IV SAB/Po 217/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Monika Świerczak Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi M. T. na bezczynność Burmistrza Gminy [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Burmistrza Gminy [...] do załatwienia wniosku M. T. z [...] grudnia 2015r. o ustalenie warunków zabudowy, 2. stwierdza, że Burmistrz Gminy [...] dopuścił się bezczynności w załatwieniu powyższego wniosku, 3. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 4. w pozostałym zakresie skargę oddala, 5. zasądza od Burmistrza Gminy [...] na rzecz skarżącego M. T. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Pan M. T. reprezentowany przez r. J. pismem z [...] września 2019r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy. Wskazał, że pismem z [...] sierpnia 2019r. złożył ponaglenie i wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa polegającego na braku rozpoznania wniosku w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego przewidzianego do realizacji na działce o numerze ewidencyjnym [...], obręb [...]. Skarżący podniósł, że w dniu [...] listopada 2018r. SKO w [...] uchyliło w całości decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z [...] września 2018r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania od tego czasu w sprawie nic się nie dzieje. Organ poza zawiadomieniem o wszczęciu postępowania nic nie zrobił mimo wyraźnych wskazań Kolegium. Zgodnie z art. 35 k.p.a. organ administracji obowiązany jest załatwić sprawę bez zbędnej zwłoki nie później niż w ciągu miesiąca, a w sprawie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy. Nie ulega zatem wątpliwości, że Burmistrz dopuścił się rażącego naruszenie prawa dotyczącego terminów załatwienia sprawy administracyjnej. Organ postępuje w sprzeczności z zasadą wyrażona w art. 8 k.p.a. W związku z powyższym organ pozostaje w bezczynności od maja 2019r., a Burmistrz Miasta i Gminy dopuścił się rażącego naruszenia prawa, gdyż nie podjął żadnej czynności. Wobec powyższego skarżący wniósł jak we wstępie oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania w tym zastępstwa procesowego oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, a także o przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości połowy dziesięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2018r. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu skargi Burmistrz wskazał, że wydał decyzję o warunkach zabudowy z dnia [...] września 2018r., od której inwestor się odwołał. Wydanie decyzji było poprzedzone postępowaniem, w którym Burmistrz dwukrotnie wzywał Inwestora do usunięcia braków formalnych i wydłużając termin ich uzupełnienia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło powyższą decyzję dnia [...] listopada 2018 r. i przekazało organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Zwrot akt nastąpił [...] stycznia 2019 r., co zbiegło się w czasie ze zmianami kadrowymi w Referacie Planowania Przestrzennego i Budownictwa. Dnia [...] maja 2019 r. wpłynęło od Inwestora ponaglenie, które zostało wraz z aktami sprawy przekazane [...] maja 2019 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wraz z wyjaśnieniami co do przyczyny opóźnienia załatwienia sprawy. Dnia [...] maja 2019 r. Burmistrz Miasta i Gminy wszczął postępowanie w przedmiotowej sprawie. W sprawie została przeprowadzona analiza urbanistyczna dnia [...] czerwca 2019 r., a następnie dnia [...] lipca 2019 r. sporządzony został projekt decyzji. Obie czynności wykonała osoba spełniająca wymogi określone w art. 60 pkt 4, art. 50 pkt 4 oraz w art. 5 pkt. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017r. poz. 1073). Pomimo braku rozpatrzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze ponaglenia z dnia [...] maja 2019 r., pełnomocnik Inwestora ponownie ponaglił organ I instancji dnia [...] sierpnia 2018 r. Ponaglenie zostało przekazane organowi I instancji pismem z dnia [...] września 2019 r. Dnia 16 września wpłynęła skarga Inwestora na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy, o czym zostało zawiadomione Samorządowe Kolegium Odwoławcze pismem z dnia [...] września 2019 r., równocześnie Burmistrz Miasta i Gminy zawiadomił strony o zakończeniu postępowania w przedmiotowej sprawie. W dniu [...] września 2019 r. wpłynęło postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2019 r. stwierdzające bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy i wyznaczające dodatkowy 30-dniowy termin załatwienia sprawy. Równocześnie z postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło organowi I instancji akta postępowania. Burmistrz Miasta i Gminy spełnił powyższe, wydając decyzję z dnia [...] października 2019 r. sygn. [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego oraz budynku garażowego, przewidzianej do realizacji na działce o nr ewid.[...], obręb [...]. Wydając decyzję o odmowie ustalenia warunków zabudowy Burmistrz Miasta i Gminy zastosował się do wskazań w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] listopada 2018 r. o uchyleniu decyzji o warunkach zabudowy i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wobec powyższego nie ma mowy o jakiejkolwiek bezczynności organu. Burmistrz Gminy przez cały czas postępowania podejmował czynności zmierzające do załatwienia przedmiotowej sprawy, m.in. sporządzając kilka projektów decyzji, czy wydłużając termin uzupełnienia braków formalnych. Od [...] maja 2019 r. akta przedmiotowej sprawy znajdowały się w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w związku z ponagleniami inwestora, co stanowiło trudność w prowadzeniu sprawy. Niedotrzymanie terminu wskazanego przez SKO wynikało także z nagromadzenia się kluczowych dla gminy spraw w jednakowym okresie czasu. W Gminie toczy się procedura zmierzająca do uchwalenia Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego. Nadto Burmistrz powtórzył, że decyzją z [...] października 2019 r. Nr [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego oraz budynku garażowego, przewidzianej do realizacji na działce o nr ewid.[...] obręb [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga zasługuje na częściowe uwzględnienie. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego może być brak efektywnych działań administracji publicznej w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy nakładają na jej organy obowiązek załatwienia sprawy administracyjnej w określonym czasie i w określonej formie. Z treści tych przepisów wynika, że zaskarżalna do sądu opieszałość organu administracji w procedowaniu może przybrać dwie postaci – bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Skargi w tym przedmiocie mogą być rozpoznawane przez sąd administracyjny w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. W myśl art. 53 § 2b p.p.s.a. formalnym wymogiem dla skutecznego wniesienia omawianej skargi jest to, aby została ona poprzedzona ponagleniem skierowanym do właściwego organu. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący wypełnił powyższy wymóg formalny, składając pismem z [...] maja 2019r. a także ponownie pismem [...] sierpnia 2019r. wymagane ponaglenie (akta adm.). Przedmiotem niniejszego postępowania było zagadnienie, czy organ, w tym przypadku Burmistrz Miasta i Gminy dopuścił się bezczynności w rozpoznawaniu wniosku skarżącego o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku jednorodzinnego na działce nr ewidencyjny [...], obręb [...], a także jaki charakter miała ewentualna bezczynność. Kognicja sądu w postępowaniu wywołanym skargą na bezczynność organu ogranicza się do badania czy organ miał wynikający z przepisów prawa obowiązek wydania aktu lub czynności i czy dokonał tego w terminie określonym w art. 35 k.p.a., a także czy po wniesieniu skargi zaszły przesłanki do umorzenia postępowania. W postępowaniu tym sąd nie bada sprawy pod kątem merytorycznym i nie ocenia przyczyn niepodjęcia przez organ czynności lub aktu, do którego był zobowiązany na mocy odpowiednich przepisów prawa materialnego – jest to badane przez sąd dopiero w przypadku wytoczenia skargi na określone rozstrzygnięcie organu. W sprawie o warunki zabudowy niewątpliwie organ w świetle art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. wydaje decyzję, zatem przysługuje skarga do sądu administracyjnego na bezczynności w sprawie w której organ zobowiązany był do wydania decyzji (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Przedmiotowa skarga jest zatem dopuszczalna. W niniejszej sprawie organ, już po wniesieniu skargi na bezczynność w dniu [...] września 2019r. załatwił sprawę co do jej istoty, wydając decyzję merytoryczną [...] października 2019r., w tym więc zakresie, to znaczy w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu, postępowanie ulegało umorzeniu, jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wydanie przez organ wspomnianego wyżej aktu już po wniesieniu skargi nie zwalnia jednak sądu administracyjnego z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.) oraz w zakresie wymierzenia organowi grzywny z tego tytułu lub przyznania na rzecz skarżącego sumy pieniężnej (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania: 1. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2. zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3. stwierdza że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie w myśl art. 149 § 1a p.p.s.a. sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto w powyższym przypadku sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Przechodząc do niniejszego postępowania należało więc przyjąć, iż wydanie przez organ decyzji po wniesieniu do Sądu skargi na bezczynność, nie powodowało, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, iż Burmistrz Miasta i Gminy w dacie złożenia skargi nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku załatwienia sprawy co oznacza, iż pozostawał w bezczynności. Kodeks postępowania administracyjnego zobowiązuje generalnie organy administracji do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie z przepisem art. 35 § 3 k.p.a załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Podane powyżej terminy załatwienia sprawy oznaczają okres, w którym dana sprawa powinna być rozstrzygnięta w formie decyzji. Termin ten w niniejszej sprawie został wielokrotnie przekroczony i do dnia wniesienia skargi na bezczynność, decyzja kończąca postępowanie zainicjowane odwołaniem nie była wydana. Analiza czynności dokonanych przez organ w niniejszej sprawie nie uzasadnia niezałatwienia sprawy w terminie. W niniejszej sprawie nie istniała bowiem żadna przyczyna niezależna od organu, która zwalniałaby go od załatwienia sprawy w terminie o jakim mowa w art. 35 § 3 k.p.a. W tym miejscu odnieść należy do zagadnienia dotyczącego okresu w jakim bada się bezczynność w danej sprawie. W istocie chodzi o czas od wszczęcia postępowania w danej sprawie z urzędu lub zainicjowanej wnioskiem strony do jego zakończenia w danej instancji merytorycznym rozstrzygnięciem. Skarżący zarzucając bezczynność może także zakreślić okres w jakim oceniać należy załatwienie sprawy w terminie wyznaczonym przepisem art. 35 § 3 p.p.s.a. W niniejszej spawie skarżący wyraźnie wskazał w treści skargi, że skarży bezczynność organu od dnia wniesienia ponaglenia pismem z [...] maja 2019r. Oceniając niniejszą sprawę wskazać należy przede wszystkim jej przebieg. Mając na uwadze zakreślony okres dla oceny bezczynności rozpocząć należy od okoliczności, że Burmistrz Miasta i Gminy już raz wydał decyzję w przedmiocie warunków zabudowy zainicjowaną wnioskiem skarżącego – w dniu [...] września 2018r. Na skutek wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] listopada 2018r. uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Decyzja odwoławcza wraz z aktami sprawy zostały zwrócone organowi w dniu [...] stycznia 2019r. (prezentata wraz z datownikiem Urzędu Miejskiego w [...] k. 159 akt adm.). Z akt administracyjnych sprawy bezspornie wynika, że od tego dnia do dnia wniesienia ponaglenia z [...] maja 2019r. Burmistrz przez okres pełnych pięciu miesięcy nie podjął jakiejkolwiek czynności w sprawie. Już w tym stanie sprawy nie może ulegać wątpliwości, że organ był bezczynny, wielokrotnie naruszył termin załatwienia sprawy wskazany w art. 35 § 3 k.p.a. Idąc dalej, po wniesieniu ponaglenia pismem z [...] maja 2019r., Burmistrz przekazał SKO w [...] ponaglenie celem jego rozpoznania. Pismem dnia [...] maja 2019r. Burmistrz zawiadomił na podstawie art. 61 § 4 k.p.a. o wszczęciu postępowania. W dniu [...] czerwca 2019r. Burmistrz uzyskał analizę funkcji cech i zagospodarowania terenu do przedmiotowej sprawy. W dniu [...] lipca 2019r. Burmistrz uzyskał projekt decyzji merytorycznej w przedmiotowej sprawie. W dniu [...] sierpnia 2019r. do Burmistrza trafiło ponowne ponaglenie skarżącego w sprawie, które organ [...] września 2019r. przekazuje SKO w [...] zgodnie z art. 37 § 4 k.p.a. W dniu [...] września 2019r. doręczona została Burmistrzowi skarga na jego bezczynność do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Pismem z [...] września 2019r. Burmistrz zawiadomił strony o zakończeniu postępowania oraz o treści art. 10 § 1 k.p.a. W dniu [...] października 2019r. Burmistrz Gminy wydał merytoryczną decyzję w sprawie. Mając na uwadze powyższej wskazany tok postępowania i terminowość podejmowanych przez organ czynności uprawnione jest zatem twierdzenie, że dopiero wniesienie ponaglenia z [...] maja 2019. zmotywowało Burmistrza Gminy do podjęcia czynności w sprawie zmierzających do jej merytorycznego zakończenia. Dalej należy wskazać, iż w kontrolowanym postępowaniu od dnia zwrotu akt z SKO ([...] stycznia 2019r.) do [...] maja 2019r., organ rzeczywiście nie wykonał żadnej czynności w sprawie. Dopiero wniesienie ponaglenia z [...] maja 2019r. spowodowało, że organ podjął czynności ukierunkowane na merytoryczne zakończenie sprawy, ale też z naruszeniem terminu dwóch miesięcy na załatwienie sprawy, o jakim mowa w art. 35 § 3 k.p.a. Decyzja została bowiem wydana dopiero [...] października 2019r. Już ta okoliczność nie pozostawia wątpliwości, że organ przez okres od [...] maja 2019r., jak to zakreślił skarżący, pozostawał w bezczynności w załatwieniu sprawy. Taki sposób procedowania nie może zyskać aprobaty i przesądza o tym, że wydłużony okres prowadzenia sprawy należy potraktować jako nieusprawiedliwiony żadnymi szczególnymi okolicznościami. W tym miejscu wskazać należy, że Burmistrz w toku postępowania nie zawiadomił także stron o zwłoce w załatwieniu sprawy podając przyczyny zwłoki i wyznaczając nowy termin jej załatwienia, o czym mowa w art. 36 § 1 i 2 k.p.a. Wobec powyższego Sąd stwierdza, że przyczyny bezczynności leżały wyłącznie po stronie organu oraz że termin do załatwienia sprawy został przekroczony. W tym stanie sprawy należało przyjąć, iż bezczynność miała miejsce, chociaż w ocenie Sądu bez rażącego naruszenia prawa. W tej sytuacji należało orzec, jak w punkcie 2 i 3 wyroku. Na okresy częściowego wyłączenia bezczynności Burmistrza (od [...] maja 2019r. do [...] lipca 2019r.) miała bowiem wpływ okoliczność, że sprawa dotyczy warunków zabudowy i obowiązkowego opracowania jej przez uprawnionego urbanistę w zakresie przygotowania analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania ternu oraz projektu decyzji. Wprawdzie przesłanką wyłączającą przewlekłość organu są przyczyny niezależne od organu, o jakich mowa w art. 35 § 5 k.p.a., to zdaniem Sądu za takie okoliczności niezależne od Burmistrza nie można uważać przekazania akt sprawy innemu organowi czy sądowi. W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że taką przyczyną nie jest fakt braku akt administracyjnych sprawy w związku ich przekazaniem do innego organu, czy sądu administracyjnego. Okoliczności zwalniające organ administracji publicznej z zarzutu bezczynności (przewlekłości) muszą mieć charakter prawny, proceduralny, a nie faktyczny. Brak akt sprawy, przesłanych innemu organowi albo sądowi, nie jest przyczyną niezależną od organu i nie stoi na przeszkodzie w rozpoznaniu sprawy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 1999 r., sygn. akt III SAB 83/98, Lex Omega nr 41155, wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 kwietnia 2004 r., sygn. akt I SAB 142/03, wyr., wyr WSA w Krakowie z 26 czerwca 2014r., sygn. akt II SAB/Kr 111/14, dostępne www.orzeczeni.nsa.gov.pl). Jest to bowiem przeszkoda usuwalna - w takiej sytuacji organ powinien skopiować akt i prowadzić dalej postępowaniem celem jak najszybszego jego zakończenia (zob. np. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1503/10, wwworzeczenie.nsda.gov.pl). To rzeczą organu jest zorganizować pracę tak, by być w posiadaniu albo samych akt administracyjnych albo ich kopii w razie zaistnienia konieczności ich przekazania innemu organowi. Nie ulega wątpliwości, że dzisiejsze środki techniczne są w pełni wystarczające, by sprawnie i skutecznie rozwiązać ten problem. Bierne oczekiwanie na ich zwrot jest zatem bezczynnością prowadzącą do przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego (tak w postanowieniu z dnia 20 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 552/13 i wyroku z dnia 9 listopada 2007 r., sygn. akt I OSK 1533/06, por. także w wyrokach WSA w Warszawie 21 listopada 2006 r., sygn. akt I SAB/Wa 146/06 i 17 listopada 2006 r., sygn. akt SAB/Wa 119/06, dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie jest zatem okolicznością wyłączającą bezczynność przekazanie akt sprawy Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu do rozpoznania ponaglenia i oczekiwanie na ich zwrot celem dalszego prowadzenia postępowania. Przyjmuje się, że rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1 p.p.s.a., jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań możemy powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, LEX nr 1218894). Rażące naruszenie prawa dotyczyć może w szczególności zawartych w k.p.a. przepisów o terminach załatwienia sprawy administracyjnej. Zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania, podejmowanych czynności i jego zakończenia, uwarunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy uzasadniają ustalenie, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa. W okolicznościach badanej sprawy taka sytuacja o znacznym natężeniu bezczynności nie zachodzi. W tej sytuacji Sąd nie dopatrzył się w okolicznościach niniejszej sprawy rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd odstąpił od wymierzenia grzywny z urzędu, bowiem sprawa skarżącego została w końcu załatwiona decyzją organu I instancji. Skarżący zawarł wniosek o przyznania sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. Wniosku tego nie poparł jednak jakimkolwiek uzasadnieniem. Podlega on także ocenie Sądu, który w okolicznościach niniejszej sprawy uznał, że niezasadny jest wniosek o zasądzenie sumy pieniężnej. Skarżący nie podał by poniósł rzeczywistą stratę majątkową, czy też szkodę spowodowaną bezczynnością organu. W kontekście roli rekompensacyjnej wniosku o przyznanie sumy pieniężnej w skardze nie wskazano na konkretne okoliczności, które przemawiałyby za zasadnością złożonego wniosku w tym zakresie. W części skargi dotyczącej przyznania sumy pieniężnej Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił, jak w punkcie 4 wyroku. O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił w punkcie 5 wyroku na mocy art. 200 § 1 p.p.s.a. i art. 205 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018r., poz. 265), na które składa się wpis od skargi w wysokości [...] zł, wynagrodzenie pełnomocnika z wyboru w wysokości [...] zł oraz [...] tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.