VI SAB/Wa 125/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. F. na bezczynność Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie rozpoznania wniosku o zawieszenie postępowania postanawia odrzucić skargę UZASADNIENIE Pismem z 30 sierpnia 2021 r. skarżący, K. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie rozpoznania wniosku o zawieszenie postępowania w przedmiocie zawieszenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie dotyczącej spełnienia wymogu dobrej reputacji. Jak podkreślił skarżący decyzja stwierdzająca utratę dobrej reputacji została zaskarżona do sądu administracyjnego natomiast rozpatrzenie sprawy w przedmiocie zawieszenia zezwolenia zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia przez Sąd sprawy dotyczącej dobrej reputacji. W wykonaniu zarządzenia z 25 października 2021 r. wezwano skarżącego do wskazania, czy przed wniesieniem skargi na bezczynność w rozpoznaniu wniosku o zawieszenie postępowania wniósł do organu ponaglenie w trybie art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. W odpowiedzi na powyższe, pismem z 3 listopada 2021 r., skarżący wskazał, że przed wniesieniem skargi nie wnosił ponaglenia w trybie art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl art. 52 § 2 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Skoro warunkiem wniesienia skargi na bezczynność jest uprzednie wniesienie ponaglenia, o czym stanowi art. 53 § 2b p.p.s.a. i jest to zarazem wyczerpanie środków zaskarżenia przysługujących stronie w postępowaniu przed organem administracji publicznej w sprawach dotyczących bezczynności (art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.), to Sąd oceniając dopuszczalność skargi na bezczynność organu ma obowiązek ustalić czy warunek formalny takiej skargi w postaci wniesienia ponaglenia miał miejsce (v. postanowienie NSA z 5 maja 2021 r., II OSK 1856/21 – dostępne w CBOSA). Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (bezczynność). Ponaglenie wnosi się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 3 pkt 1 k.p.a.), a jeżeli nie ma organu wyższego stopnia - do organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 3 pkt 2 k.p.a.). Odnosząc powyższe rozważania do stanu przedmiotowej sprawy za bezsporną, w ocenie Sądu, uznać należało okoliczność, że przed wniesieniem skargi skarżący nie skorzystał z przysługującego mu środka zaskarżenia bezczynności, jakim jest ponaglenie. Powyższe podnosił organ w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej odrzucenie, jak również potwierdził skarżący w piśmie z 3 lipca 2021 r. Stwierdzając zatem, że przed wniesieniem skargi skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia, a co za tym samym nie spełnił wymagań formalnych warunkujących skuteczne wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego, skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną. W związku z powyższym, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.