I GZ 292/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tadeusz Cysek po rozpoznaniu w dniu 10 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia E. W. S.A. w G. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 27 lipca 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 390/12 w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi E. W. S.A. w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym postanawia: uchylić zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIE Zastępca Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. zarządzeniem z [...] lipca 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 390/12, wezwał E. S.A. w G. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w kwocie 34.107 zł, w związku z wcześniejszym ustaleniem wartości przedmiotu zaskarżenia na kwotę 3.460.647,00 zł wynikającą z wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku akcyzowym – stosownie do § 1 pkt 4 w zw. z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) dalej powoływanego jako "rozporządzenie Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r.". W wezwaniu określono termin uiszczenia wpisu na 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. E. S.A. w G. zażaleniem z 13 sierpnia 2012 r. zaskarżyła wyżej wymienione zarządzenie w całości i wniosła o jego uchylenie, stawiając następujące zarzuty: • naruszenie art. 230, art. 231 w zw. z art. 233 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 14 marca 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) oraz § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. poprzez uznanie, że w przypadku odrzucenia skargi ze względów formalnych wpis od skargi kasacyjnej powinien zostać ustalony w sposób stosunkowy a nie stały; • naruszenie art. 230, art. 231 w zw. z art. 233 p.p.s.a. oraz w zw. z § 1 pkt 1-4 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., w wyniku określenia przez Przewodniczącego Wydziału WSA wysokości wpisu sądowego od skargi kasacyjnej od należności pieniężnej nie będącej przedmiotem sporu w sprawie przy jednoczesnym pominięciu wpisu normy stanowiącej, że wpis od skargi kasacyjnej wynosi połowę wpisu od skargi • art. 230, art. 231 w zw. z art. 233 p.p.s.a. oraz w zw. z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., wskutek ustalenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w pełnej wysokości wpisu, tj. w kwocie równej wpisowi od skargi. Uzasadniając zarzuty spółka wskazała, że wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z [...] lutego 2012 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w G. z [...] kwietnia 2010 r., odmawiającą spółce stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu sprzedaży energii elektrycznej w lutym 2007 r. w kwocie 3.460.647 zł. W skardze spółka zaskarżyła decyzję organu II instancji w części obejmującej kwotę 215.036 zł, tj. w zakresie, w którym organ uznał, że nie poniosła uszczerbku majątkowego z tytułu sprzedaży energii elektrycznej kontrahentom. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z 24 maja 2012 r. odrzucił skargę jako wniesioną z uchybieniem terminu. W związku z tym spółka wniosła skargę kasacyjną od tego postanowienia i uiściła stały wpis sądowy w kwocie 500,00 zł. Mając to na uwadze wnosząca zażalenie wskazuje, że o ile na etapie postępowania przed Sądem I instancji przedmiotem sporu była należność pieniężna, o tyle na obecnym etapie postępowania NSA, rozpoznając skargę kasacyjną, zbada jedynie zagadnienie formalnoprawne i rozstrzygnie czy skargę wniesiono w terminie. Zdaniem spółki nie ma wobec tego ciągłości sporu. Nie można także ustalić wartości przedmiotu sporu w sprawie, której przedmiotem jest odrzucenie skargi. Skoro tak, to – w braku należności pieniężnej – od skargi kasacyjnej Sąd powinien pobrać wpis stały. Spółka argumentuje również, że w skardze żądała stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku akcyzowym w kwocie odpowiadającej ciężarowi ekonomicznemu podatku i to ten ciężar stanowi wartość przedmiotu sporu, więc od jego wartości powinien być, ewentualnie, skalkulowany wpis stosunkowy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie jest zasadne i jako takie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 231 p.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, w pozostałych sprawach zaś pobierany jest wpis stały. Pomimo literalnej treści wskazanego przepisu, należy pamiętać, że przedmiotem zaskarżenia w sprawach sądowoadministracyjnych nie są należności pieniężne, ale akty i czynności wymienione w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a., które jeśli kreują określoną należność pieniężną, bądź stwierdzają jej istnienie lub nieistnienie objęte są wpisem stosunkowym. Uregulowanie zawarte w zdaniu pierwszym § 1 cytowanego rozporządzenia w sprawie wpisu precyzuje istotę wpisu stosunkowego w sprawach rozpatrywanych przed sądem administracyjnym. W powołanym przepisie, określającym procentowo wysokość wpisu stosunkowego w zależności od wartości przedmiotu zaskarżenia, jest mowa o tym, że "wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem" (vide B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II.). Nadmienić należy, że należny wpis od skargi kasacyjnej stosownie do przepisu § 3 rozporządzenia Rady Ministrów wynosi połowę wpisu od skargi. Przypomnieć należy, że przedmiotem postępowania jest nadpłata w podatku akcyzowym. Strona domaga się zwrotu nadpłaconego podatku w kwocie 3.460.647 zł, natomiast organ podatkowy prezentuje stanowisko, że podatek został zapłacony w prawidłowej wysokości. Istotą sprawy jest zatem stwierdzenie ewentualnego istnienia należności pieniężnej w określonej wysokości (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 stycznia 2007 r., sygn. akt I FZ 644/06, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2008 r., sygn. akt I FZ 170/08, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 kwietnia 2008 r., sygn. akt I FZ 147/08, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2008 r., sygn. akt I FSK 1780/08, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2010 r., sygn. akt I GZ 296/10). Skoro przedmiotem sprawy jest należność pieniężna w określonej wysokości, to należnym wpisem jest wpis stosunkowy, obliczony na zasadzie przepisu § 1 pkt 4 z związku z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów. Pomimo tego, że Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska skarżącej, że należnym wpisem był wpis stały, zarządzenie należało uchylić. Zważyć bowiem należy, iż w zarządzeniu z dnia [...] lipca 2012 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego nieprawidłowo określono jego wysokość obliczając wpis stosunkowy odpowiadający wpisowi od skargi, pomniejszonej o wpłacone już 500 zł, a nie połowy jego wysokości stosownie do określonej we wcześniejszym zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału I WSA w G. wartości przedmiotu zaskarżenia. Odnosząc się do argumentu spółki, że to ona jest dysponentem postępowania i ma prawo określać przedmiot sporu oraz jego wartość, należy wskazać, że stosownie do art. 218 p.p.s.a. przewodniczący może sprawdzić wartość przedmiotu zaskarżenia oznaczoną w piśmie, co zostało w rozpoznawanej sprawie dokonane. W wyniku zbadania oznaczonej w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia, Przewodniczący zarządzeniem z dnia [...] lipca 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 390/12, ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 3.460,647 zł, wynikającą z decyzji Dyrektora Izby Celnej w G. Podkreślić należy, że wskazane zarządzenie nie zostało przez skarżącą zaskarżone w trybie art. 227 § 1 p.p.s.a, więc prawidłowo, na podstawie ustalonej w nim kwoty, należało oprzeć się obliczając należny wpis od skargi kasacyjnej. Stąd też zarzut ten należało uznać za nieuzasadniony. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.