliwości dostępu do usług wodociągowo-kanalizacyjnych oraz sposób dokonywania odbioru przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne wykonanego przyłącza. Oznacza to, iż czynności techniczno-kontrolne zostały przesunięte na etap samego odbioru przyłącza (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 3 grudnia 2019 r., II SA/Rz 1134/19, wyrok WSA we Wrocławiu z 5 marca 2019 r., II SA/Wr 820/18 oraz wyrok WSA w Łodzi z 4 lutego 2020 r., II SA/Łd 804/19). Prokurator zasadnie zakwestionował również § 20 regulaminu, w myśl którego z wnioskiem o wydanie technicznych warunków przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej może występować osoba posiadająca tytuł prawny do korzystania z nieruchomości, która ma być przyłączona do sieci. Jeżeli bowiem, zgodnie z art. 6 ust. 4 u.z.z.w., umowa może być zawarta z osobą korzystającą z nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym, to brak jest też uzasadnienia dla ograniczenia możliwości złożenia wniosku o wydanie warunków technicznych przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej do osób posiadających tytuł prawny do nieruchomości (por. wyrok WSA w Olsztynie z 18 lutego 2021 r., II SA/Ol 876/20). Za zasadny należy uznać również zarzut kwestionujący zgodność z regulacją ustawową § 23 ust. 1 i ust. 2, wskazujących na sytuacje faktyczne, kiedy przedsiębiorstwo ma prawo odmówić przyłączenia do sieci oraz wydania warunków technicznych, podczas gdy gmina nie ma kompetencji do określania przesłanek negatywnych, tzn. odmowy przyłączenia nieruchomości do sieci. Regulacja powyższa narusza przepis art. 15 ust. 4 u.z.z.w., w myśl którego przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest zobowiązane przyłączyć do sieci nieruchomość osoby ubiegającej się o przyłączenie nieruchomości do sieci, jeżeli są spełnione warunki przyłączenia określone w regulaminie, o którym mowa w art. 19, oraz istnieją techniczne możliwości świadczenia usług. W świetle regulacji ustawowych przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne ma wyłącznie uprawnienie do wydania warunków technicznych przyłączenia do sieci, a następnie dokonania odbioru wykonanego przyłącza, co ma służyć sprawdzeniu zgodności stanu faktycznego z wydanymi warunkami. Są to jedyne uprawnienia przedsiębiorstwa, zaś z art. 15 ust. 4 u.z.z.w. wynika wyraźnie obowiązek przedsiębiorstwa przyłączenia do sieci nieruchomości, o ile zostały spełnione powyższe warunki. Gmina nie ma natomiast kompetencji do określenia przesłanek negatywnych, tzn. odmowy przyłączenia nieruchomości do sieci czy odmowy wydania warunków technicznych przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej (por. wyrok WSA w Poznaniu z 19 września 2013 r., IV SA/Po 425/13; wyrok WSA w Olsztynie z 27 czerwca 2017 r., II SA/Ol 452/17). Trafnie zakwestionowany został również przepis § 30 regulaminu, w myśl którego zapewnienie dostawy wody na cele przeciwpożarowe następuje na podstawie umowy zawartej pomiędzy gminą, przedsiębiorstwem i jednostką Straży Pożarnej. Warunkiem dostawy wody na omawiane cele nie jest jednak zawarcie umowy, obowiązek ten obciąża bowiem przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne na podstawie przepisu art. 22 pkt 2 u.z.z.w. Użyte w art. 19 ust. 2 pkt 9 u.z.z.w., a stanowiące delegację ustawową, określenie "warunki dostarczania wody na cele przeciwpożarowe" nie uprawnia do wskazania w regulaminie konieczności zawarcia umowy pomiędzy gminą a tym przedsiębiorstwem i jednostką Straży Pożarnej. Warunki te powinny być uregulowane w regulaminie, a nie w umowie, o jakiej mowa w zakwestionowanym przepisie uchwały (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2021 r., III OSK 374/21, wyrok WSA w Gliwicach z 11 kwietnia 2018 r., II SA/Gl 120/18). Ponadto Prokurator zasadnie zakwestionował również § 33 uchwały, stanowiący, iż w sprawach nieobjętych niniejszym regulaminem obowiązują przepisy prawa, a w szczególności przepisy ustawy i przepisy wykonawcze do ustawy. W myśl bowiem art. 87 ust. 1 Konstytucji RP źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. Ustęp 2 stanowi natomiast, że źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. Zatem akty prawa miejscowego są aktami niższego rzędu w stosunku do ustaw oraz rozporządzeń. Powyższą regulacją Rada naruszyła zasadę hierarchiczności aktów prawnych, dając przepisom aktu prawa miejscowego – jakim jest niewątpliwie zaskarżona uchwała – prymat przed aktami prawnymi hierarchicznie wyższymi. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie objętym skargą.