IV SA/Po 881/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) WSA Józef Maleszewski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego A. W. kwotę [...]zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2021 r. Nr [...] utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] czerwca 2021 r., nr [...] w sprawie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych, na terenie położonym w miejscowości W., oznaczonym w ewidencji gruntów jako działka nr [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że do Urzędu Gminy w K. w dniu [...] marca 2021 r. wpłynął wniosek A. W. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych, na terenie położonym w miejscowości W., oznaczonym w ewidencji gruntów jako działka nr [...]. Organ I instancji wszczął postępowanie i zawiadomił strony o możliwości czynnego udziału w sprawie. Organ I instancji przeanalizował wniosek o ustalenie warunków zabudowy i dokumentów do niego załączonych pod kątem spełnienia wszystkich wymaganych prawem warunków. Ustalił, że dla terenu wskazanego we wniosku nie ma obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, dlatego może zostać wydana decyzja o warunkach zabudowy, ale muszą być spełnione wymogi z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ I instancji odmówił ustalenia warunków zabudowy z uwagi na brak kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt. 3 ustawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że dla ustalenia zgodności funkcji planowanej inwestycji jak i określenia poszczególnych parametrów i wskaźników zabudowy organ I instancji sporządza analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu na zasadach określonych w przywołanej wyżej ustawie oraz rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588). Zgodnie z treścią § 3 ust. 2 tegoż rozporządzenia, granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Zgodnie z § 2 pkt 5 cytowanego rozporządzenia przez "front działki" należy rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Front działki nr [...] wynosi około [...] m, a zatem trzykrotność szerokości frontu działki wynosi ok. [...] m. Analiza załącznika graficznego z zaznaczonym obszarem analizowanym pozwala stwierdzić, że organ I instancji prawidłowo wyznaczył granice obszaru, stosując się do § 3 ust. 2 w/w. rozporządzenia. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych obszar analizowany ma być wyznaczony w taki sposób, aby od granicy do granicy obszaru analizowanego odległość nie była mniejsza niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy - nie mniej jednak niż [...] metrów. W ocenie Kolegium organ I instancji właściwie zastosował regulację zawartą w § 3 ust. 2 cyt. rozporządzenia. Organ pierwszej instancji dokonał szczegółowej analizy planowanej inwestycji pod kątem kontynuacji funkcji zabudowy. W rozpatrywanej sprawie w trakcie badań obszaru analizowanego ustalono, że występująca na terenach sąsiednich zabudowa to zabudowa zagrodowa w gospodarstwie rolnym, w ramach której zrealizowano budynek mieszkalny jednorodzinny. Zdaniem organu I instancji w sprawie wprowadzanie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na działce o nr [...] stoi więc w kolizji z istniejącą enklawą urbanistyczną. W konsekwencji wnioskowana inwestycja nie spełnia kryterium, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zakresie wymogu kontynuacji funkcji. Zdaniem SKO istotą sporu w rozpatrywanej sprawie jest ustalenie, czy organ I instancji prawidłowo odmówił odwołującej wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych, powołując się przy tym na fakt, że wnioskowana inwestycja nie spełnia kryterium, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., tj. wymogu zachowania zasady dobrego sąsiedztwa, albowiem w obszarze analizowanym występująca zabudowa na terenach sąsiednich to zabudowa zagrodowa w gospodarstwie rolnym, w ramach której zrealizowano budynek mieszkalny jednorodzinny. Organ odwoławczy zgodził się z organem I instancji, że czym innym jest zabudowa mieszkaniowa w postaci zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, a czym innym zabudowa zagrodowa w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych, w ramach której występują co prawda budynki mieszkalne, służą one jednak zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych rolnika, są więc związane z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Zabudowa mieszkalna w ramach zabudowy zagrodowej nie jest więc tożsama z zabudową mieszkaniową jednorodzinną, służącą zaspokajaniu wyłącznie potrzeb mieszkaniowych jej właścicieli. Przy objaśnianiu pojęcia "zabudowy zagrodowej" należy odwołać się do wykładni językowej, albowiem w orzecznictwie administracyjnym ugruntował się pogląd, że pojęcie "zabudowy zagrodowej" w rozumieniu § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 grudnia 2002 r. nie może być uznane za definicję legalną "zabudowy zagrodowej" (por. szerzej Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2016 r., sygn. akt II OSK 101/15). Wobec tego należy wyjaśnić, że przez pojęcie "zagrody" rozumie się zespół zabudowań na terenie wiejskim lub podmiejskim składający się z domu mieszkalnego i budynków gospodarczych (stodoły, obory, spichlerza). Są to zabudowania najczęściej otoczone płotem i ustawione wokół wewnętrznego podwórza (por. wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1536/07). Pojęcie "zabudowy zagrodowej" oznacza więc zespół budynków obejmujących wiejski dom mieszkalny i zabudowania gospodarsko-inwentarskie, położony w obrębie jednego podwórza, przy czym ustawodawca dopuszcza również rozproszoną zabudowę zagrodową. W rozpatrywanej sprawie organ I instancji ustalił, że na sąsiednich działkach występuje tylko zabudowa zagrodowa. W związku z powyższym, zdaniem tut. Kolegium, planowana inwestycja polegająca na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr [...] w miejscowości W. nie spełnia warunku kontynuacji funkcji zabudowy. Kolegium wskazało, że planowana inwestycja nie spełnia wyrażonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zasady dobrego sąsiedztwa, której celem jest zagwarantowanie ładu przestrzennego w rozumieniu art. 2 ust. 1 u.p.z.p., a więc takiego ukształtowania przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno- estetyczne. Innymi słowy, zasada dobrego sąsiedztwa zakłada konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan istniejącej zabudowy, jej cech i parametrów. Przenosząc powyższe do niniejszej sprawy należy wskazano, że w granicach obszaru analizowanego brak jest jakiegokolwiek zespołu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej zrealizowanego w formie osiedla obsługiwanego poprzez drogi wewnętrzne. Tymczasem z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wynika, że planowana inwestycja, oprócz kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy, musi również kontynuować sposób zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Nowa zabudowa powinna zatem odpowiadać charakterystyce urbanistycznej i architektonicznej zabudowy już istniejącej. Wnioskowana inwestycja nie spełnia więc warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Końcowo Kolegium uznało za organem I instancji, że nie został spełniony warunek z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., albowiem z pism gestorów sieci załączonych do wniosku o ustalenie warunków zabudowy wynika wprost, że warunki techniczne zostały wydane dla inwestycji polegającej na budowie jednego budynku jednorodzinnego, a nie dwóch. Skargę na powyższą decyzję wywiódł do Sądu A. W. wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi wskazano, że dokonanie oceny merytorycznej zaskarżonej decyzji Wójta Gminy K. było błędem, gdyż zaskarżona decyzja organu I instancji jest wadliwa pod względem formalnym. W ocenie skarżącego decyzja Wójta Gminy K. jest niekompletna; nie spełnia wymogów § 9 Rozporządzenia Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r.; brak jest wyników analizy zawierającej część graficzną (brak możliwości oceny), Załączona mapa nie spełnia wymogów ustawowych, nie została podpisana (a stanowi integralną część decyzji); w istocie nie wiadomo czy mapa ta jest mapą, o której mowa jest w art. 54 pkt 3 upzp (częścią graficzną decyzji o w. z.), czy też może mapą, o której mowa jest w § 9 w/w rozporządzenia (częścią graficzną analizy). Załącznik nr [...] do decyzji także nie został podpisany. Ponadto zdaniem skarżącego organy obu instancji, nie wyjaśniły wyczerpująco kwestii wystarczającego uzbrojenia terenu. W ocenie skarżącego przedłożone dokumenty dotyczące zaopatrzenia w wodę oraz przyłączenia do sieci energetycznej spełniają wymóg art. 61 ust. 1 pkt 3 upzp. Budowa dwóch budynków mieszkalnych w sąsiedztwie istniejącego już budynku mieszkalnego jednorodzinnego z całą pewnością nie narusza ładu przestrzennego i niewątpliwie stanowi kontynuację zastanej zabudowy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna. W pierwszej kolejności należy wskazać, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 z późn. zm.). Zgodnie z powołanym przepisem: "Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów". Uprawnienie wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1267 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - dalej p.p.s.a.) sprowadza się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Materialnoprawną podstawą wydania decyzji zapadłych w niniejszej sprawie jest art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 293 ze zmianami, zwanej dalej "u.p.z.p."). Zgodnie z tym przepisem, organ administracji publicznej właściwy do spraw polityki przestrzennej tj. wójt burmistrz (prezydent miasta) wydaje decyzję o warunkach zabudowy, o ile zostaną spełnione łącznie wymagania określone w pkt 1-5. Niespełnienie któregokolwiek z tych wymogów jest jednoznaczne z odmową wydania wnioskowanej decyzji. Przedmiotem niniejszego postępowania jest ocena zgodności z prawem decyzji SKO w K. utrzymującej w mocy decyzję Wójta w sprawie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych, na terenie położonym w miejscowości W., oznaczonym w ewidencji gruntów jako działka nr [...]. Istotą sporu w rozpatrywanej sprawie jest ustalenie, czy organ I instancji prawidłowo odmówił skarżącemu wydania decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji z uwagi na fakt, że wnioskowana inwestycja nie spełnia kryterium, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., tj. wymogu zachowania zasady dobrego sąsiedztwa, albowiem w obszarze analizowanym występująca zabudowa na terenach sąsiednich to zabudowa zagrodowa w gospodarstwie rolnym, w ramach której zrealizowano budynek mieszkalny jednorodzinny. W ocenie Sądu organy administracji publicznej przedwcześnie rozstrzygnęły, że planowana inwestycja nie stanowi kontynuacji funkcji istniejącej zabudowy. Organy nie uzasadniły dlaczego w ich ocenie brak jest kontynuacji funkcji w przedmiotowej sprawie, skupiając się na przytoczeniu szerokiego znaczenia pojęcia "zabudowy zagrodowej". Wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. ocena inwestycji z punktu widzenia kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych nie oznacza zakazu lokalizacji zróżnicowanej zabudowy na określonym terenie oraz bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy, pod warunkiem, że analiza urbanistyczna uzasadnia przyczyny odstępstwa, poparte oceną zachowania ładu przestrzennego, uciążliwości i wpływu inwestycji na działki sąsiednie. Ważne jest, aby każdorazowo analiza urbanistyczno-architektoniczna dostarczyła informacji pozwalających na ocenę przesłanek wynikających z przepisu art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabaryty i forma architektoniczna obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Określenie tej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy. Organ ten musi zatem najpierw dokonać szczegółowej analizy zabudowy znajdującej się na działkach sąsiednich i dopiero na tej podstawie wydać decyzję administracyjną. W przedmiotowej sprawie organ ograniczył się jedynie do przedstawienia wyników analizy. Okoliczność ta nie pozwala na stwierdzenie prawidłowości ustaleń, które stanowiły podstawę do określenia wymagań odnośnie do funkcji i cech planowanej zabudowy. Przy czym z Wyników Analizy (załącznika do decyzji), wywieść można jedynie stwierdzenie, że warunek z art. 61 ust. 1 pkt 1 nie został spełniony oraz, że nie jest spełniony warunek dotyczący istniejącego uzbrojenia terenu. W związku z powyższym wyniki analizy nie poddają się kontroli. A co za tym idzie brak jest możliwości oceny czy planowana inwestycja będzie stanowić kontynuację funkcji już istniejącej. Sposób ustalenia poszczególnych parametrów musi poddawać się weryfikacji, bowiem analiza urbanistyczna jest dowodem w sprawie i jak każdy dowód podlega ocenie. Dlatego analiza powinna zawierać wskazanie numerów działek nią objętych oraz oznaczenie poszczególnych parametrów zabudowy znajdującej się na tych działkach w taki sposób, aby możliwe było zweryfikowanie zastosowanego sposobu dokonanych ustaleń oraz prawidłowości wyprowadzonych wniosków, co do planowanych funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a w konsekwencji, aby możliwa była ocena takiego dowodu. Tego w przedmiotowej sprawie zabrakło. Należy zgodzić się ze skarżącym, że załącznik graficzny do decyzji oraz Analiza Funkcji nie zawierają podpisu. Na mapie stanowiącej załącznik graficzny brak jest daty oraz pieczęci, co uniemożliwia stwierdzenie jej aktualności. Kopia mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., powinna być aktualna i odzwierciedlać obecny stan rzeczy istniejący na danym terenie. W ocenie ustawodawcy tylko kopia mapy zasadniczej lub katastralnej przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego stanowi właściwą podstawę przeprowadzanej na wyznaczonym obszarze analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Ponadto na mapie znajduje się informacja, iż jest to załącznik graficzny do Wyników Analizy, co de facto powoduje, ze brak jest załącznika graficznego do decyzji zgodnego z wymogami art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Cześć graficzna decyzji jest więc jej integralną częścią (tak zresztą jak jej załącznik w postaci wyników analizy - zob. § 9 ust. 2 rozporządzenia). Wbrew regulacji § 9 ust. 2 rozporządzenia nie zostały dołączone do decyzji jako załączniki wyniki analizy, zawierające część tekstową i graficzną. Mapa stanowi część graficzną decyzji, nie jest natomiast częścią graficzną wyników analizy, (które w myśl § 9 ust. 2 ww. rozporządzenia powinny stanowić załącznik do decyzji), ponieważ nie zawiera danych wynikających z § 3 ust. 2 rozporządzenia. Powyższe nieprawidłowości uszły uwadze Kolegium, które w ogóle nie zweryfikowało poprawności załączników do decyzji oraz Analizy Funkcji. W tym miejscu wskazać przyjdzie, że zasada dobrego sąsiedztwa nie oznacza bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy występującej w obszarze analizowanym (np. zabudowy zagrodowej), a wymaga jedynie, aby przy ustalaniu warunków nowej zabudowy dostosować je do cech i parametrów architektonicznych i urbanistycznych wyznaczonych przez stan dotychczasowej zabudowy. Kontynuacja funkcji zabudowy terenu oznacza prowadzenie dalszej zabudowy mając na względzie zabudowę już zastaną, ale także lokowanie zabudowy, która nie koliduje, a uzupełnia już istniejącą (zob. np. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 15 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Bk 357/21, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 2 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Po 648/20, wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt , wyrok NSA z dnia 13 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2501/12, dostępne w CBOSA). Sąd nie podziela również stanowiska organu jakoby nie został spełniony warunek z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. jak wynika z akt sprawy do wniosku o ustalenie warunków zabudowy załączono Oświadczenie zapewnienia dostaw energii elektrycznej przez E. O. (pismo z dnia [...] marca 2021 r.) oraz dokument potwierdzający możliwość przyłączenia sieci wodociągowej. Celem przepisu art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. nie jest uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z planowanych obiektów budowlanych. Z przepisu art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. nie wynika bowiem wymóg przedłożenia konkretnej umowy na dostawę energii czy wody z gestorem sieci, a jedynie jego zapewnienie o technicznej możliwości dostępu do takiej sieci. Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania o zasadności zarzutów podniesionych w skardze. Decyzja Kolegium oraz poprzedzająca ją decyzja Wójta w obecnej formie nie odpowiadają prawu. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji (pkt I. sentencji wyroku). Ponownie rozpoznając sprawę organy wezmą pod uwagę wykładnię i wskazania przedstawione w niniejszym wyroku. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a. oraz w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).