II SAB/Bd 116/16

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. A. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie zwolnienia z odpłatności za usługi opiekuńcze postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] października 2016 r. J. A. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, skargę na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie zwolnienia z odpłatności za usługi opiekuńcze. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia [...] października 2016r., skarżący został wezwany do wykazania w terminie 7 dni, że przed wniesieniem skargi wystąpił z zażaleniem do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie (bezczynność) przez działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta – Kierownika Rejonowego Ośrodka Pomocy Społecznej [...] w [...] w sprawie dotyczącej wniosku skarżącego z dnia [...] kwietnia 2016 r. o zwolnienie z odpłatności za usługi opiekuńcze, pod rygorem uznania, ze nie wnosił przedmiotowego zażalenia. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący nadesłał kopię pisma Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z dnia [...] lipca 2016 r., z którego wynika, że składał zażalenia na postanowienia Kierownika ROPS [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak wynika z treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), dalej zwanej Ppsa, dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powyższego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Warunek ten dotyczy także bezczynności organu. Jak wynika bowiem z treści art. 37 § 1 Kpa, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 Kpa lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wobec treści przywołanych przepisów warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej jest uprzednie wystąpienie przez stronę skarżącą z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia nad organem, który, w ocenie strony skarżącej, pozostaje w bezczynności. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że J. A. przed wniesieniem skargi nie wystąpił z zażaleniem do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie (bezczynność) przez działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta – Kierownika Rejonowego Ośrodka Pomocy Społecznej [...] w [...] w sprawie dotyczącej wniosku skarżącego z dnia [...] kwietnia 2016 r. o zwolnienie z odpłatności za usługi opiekuńcze. Zażalenie, o którym mowa, zgodnie z art. 37 § 1 Kpa i art. 128, art. 129 w zw. z art. 144 Kpa powinno być bowiem skierowane do organu wyższego stopnia nad organem, który niezałatwił sprawy w terminie – za pośrednictwem organu, którego bezczynności zażalenie dotyczy – i winno z niego wynikać co najmniej niezadowolenie ze stanu bezczynności. Oznacza to, że skarżący składając niniejszą skargę do sądu administracyjnego nie wyczerpał przysługującego mu w postępowaniu administracyjnym środka zaskarżenia. Jedynie na marginesie należy zauważyć, że z zażaleniem na bezczynność strona może wystąpić do organu administracji publicznej wyższego stopnia w każdym czasie, a fakt odrzucenia skargi z powodu niedopełnienia tego warunku nie stoi na przeszkodzie ponownemu wystąpieniu ze skargą na bezczynność organu administracji publicznej przez tą samą osobę, jeśli w późniejszym czasie warunek ten zostanie spełniony. W oparciu o powyższe, skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa.