I OZ 1056/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tamara Dziełakowska po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 lipca 2019 r. sygn. akt III SA/Wr 238/19 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z 16 lipca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił skarżącemu R. L. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z [...] marca 2019 r. w przedmiocie skierowania na badania lekarskie. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący wskazał na nieodwracalne skutki w postaci poddania się komisyjnemu badaniu lekarskiemu oraz poniesienia znacznych kosztów tego badania. Zdaniem jednak Sądu samo wykonanie badania, do którego skarżący został zobowiązany, nie może spowodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków ponieważ chodzi tu o sam fakt poddania się badaniom, a nie będącą ich potencjalną konsekwencję cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym. Ponadto poddanie się badaniom lekarskim nie jest przymusowe, tak więc skarżący może nie zgłosić się na nie lub zgłosić się w dogodnym dla niego terminie. Konsekwencją tego będzie jedynie czasowe uniemożliwienie mu uczestnictwa w ruchu drogowym w roli kierującego pojazdem. Z tych względów Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z 30 sierpnia 2000 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) orzekł jak na wstępie. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie, zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącego w jego szczególnej sytuacji osobistej i rodzinnej konsekwencje wykonania zaskarżonej decyzji przyniosą mu i jego rodzinie znaczną szkodę oraz skutki niemożliwe do odwrócenia i nie będą to jedynie skutki materialne. Skarżący z wykształcenia jest rolnikiem i utrzymuje siebie i matkę z pracy w małym, rodzinnym gospodarstwie rolnym o powierzchni 1,54 hektara. Dochody z gospodarstwa rolnego są niewielkie i nieregularne. Ponadto, opisując stan zdrowia matki, skarżący wskazał, że przywozi ją na zabiegi medyczne samochodem specjalnie przystosowanym do przewożenia inwalidów, bowiem porusza się ona na wózku inwalidzkim. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika więc, iż warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania. Sąd orzeka bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla strony skarżącej niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że strona skarżąca nie wykazała, aby wykonanie zaskarżonego postanowienia mogło doprowadzić do wystąpienia niebezpieczeństw wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. W nawiązaniu natomiast do argumentacji zażalenia podzielić należy stanowisko Sądu pierwszej instancji, że wykonanie zaskarżonego aktu nie jest przymusowe, co oznacza, że skarżący może nie zgłosić się na badanie lekarskie. Jakkolwiek niepoddanie się temu badaniu może doprowadzić do wydania decyzji o pozbawieniu uprawnień do kierowania pojazdami, to sprawa w tym przedmiocie podlega załatwieniu w odrębnym postępowaniu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OZ 782/17 – orzeczenia powołane w uzasadnieniu są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym: orzeczenia.nsa.gov.pl). Konsekwencje zaś niepoddania się badaniu nie podlegają tu analizie, gdyż takie założenie jest sprzeczne z obowiązkiem wykonania ostatecznej decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 12 czerwca 2018 r. sygn. akt I OZ 540/18 i 15 marca 2019 r. sygn. akt I OZ 212/19). Podsumowując, uznać zatem trzeba, że sama konieczność poddania się przez skarżącego badaniom lekarskim nie rodzi niebezpieczeństwa wyrządzenia mu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Badania lekarskie mają na celu jedynie ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań do kierowania pojazdem, a konsekwencje niepoddania się badaniu nie podlegają analizie na obecnym etapie postępowania. Z tego też punktu widzenia konieczność zapewnienia opieki matce skarżącego nie miała znaczenia dla konieczności udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej w niniejszym postępowaniu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił zażalenie.