II OSK 3129/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. w [...] i [...] sp. z o.o. w [...] od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 6 marca 2017 r. o odrzuceniu skargi w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 196/17 ze skargi [...] sp. z o.o. w [...] i [...] sp. z o.o. w [...] na pismo Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa postanawia: oddalić skargę kasacyjną. 4 UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) - P.p.s.a. odrzucił skargę [...] sp. z o.o. w [...] i [...] sp. z o.o. w [...] na pismo Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Sąd pierwszej instancji, odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego, stwierdził, że nie jest dopuszczalna skarga na odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, albowiem czynność taka nie reguluje spraw z zakresu administracji publicznej, lecz ma charakter stricte procesowy. Stanowi element procedury zmierzającej do zaskarżenia aktów lub czynności organów administracji publicznej, nie może natomiast stanowić przedmiotu odrębnej skargi. Skarżące spółki wniosły od powyższego postanowienia skargę kasacyjną. Zarzuciły naruszenie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, art. 52 § 3 P.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie należy do kategorii aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. Wniosły o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy WSA w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia na rzecz skarżących spółek kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Rada Miasta [...] podjęła w dniu [...] września 2014 r. uchwałę nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru [...] położonego w rejonie ulic:[...] . Pismem z dnia 5 sierpnia 2016 r. pełnomocnik [...] sp. z o.o. w [...] oraz [...] sp. z o.o. w [...] zgłosił uwagi do projektu ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika z treści pisma Miejskiej Pracowni Urbanistycznej z dnia 30 września 2016 r., wniesione przez pełnomocnika skarżących uwagi na projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zostały rozpatrzone przez Prezydenta Miasta [...] w dniu 24 sierpnia 2016 r. i nie zostały uwzględnione. Rada Miasta [...] w dniu[...] października 2016 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] położonego w rejonie ulic:[...] . Pismem z dnia 19 października 2016 r. skarżące spółki wezwały do usunięcia naruszenia prawa poprzez uwzględnienie uwag złożonych dnia 5 sierpnia 2016 r., a zwłaszcza uwzględnienia, że na terenie zajmowanym przez spółki możliwe jest prowadzenie działalności produkcyjnej zgodnie z obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...] oraz rozpatrzenie uwag, które zostały przez organ pominięte w całości bądź w części. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Prezydent Miasta [...] pismem z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] odmówił uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa Pismem z dnia 7 stycznia 2017 r. skarżące spółki wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na powyższą czynność Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2016 r. polegającą na odmowie uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa w zakresie zgłoszonych uwag do projektu planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego. W powyższych okolicznościach faktycznych sprawy należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, że skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z poglądem wyrażonym w orzecznictwie NSA, celem wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest m.in. uniknięcie postępowania przed sądem administracyjnym, czyli chodzi o usunięcie naruszenia prawa, o którym jednostka wywodzi, bez niepotrzebnego wdawania się w spór przed sądem administracyjnym. Skoro wezwanie do usunięcia naruszenia prawa służy ewentualnemu wyeliminowaniu naruszenia prawa, którego dopuszczono się ewentualną odrębną, wcześniejszą czynnością w sprawie z zakresu działalności administracji publicznej, to zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega nie odpowiedź wydana na skutek rozpoznania wezwania do usunięcia naruszenia prawa, ale czynność, którą to prawo w ocenie jednostki naruszono, przy jednoczesnym zweryfikowaniu, czy czynność ta jest czynnością w sprawie z zakresu działalności administracji publicznej (por. postanowienia NSA: z dnia 8 grudnia 2008 r. II OSK 1770/08; z dnia 16 października 2012 r. I OSK 2377/12, [w:] CBOSA). Odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z art. 52 § 3 P.p.s.a., w brzmieniu na dzień wydania zaskarżonej czynności, nie należy do kategorii aktów, o których mowa w powołanym art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. Odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest jedynie pismem procesowym organu, stanowiącym element procedury zmierzającej do zaskarżenia wskazanych aktów lub czynności organów administracji publicznej, nie może natomiast stanowić przedmiotu odrębnej skargi. W tym stanie rzeczy, zarzuty skargi kasacyjnej okazały się niezasadne, stąd Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 184 P.p.s.a. ----------------------- 4