I OSK 2369/14

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku M.K. i K.P. o wykładnię postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2014 r. o sygn. akt I OSK 2369/14 w sprawie ze skargi kasacyjnej M.K. i K.P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lipca 2014 r. o sygn. akt I SA/Wa 670/14 w sprawie ze skargi M.K. i K.P. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej postanawia: odmówić dokonania wykładni postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2014 r. o sygn. akt I OSK 2369/14. POSTANOWIENIE Dnia 5 grudnia 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku M.K. i K.P. o uzupełnienie uzasadnienia postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2014 r. o sygn. akt I OSK 2369/14 w sprawie ze skargi kasacyjnej M.K. i K.P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lipca 2014 r. o sygn. akt I SA/Wa 670/14 w sprawie ze skargi M.K. i K.P. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej postanawia: odrzucić wniosek o uzupełnienie postanowienia. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 17 października 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną M.K. i K.P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lipca 2014 r. o sygn. akt I SA/Wa 670/14 w sprawie ze skargi M.K. i K.P. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. W dniu 3 listopada 2014 r. M.K. i K.P. – reprezentowani przez pełnomocnika – wnieśli wniosek o wykładnię ww. postanowienia. Zdaniem skarżących nie jest jasne, jaka liczba odpisów skargi i załączników była wymagana w sprawie. W ich ocenie, nie wiadomo, w jakim zakresie walor prawny ma przywołana w uzasadnieniu postanowienia uchwała NSA o sygn. akt I OPS 13/13. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze. zm., dalej "p.p.s.a.") sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Zgodnie z przyjętym w piśmiennictwie i judykaturze stanowiskiem, konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. T. Ereciński (w:) T. Ereciński (red.), J. Gudowski, M. Jędrzejewska, Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego. Część pierwsza..., s. 581; postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r., II SAB 57/98). W rozpatrywanym wniosku o wykładnię opisanego wyżej postanowienia NSA w sprawie I OSK 2369/14, strona nie tyle domaga się wyjaśnienia wątpliwości co do jego treści, co kwestionuje trafność podjętego rozstrzygnięcia, polemizując z jego motywami (np. co do walorów argumentacyjnych uchwały NSA o sygn. akt I OPS 13/13). Wykładnia orzeczenia nie może zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzeniu o inne elementy, istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie (por. postanowienie z dnia 13 marca 2012 r., II GSK 1121/11, LEX nr 1145479; postanowienie NSA z dnia 1 lipca 2014 r., I FSK 1530/12). Przedstawione motywy postanowienia NSA są klarowne co do swojej treści i nie wymagają dodatkowej wykładni. Brak formalny w postaci nienadesłania wymaganej liczby odpisów został przedstawiony jasno i w sposób niebudzący wątpliwości. Stosownie do art. 47 § 1 p.p.s.a., do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. a zatem liczba odpisów nie może być mniejsza niż liczba stron postępowania. Wymagana liczba odpisów była zatem określona w skierowanym do skarżących wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie jej 1778 odpisów (zob. zarządzenie Sędziego WSA Gabriela Nowala z dnia 22 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 670/14, k. 51), co zostało przedstawione także w uzasadnieniu postanowienia. Wezwania tego skarżący nie zrealizowali, gdyż nie nadesłali wymaganej w nim liczby odpisów skargi, a zatem nie usunęli braku formalnego. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 158 w zw. z art. 193 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji postanowienia. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 17 października 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną M.K. i K.P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lipca 2014 r. o sygn. akt I SA/Wa 670/14 w sprawie ze skargi M.K. i K.P. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. W dniu 3 listopada 2014 r. M.K. i K.P. – reprezentowani przez pełnomocnika – wnieśli wniosek o uzupełnienie uzasadnienia ww. postanowienia poprzez odniesienie się do wszystkich jurydycznych argumentów strony skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W myśl art. 166 p.p.s.a., do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Brzmienie cytowanych przepisów jednoznacznie wskazuje na to, że uzupełnić można tylko sentencję postanowienia, a nie jego uzasadnienie. W szczególności nie można żądać uzupełnienia uzasadnienia postanowienia, poprzez zamieszczenie w nim określonych – żądanych przez stronę postępowania – kwestii, bowiem takie działanie w istocie zmierza nie do uzupełnienia, lecz do zmiany uzasadnienia poprzez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności. Natomiast sędzia sprawozdawca nie może uzupełnić uzasadnienia postanowienia po jego podpisaniu i po wysłaniu odpisów postanowienia stronom (por: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2012 r. o sygn. akt II GSK 465/11). W świetle powyższych rozważań przedmiotowy wniosek jako niedopuszczalny podlega odrzuceniu. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 64 § 3 w związku z art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 157 § 1 i art. 166 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.