II SA/Łd 498/21

SENTENCJA Dnia 11 października 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska (spr.) Asesor WSA Anna Dębowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 października 2021 roku sprawy ze skargi W. D. na decyzję [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [....] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego oddala skargę. pj UZASADNIENIE Decyzją z [...] r., nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) - dalej: "k.p.a." - utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta P. z [...] r., nr [...], którą na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2019, poz. 1186 ze zm.) - w skrócie: "p.b." - nakazano W.D. rozbiórkę budynku gospodarczego, o wym. zew. ok. 7,05 m x 3,52 m, usytuowanego na działce nr ewid. 41/2 obręb [...] przy ul. A. 72 w P., wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę. Organ II instancji przedstawił stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że pismem z 22 maja 2020 r. Prokuratura Rejonowa w P. poinformowała organ I instancji, że prowadzi dochodzenie w sprawie wybudowania w P. przy ul. A. 72, działka nr 41/2, bez odpowiedniego zgłoszenia budynku gospodarczego (przestępstwo z art. 90 p.b.). Ponadto, Prokuratura Rejonowa w P. zwróciła się z prośbą o udzielenie informacji, czy w zakresie wybudowania ww. budynku organ I instancji prowadził postępowanie administracyjne lub czy planuje przeprowadzenie czynności mających na celu ustalenie, czy istnieją podstawy do wszczęcia z urzędu postępowania zmierzającego do ustalenia legalności wybudowania wskazanego budynku. Wraz z pismem przekazano kopię zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa, kopię pisma z Urzędu Miasta P. z 14 lutego 2020 r., kopie protokołu z oględzin wraz z dokumentacją fotograficzną oraz wydruki z Systemu Informacji Przestrzennej. Organ stopnia powiatowego przeprowadził 28 lipca 2020 r. oględziny w sprawie legalności wybudowania budynku o konstrukcji drewnianej na działce na przy ul. A. 72 w P. Zgodnie z protokołem z oględzin organ I instancji ustalił, że właścicielem działki oznaczonej nr ewid. 41/2 obr. [...] jest W.D. - KW [...], który w okresie od sierpnia 2019 r. do wiosny 2020 r. wybudował budynek gospodarczy o wymiarach zewnętrznych 7,05 x 3,52 m i wysokości kalenicy 3,5 m. Budynek wykonany jest w konstrukcji drewnianej opierzony od zewnątrz płytą OSB + wełna mineralna około 8 cm + płyta gipsowa od wewnątrz. Wysokość dwóch pomieszczeń gospodarczych wewnątrz wynosi 2,0 m. Budynek gospodarczy usytuowany jest 3,50 m od granicy zachodniej oraz 17,50 m od granicy północnej. Budynek usytuowano bezpośrednio pod linią 110 kV. Budynek gospodarczy zadaszony dachem dwuspadowym o konstrukcji drewnianej, kryty onduliną. Na budowę ww. budynku W.D. nie posiada żadnych dokumentów, tj. pozwolenia na budowę i zgłoszenia. Podłoga w tym budynku jest wykonana z płyt OSB na legarach drewnianych. Budynek wyposażony jest w instalację elektryczną. Pismem z 7 sierpnia 2020 r. Urząd Miasta P. poinformował organ I instancji, że w rejestrach wydanych decyzji o pozwoleniu na budowę oraz rejestrach przyjętych zgłoszeń niewymagających uzyskania pozwolenia na budowę (lata 2019-2020) nie odnaleziono zapisu dotyczącego zamiaru budowy przez W.D., budynku gospodarczego na działce nr ewid. 41/2, obr. [...] przy ul. A. 72 w P. Pismem z 14 sierpnia 2020 r. Pracownia Planowania Przestrzennego w P. poinformowała organ I instancji, że dla nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów nr 41/2 obręb [...], zlokalizowanej przy ul. A. 72 w P., nie zostały wydane decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Większa część działki nr 41/2, obr. [...] objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy B. w P., zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miasta P. z [...] r. (w skrócie: "m.p.z.p.") Zgodnie z ustaleniami planu miejscowego działka 41/2 obręb [...] (z wyjątkiem południowo-zachodniego fragmentu) znajduje się w terenach oznaczonych symbolem 1UW, 3UW i 6KDZ. W tak ustalonym stanie faktyczno-prawnym, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta P. wydał opisaną na wstępie decyzję z [...] r., nr [...]. W odwołaniu od ww. decyzji W.D. podniósł, że przepis na podstawie, którego wydano skarżoną decyzję, nie obowiązuje w porządku prawnym, organy winny zastosować procedury obowiązujące od 19 września 2020 r. przyjęte w ramach nowelizacji ustawy Prawo budowlane. Ponadto, skarżący wskazał, że na działce, której jest właścicielem nie powstaną żadne budowle przemysłowe czy budowle wskazane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a wybudowany budynek nie oddziałuje negatywnie na tereny sąsiednie oraz tereny przemysłowe. Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do art. 25 i art. 32 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 471) w niniejszej sprawie zastosowanie znajdą przepisy ustawy Prawo budowlane w brzmieniu sprzed nowelizacji. Dalej organ II instancji wskazał, że W.D. (właściciel) na działce oznaczonej nr ewid. 41/2 obr. [...] w P., w okresie od sierpnia 2019 r. do wiosny 2020 r., wybudował budynek gospodarczy o wymiarach zewnętrznych 7,05 m x 3,52 m, który co prawda został zwolniony wolą ustawodawcy z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, niemniej jednak dokonano jego budowy bez dokonania zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych w organie administracji architektoniczno-budowlanej. Powyższe narusza art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane nakładającą obowiązek zgłoszenia właściwemu organowi budowy wolno stojących parterowych budynków gospodarczych do 35 m2. Organ odwoławczy zaznaczył, że budynek wybudowano na działce o powierzchni 0,9521 ha. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów działka stanowi nieruchomość niezabudowaną. Sporny budynek został wybudowany poza siedliskiem, co potwierdzają również przekazane przez Prokuraturę Rejonową w P. zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa oraz protokół z oględzin. W związku z powyższym, w analizowanym stanie faktycznym nie zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Odnosząc się do funkcji przedmiotowego obiektu organ II instancji stwierdził, że dokumentacja zdjęciowa stanowiąca załącznik do protokołu z oględzin przeprowadzonych przez organ stopnia powiatowego 28 lipca 2020 r. potwierdza, że sporny budynek jest budynkiem gospodarczym, zatem w niniejszej sprawie należało zastosować regulacje zawartą w art. 49b ust. 2 ustawy Prawo budowlane (w brzmieniu sprzed nowelizacji). Organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotowy budynek gospodarczy usytuowany jest 3,50 m od granicy zachodniej oraz 17,50 m od granicy północnej działki, na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 1 UW, którego podstawowe przeznaczenie stanowi zabudowa usługowa i działalność gospodarcza, lokalizacja obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży poniżej 2000 m2, gastronomii, hoteli, obiektów służby zdrowia, opieki społecznej, oświaty i wychowania, kultury, z wykluczeniem lokalizacji usług polegających na składowaniu, magazynowaniu, przetwarzaniu i obrocie handlowym kopalinami niekonfekcjonowanymi kruszywami budowlanymi, ziemią, torfem, węglem opałowym we wszystkich postaciach, wszelkich opadów w rozumieniu ustawy o odpadach. Jako uzupełniające przeznaczenie terenu określono drogi wewnętrzne, parkingi, infrastrukturę techniczną, zieleń towarzyszącą z elementami małej architektury. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji właściwie ustalił, że sporny budynek gospodarczy narusza zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast niezgodność obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oznacza, że nie jest możliwe zastosowanie w sprawie procedury legalizującej samowolę budowlaną, stosownie do art. 49b ust. 2 ustawy Prawo budowlane. W takim stanie sprawy organ nadzoru ma obowiązek orzec o nakazie rozbiórki obiektu, zgodnie z art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Ponadto, organ II instancji zauważył, że sporny budynek usytuowany jest bezpośrednio pod linią wysokiego napięcia 110 kV. Wymagania odległościowe dla sieci elektroenergetycznych od niektórych obiektów budowlanych określane są w Polskich Normach (PN-EN 50423-1:2007) oraz Prawie energetycznym. Regulacje te nie zezwalają na lokalizację budynków bezpośrednio pod linią napowietrzną o napięciu znamionowym 110 kV. Powyższe narusza również zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dział III, § 6 pkt 4) ustanawiającego strefę ograniczonego użytkowania tj. pas, w którym lokalizacje obiektów budowlanych ustala się w oparciu o przepisy odrębne. Reasumując, usytuowanie przedmiotowego budynku bezpośrednio pod linią wysokiego napięcia 110 kV narusza przepisy, w tym techniczno-budowlane, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem uniemożliwiając tym samym przeprowadzenie procedury legalizacji samowoli budowlanej. Na ostateczną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł W.D., który wyjaśnił, że część działki 41/2 i 42/2, która jest jego własnością, była i jest siedliskiem. Na niej znajdowała się wiata dla koni, padok i płyty betonowe pod maszyny rolnicze oraz kontener na maszyny wymagające zadaszenia. Były to urządzenia służące do produkcji rolnej wykonane zgodnie z artykułem 29 p.b. Na tej działce pobudował budynek gospodarczy o powierzchni do 35 m2 bez pozwolenia i zgłoszenia. Wiedzę na temat ww. budynku skarżący powziął od architekta zatrudnionego w Urzędzie Miasta w P. Biorąc pod uwagę plan zagospodarowania przestrzennego i strefę ograniczonego użytkowania, skarżący stwierdził, że jest to strefa ograniczonej własności. Strefa ta bardziej dotyczy przepisów BHP w czasie budowy, oraz ewentualnych stanowisk pracy w czasie eksploatacji budynku. Ze względu na to, że budynek nie ma trwałego połączenia z gruntem, za wyjątkiem kilku śrub M10, skarżący jest w stanie w krótkim czasie, w razie potrzeby przestawić czy załadować na przyczepkę i zabrać, nie jest żadną przeszkodą w realizacji planu zagospodarowania przestrzennego. Budynek ten jest mu niezbędny do przechowywania narzędzi i części samochodowych, a także wykonywania pewnych napraw. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej przywoływanej jako: "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Jednocześnie należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto, w ramach sprawowanej kontroli sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego kwestionowanych rozstrzygnięć. W ocenie Sądu, organy prowadzące kontrolowane postępowanie wypełniły zawarty w art. 7 k.p.a. nakaz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oraz określony w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Ponadto wypełniły obowiązki wynikające z art. 80 k.p.a. Stwierdzić także należy, że uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Organy w sposób wystarczający wskazały fakty, które uznały za udowodnione, dowody na których się oparły oraz przyczyny, z powodu których nie uwzględniły stanowiska skarżącego. Jednocześnie w sposób wystarczający wyjaśniły podstawę prawną decyzji oraz przytoczyły przepisy prawa, mające zastosowanie w okolicznościach sprawy. Fakt, że skarżący odmienne interpretuje zastosowane w sprawie przepisy prawa nie oznacza, że wydane w sprawie rozstrzygnięcie jest wadliwe. Wręcz przeciwnie organy podjęły niezbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia sprawy i wydały trafne rozstrzygnięcie, prawidłowo dokonując subsumpcji stanu faktycznego do norm prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że jak słusznie wskazały organy administracji, w niniejszej sprawie zastosowanie znajdą przepisy ustawy Prawo budowlane obowiązujące w dacie wszczęcia postępowania, tj. 15 czerwca 2020 r., stosownie do art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (t.j. Dz. U.2020 r., poz. 471). Stosownie zatem do treści art. 29 ust. 1 pkt 2 p.b. pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Z kolei z art. 30 ust. 1 pkt 1 p.b. wynika, że budowa budynku gospodarczego, o którym w art. 29 ust. 1 pkt 2 p.b., wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. W zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami (art. 30 ust. 2 p.b.). Zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w tym terminie (art. 30 ust. 5 p.b.). Organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, m.in. jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy (art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b.). Natomiast przepis art. 49b ust. 1 p.b. stanowi, że organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Przepisy ustawy prawo budowlane umożliwiają legalizację obiektu budowalnego wybudowanego w ramach samowoli budowlanej, tj. bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu, jednakże wyłącznie w sytuacji, gdy budowa, o której mowa, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem (art. 49b ust. 2 p.b.). W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane jest jednolite i ugruntowane stanowisko, że stwierdzona przez organ nadzoru budowlanego niezgodność obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyklucza możliwość zastosowania w sprawie procedury legalizującej samowolę budowlaną, stosownie do art. 49b ust. 2 p.b., zatem w takiej sytuacji organ nadzoru ma obowiązek orzec o nakazie rozbiórki obiektu, zgodnie z art. 49b ust. 1 p.b. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że skarżący dopuścił się samowoli budowlanej polegającej na wybudowaniu budynku gospodarczego bez uprzedniego zgłoszenia zamiaru budowy organowi nadzoru budowlanego. Okoliczność ta jest bezsporna i nie jest kwestionowana przez skarżącego. Nie ulega również wątpliwości, że sporny budynek gospodarczy został wzniesiony na działce, na której obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Działka 41/2 obręb [...] (z wyjątkiem południowo-zachodniego fragmentu) znajduje się w terenach oznaczonych symbolem 1UW, 3UW i 6KDZ, natomiast sam budynek jest usytuowany w jednostce planistycznej 1UW, na terenie której zgodnie z planem miejscowym podstawowe przeznaczenie terenu stanowi zabudowa usługowa i działalność gospodarcza, lokalizacja obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży poniżej 2000 m2, gastronomii, hoteli, obiektów służby zdrowia, opieki społecznej, oświaty i wychowania, kultury, z wykluczeniem lokalizacji usług polegających na składowaniu, magazynowaniu, przetwarzaniu i obrocie handlowym kopalinami niekonfekcjonowanymi kruszywami budowlanymi, ziemią, torfem, węglem opałowym we wszystkich postaciach, wszelkich odpadów w rozumieniu ustawy o odpadach. Jako uzupełniające przeznaczenie terenu określono drogi wewnętrzne, parkingi, infrastrukturę techniczną, zieleń towarzyszącą z elementami małej architektury (§ 6 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 m.p.z.p.). Mając powyższe na uwadze podzielić należy stanowisko organów administracji, że budowa spornego budynku gospodarczego nie odpowiada ani podstawowemu, ani uzupełniającemu przeznaczeniu terenu, na którym została zrealizowana, a więc jest niezgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co obligowało do orzeczenia nakazu jego rozbiórki. Na marginesie wskazać również należy, że w jednostce planistycznej o symbolu 1UW ustalono, że dla linii napowietrznej 110 kV "[...]" obowiązuje strefa ograniczonego użytkowania, obejmująca pas terenu o szerokości 36 m, w której występują ograniczone możliwości zabudowy i w której lokalizację obiektów budowlanych ustala się w oparciu o przepisy odrębne (§ 6 ust. 4 pkt 7 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 17 m.p.z.p.). Z kolei z § 55 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych (t.j. Dz. U. Nr 47, poz. 401) wynika, że nie jest dopuszczalne sytuowanie stanowisk pracy, składowisk wyrobów i materiałów lub maszyn i urządzeń budowlanych bezpośrednio pod napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi lub w odległości liczonej w poziomie od skrajnych przewodów, mniejszej niż 30 m - dla linii o napięciu znamionowym powyżej 110 kV. Z powyższego wynika, że budowa spornego budynku gospodarczego nie była również możliwa ze względu na przepisy odrębne. Nie można zgodzić się ze skarżącym, że zapisy planu miejscowego dotyczące strefy ograniczonego użytkowania, jak i ww. przepis rozporządzenia mają zastosowanie tylko i wyłącznie w czasie budowy, bowiem inwestor decydujący się na budowę obiektu budowlanego w ramach samowoli budowlanej byłby w korzystniejszej sytuacji, niż inwestor, który poprzedził rozpoczęcie robót budowlanych zgłoszeniem zamiaru budowy odpowiedniemu organowi. Przeciwna interpretacja dawałaby możliwość obejścia prawa pomimo zakazu wykonywania robót budowlanych bezpośrednio pod napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w wyroku. is