II OSK 3236/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur /spr./ sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wójta Gminy [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 czerwca 2019 r. sygn. akt IV SAB/Po 37/19 w sprawie ze skargi [...] na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy ([...]) postanawia: 1. uchylić zaskarżony wyrok i odrzucić skargę; 2. odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości; 3. zwrócić [...] uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 (słownie: sto) złotych z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zaskarżonym wyrokiem z 26 czerwca 2019 r. sygn. akt IV SAB/Po 37/19, po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy [...] w przedmiocie warunków zabudowy: 1) stwierdził, że Wójt Gminy [...] dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania; 2) stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3) w pozostałym zakresie oddalił skargę. Wedle stanu faktycznego sprawy przyjętego w powołanym wyroku: 1. [...] 1 marca 2013 r. wystąpił do Wójta Gminy [...] z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. 2. Wójt Gminy [...] decyzją z [...] lutego 2014 r. znak: [...] odmówił wnioskodawcy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji przewidzianej do realizacji na działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...] i [...] w miejscowości [...] w gminie [...]. Decyzję doręczono [...] 25 marca 2014 r. 3. 4 kwietnia 2014 r. [...] wniósł odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji. 4. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] sierpnia 2014 r. znak: [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło w całości postępowanie w pierwszej instancji. 5. W piśmie z 29 listopada 2018 r., złożonym 4 grudnia 2018 r., [...] wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] "zażalenie na przewlekłość i bezczynność postępowania w sprawie warunków zabudowy". 6. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z [...] grudnia 2018 r. znak: [...] uznało ponaglenie za nieuzasadnione. 7. W piśmie z 7 stycznia 2019 r. [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy [...] w sprawie zakończonej decyzją z [...] lutego 2014 r. znak: [...] odmawiającą ustalenia warunków zabudowy. Skarżący zażądał uznania przez Sąd, że organ dopuścił się przewlekłości w prowadzonym postępowaniu, wymierzenia organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej powoływana jako: P.p.s.a., oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania. Skarżący zaznaczył również, że nie ma przeszkód do badania przewlekłości postępowania po jego zakończeniu. 8. Wójt Gminy [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu powołanym na wstępie wyrokiem z 26 czerwca 2019 r. sygn. akt IV SAB/Po 37/19 uwzględnił skargę w części, uznając, że Wójt Gminy [...] dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, jednak przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa, w pozostałym zaś zakresie oddalił skargę. Odnosząc się do kwestii dopuszczalności skargi w kontekście wyczerpania środka zaskarżenia, Sąd stwierdził (str. 3 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), że [...] wyczerpał tryb wniesienia skargi na przewlekłość postępowania przewidziany w art. 37 K.p.a. (art. 53 § 2b P.p.s.a.). Sąd zauważył, że skarżący ze stosownym ponagleniem wystąpił tylko jeden raz i uczynił to 29 listopada 2018 r., co oznacza, że przed tą datą [...] nie mógł spowodować merytorycznego rozpoznania skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie [...] i sprawa ta nigdy dotąd nie została prawomocnie osądzona. Wójt Gminy [...] wniósł skargę kasacyjną od wyroku z 26 czerwca 2019 r. Zaskarżając go w całości, zarzucił naruszenie: 1) art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 37 K.p.a.; 2) art. 37 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz 3) art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 35 § 1 K.p.a. Podnosząc powyższe zarzuty, organ administracji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Oświadczył również, że zrzeka się rozprawy. [...], reprezentowany przez radcę prawnego, w piśmie z 7 lipca 2020 r. wniósł o stwierdzenie, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy [...] miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto skarżący wniósł o wymierzenie organowi administracji grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., stosownie do treści art. 149 § 2 P.p.s.a., a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W piśmie z 10 września 2020 r., działając osobiście, [...] również wniósł o stwierdzenie przez Naczelny Sąd Administracyjny, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa i wymierzenie Wójtowi Gminy [...] grzywny w wysokości 10.000 zł. Zwrócił się także o poinformowanie go o terminie rozprawy, na której chciałby stawić się razem z pełnomocnikiem i przedstawić "więcej szczegółów". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z art. 182 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wnoszący skargę kasacyjną złożył oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy, zaś [...] - w terminie czternastu dni od doręczenia mu odpisu skargi kasacyjnej - nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 189 P.p.s.a., jeżeli skarga ulegała odrzuceniu albo istniały podstawy do umorzenia postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem uchyla wydane w sprawie orzeczenie oraz odrzuca skargę lub umarza postępowanie. Powołany przepis nakłada na Sąd drugiej instancji obowiązek zbadania z urzędu dopuszczalności skargi wniesionej do wojewódzkiego sądu administracyjnego, który wydał wyrok zaskarżony skargą kasacyjną. Niedopuszczalność skargi powoduje bowiem, że sprawa nie może być rozpoznana w postępowaniu sądowoadministracyjnym i rozstrzygnięta wyrokiem. Taka sytuacja zaistniała w sprawie rozpoznanej zaskarżonym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który błędnie uznał skargę [...] za dopuszczalną. Należy przy tym zwrócić uwagę, że okoliczności przedmiotowej sprawy są analogiczne do okoliczności sprawy o sygn. akt II OSK 3732/18, w której Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów postanowieniem z 2 września 2020 r. uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 10 października 2018 r. sygn. akt IV SAB/Po 93/18 w sprawie ze skargi [...] na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy [...] w przedmiocie warunków zabudowy i odrzucił skargę. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w przedmiotowej sprawie w pełni podziela stanowisko wyrażone w postanowieniu z 2 września 2020 r. sygn. akt II OSK 3732/18, przyjmując je jako własne. Należy zatem w pierwszej kolejności zauważyć, że zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie do treści art. 52 § 2 P.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W zakresie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, powołane przepisy uzupełnia art. 53 § 2b P.p.s.a. stanowiąc, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Przywołane regulacje, obowiązujące także w dacie wniesienia skargi [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, kreują obowiązek wyczerpania środka zaskarżania przewidzianego w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.), który służył skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 P.p.s.a.) i przewidują ponaglenie, jako właściwy środek zaskarżenia poprzedzający skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 52 § 2 w zw. z art. 53 § 2b P.p.s.a.). Uwzględniwszy powyższe, należy podkreślić, że skutki ponaglenia dla dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego można rozważać jedynie w kontekście ponaglenia skutecznie wniesionego. Tylko takie ponaglenie daje stronie możliwość wniesienia skargi do sądu. W związku z tym trzeba zauważyć, że postępowanie przed Wójtem Gminy [...], którego prowadzenie w przewlekły sposób zakwestionował [...] w skardze z 7 stycznia 2019 r., zostało wszczęte wnioskiem z 1 marca 2013 r. o ustalenie warunków zabudowy i było prowadzone w trybie przepisów K.p.a. Postępowanie to zostało zakończone nie tylko przed wniesieniem skargi, ale także na długo przed wniesieniem "zażalenia na przewlekłość i bezczynność postępowania" do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Jak bowiem powyżej wskazano, Wójt Gminy [...] decyzją z [...] lutego 2014 r. znak: [...] odmówił skarżącemu ustalenia warunków zabudowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] sierpnia 2014 r. znak: [...] uchyliło natomiast zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło w całości postępowanie w pierwszej instancji. Pismo z 29 listopada 2018 r., którego złożenie Sąd pierwszej instancji uznał za wyczerpanie środka zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 2 i art. 53 § 2b P.p.s.a., skarżący wniósł natomiast do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] dopiero 4 grudnia 2018 r., zatem ponad cztery lata i dziewięć miesięcy po zakończeniu postępowania przez organ pierwszej instancji i przeszło cztery lata i trzy miesiące po umorzeniu postępowania w pierwszej instancji przez organ odwoławczy. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu powołanego postanowienia z 2 września 2020 r. sygn. akt II OSK 3732/18, zmiany polegające na uwzględnieniu w przepisach P.p.s.a. ponaglenia, jako środka zaskarżenia, którego wyczerpanie warunkuje dopuszczalność skargi, zostały zsynchronizowane z wprowadzeniem i szczegółowym uregulowaniem instytucji ponaglenia w art. 37 K.p.a. – w miejsce dotychczasowego zażalenia. Zmiany te wprowadzono od 1 czerwca 2017 r. ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017, poz. 935). Należy zatem wskazać, że zgodnie z art. 37 § 1 K.p.a., stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Ponaglenie zawiera uzasadnienie (§ 2) i wnosi się je do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (§ 3 pkt 1) lub do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (§ 3 pkt 2). Na podstawie art. 37 § 4 K.p.a., organ prowadzący postępowanie jest obowiązany przekazać ponaglenie organowi wyższego stopnia bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie siedmiu dni od dnia jego otrzymania. Organ przekazuje ponaglenie wraz z niezbędnymi odpisami akt sprawy. Odpisy mogą zostać sporządzone w formie dokumentu elektronicznego. Przekazując ponaglenie, organ jest obowiązany ustosunkować się do niego. Organ, o którym mowa w § 3, rozpatruje ponaglenie w terminie siedmiu dni od dnia jego otrzymania (§ 5). Zgodnie z art. 37 § 6 K.p.a., organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, w którym: 1) wskazuje, czy organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, stwierdzając jednocześnie, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2) w przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości: a) zobowiązuje organ rozpatrujący sprawę do załatwienia sprawy, wyznaczając termin do jej załatwienia, jeżeli postępowanie jest niezakończone, b) zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości w przyszłości. Zgodnie z art. 37 § 7 K.p.a, organ rozpatrujący ponaglenie może z urzędu zmienić postanowienie, o którym mowa w § 6, wyznaczając dłuższy termin zakończenia postępowania, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, wymagające dłuższego postępowania, nieznane w momencie wyznaczania terminu. Przepis art. 37 § 8 K.p.a. stanowi zaś, że w przypadku, o którym mowa w § 3 pkt 2, przepisów § 4, 6 i 7 nie stosuje się. W przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości organ prowadzący postępowanie niezwłocznie załatwia sprawę oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości w przyszłości. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, literalna wykładnia art. 37 § 1 oraz § 3 K.p.a. prowadzi do jednoznacznego wniosku, że wniesienie ponaglenia ustawodawca łączy ze stanem zawisłości sprawy w danej instancji, skoro konstruując warunki jego wniesienia, wiąże je ze stanem "prowadzenia postępowania" (art. 37 § 1), zaś obowiązek wniesienia ponaglenia do właściwego organu łączy z charakterem (hierarchicznym usytuowaniem) organu "prowadzącego postępowanie" (art. 37 § 3). Wniosek, że skuteczność wniesienia ponaglenia należy łączyć ze stanem prowadzenia sprawy w danej instancji uzasadnia też analiza kolejnych przepisów art. 37 K.p.a. (od § 4 do § 8), określających obowiązki organu, do którego wniesiono ponaglenie, a następnie obowiązki organu właściwego do rozpatrzenia ponaglenia. Zakres i chronologiczny porządek tych obowiązków potwierdzają, że zasadniczym celem ponaglenia, wprost zresztą wyrażonym w projekcie ustawy nowelizującej z dnia 7 kwietnia 2017 r., jest doprowadzenie do załatwienia sprawy w jak najkrótszym czasie. Jak bowiem zauważył projektodawca, wymaga to zasygnalizowania przez stronę postępowania, że sprawa jest w jej ocenie załatwiana dłużej niż jest to konieczne (druk sejmowy z dnia 28 grudnia 2016 r. nr 1183). Należy zatem dostrzec, że wniesienie ponaglenia nie może skutkować pozbawieniem organu właściwego do rozpatrzenia sprawy możliwości dalszego jej prowadzenia. Stąd, w przypadku wniesienia ponaglenia na przewlekłość organu, który ma nad sobą organ wyższego stopnia, przekazuje się organowi właściwemu do rozpatrzenia ponaglenia wyłączenie niezbędne odpisy akt (art. 37 § 4 zd. 2 K.p.a.), co umożliwia dalsze prowadzenie postępowania przez organ właściwy do rozpatrzenia sprawy. Pozostawienie akt sprawy w dyspozycji organu właściwego do jej rozpatrzenia umożliwia dalsze procedowanie. Co więcej, może stworzyć warunki do zakończenia postępowania jeszcze przed rozpatrzeniem ponaglenia przez organ wyższego stopnia. Ten zaś, o ile stwierdzi przewlekłość postępowania, zobowiązuje do załatwienia sprawy, jednakże – co oczywiste – pod warunkiem, że postępowanie jest niezakończone. Dokładnie taki sam cel, tj. doprowadzenie do jak najszybszego załatwienia sprawy, stoi za rozwiązaniem przyjętym w art. 37 § 8 K.p.a., odnoszącym się do sytuacji, kiedy właściwy do rozpatrzenia ponaglenia jest ten sam organ, który prowadzi postępowanie. Kierując się zatem dyrektywami wykładni językowej, systemowej oraz funkcjonalnej, jak również uporządkowanym powiązaniem kolejnych jednostek redakcyjnych art. 37 K.p.a., należy dojść do wniosku, że warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na przewlekłość postępowania prowadzonego, jak w przedmiotowej sprawie, na podstawie przepisów K.p.a., jest wniesienie ponaglenia w toku postępowania, którego prowadzenie w sposób przewlekły kwestionuje się w skardze. Wymaga przy tym podkreślenia, że na gruncie przedmiotowej sprawy nieskuteczność roszczeń [...] nie wynika z wprowadzenia regulacji zamykającej mu drogę do realizacji tych roszczeń w wyniku ingerencji ustawodawcy przewidującej przedawnienie tych roszczeń, ale z zaniechania skarżącego polegającego na niepodjęciu we właściwym trybie działań prowadzących do ich realizacji. Nie ulega bowiem wątpliwości, że środek zaskarżenia służący zwalczaniu przewlekłego prowadzenia postępowania był przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.) i służył skarżącemu w postępowaniu przed Wójtem Gminy [...] (art. 52 § 1 P.p.s.a.). W stanie prawnym obowiązującym w toku postępowania, w stosunku do którego [...] wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania, art. 37 § 1 K.p.a., jako środek zaskarżenia służący kwestionowaniu takiego sposobu prowadzenia postępowania, przewidywał zażalenie do organu wyższego stopnia na przewlekłe prowadzenie postępowania. Przepis art. 52 § 1 P.p.s.a. niezmiennie jednak warunkował dopuszczalność skargi wyczerpaniem środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przepis art. 52 § 2 P.p.s.a. wymieniał zaś zażalenie jako jeden ze środków zaskarżenia, które mogą być przewiedziane w ustawie i muszą być wyczerpane (nie mogą przysługiwać) przed wniesieniem skargi. Nie budzi też wątpliwości, że zażalenie, które w razie przewlekłego prowadzenia postępowania przewidywał art. 37 § 1 K.p.a. przed nowelizacją spełniało te same funkcje, które obecnie spełnia ponaglenie na przewlekłość postępowania - w pierwszej kolejności doprowadzenie do zakończenia postępowania, a ponadto realizację prawa do wynagrodzenia szkody wyrządzonej przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej oraz mobilizację organów administracji publicznej do sprawnego działania. Podstawowy cel zażalenia na przewlekłość postępowania przewidzianego w art. 37 K.p.a. przed nowelizacją był zatem ten sam, co obecnie cel ponaglenia - zasygnalizowanie organowi administracji, że sprawa załatwiana jest dłużej niż zdaniem strony jest to konieczne. Zażalenie składane w trybie art. 37 K.p.a. miało więc, podobnie jak dzisiejsze ponaglenie, charakter doraźny, wpadkowy, służący przede wszystkim usprawnieniu opieszale prowadzonego postępowania. Potrzeba owej sygnalizacji była i jest natomiast podyktowana założeniem, że środki służące zaskarżeniu bezczynności i przewlekłości mają doprowadzić do załatwienia sprawy przez organ administracji w jak najkrótszym czasie. Nie ulega więc wątpliwości, że tak jak obecnie ponaglenie, tak przed nowelizacją K.p.a. z 7 kwietnia 2017 r. zażalenie, aby spełnić przypisane mu przez ustawodawcę funkcje, musiało zostać złożone w toku postępowania. Tylko wtedy można było przyjąć, że stanowiło ono wyczerpanie środka zaskarżenia, który przysługiwał skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Podsumowując, należy stwierdzić, że [...] służył przed organem właściwym w sprawie, w której złożył skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania, środek zaskarżenia w postaci zażalenia na przewlekłe prowadzenie postępowania do organu wyższego stopnia. Skarżący nie skorzystał z tego środka (nie wyczerpał go), natomiast ponad cztery lata i dziewięć miesięcy po zakończeniu postępowania przez organ pierwszej instancji i przeszło cztery lata i trzy miesiące po umorzeniu postępowania w pierwszej instancji przez organ odwoławczy, wniósł do organu wyższego stopnia pismo nazwane tak, jak przewidziany w K.p.a. przed 1 czerwca 2017 r. środek, który służył kwestionowaniu przewlekłego prowadzenia postępowania (zażalenie). Wniesienie tego pisma zostało przez Sąd pierwszej instancji zakwalifikowane jako wyczerpanie środka zaskarżenia przed wniesieniem skargi. Pismo to - jako że nie zostało złożone w toku postępowania - nie mogło jednak być uznane za środek zaskarżenia przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.), który służył stronie przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 P.p.s.a.), a co za tym idzie, którego wyczerpanie warunkowało dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego. Uwzględniwszy powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny postanowił: 1. na podstawie art. 189 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. uchylić zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 26 czerwca 2019 r. i odrzucić skargę [...]; 2. na podstawie art. 206 P.p.s.a. odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości, ponieważ uchylenie zaskarżonego wyroku nastąpiło z urzędu, a nie z uwagi na zasadność podstaw skargi kasacyjnej; 3. na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. zwrócić [...] wpis od skargi w kwocie 100 (sto) złotych z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.