I SAB/Wa 202/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba po rozpoznaniu w dniu 27 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.P. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE W dniu [...] czerwca 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga B.P. reprezentowanej przez adwokat M.W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] lipca 1963 r. nr [...] odmawiającego dotychczasowym właścicielom przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], ozn. hip. Nr [...]. W związku z brakiem w aktach sprawy wezwania do usunięcia naruszenia prawa, pismem z dnia 7 lipca 2011r. wezwano pełnomocnika skarżącej adwokat M.W. do udzielenia w terminie 7 dni informacji, czy przed wniesieniem skargi do sądu wystąpiła do Samorządowego kolegium Odwoławczego w [...] z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W dniu [...] lipca 2011r. pełnomocnik strony odebrała wezwania lecz do dnia dzisiejszego nie udzieliła odpowiedzi. Z kolei pismem z dnia [...] października 2011 r. Kolegium poinformowało Sąd, że ani skarżąca, ani też jej pełnomocnik przed wniesieniem przedmiotowej skargi nie złożyli do SKO wezwania do usunięcia naruszenia prawa trybie art. 37 Kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "Ppsa", skargę do sądu administracyjnego wnosi się po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 Ppsa). W przypadku, gdy stronie przysługuje prawo wniesienia jednego z tych środków, wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest niedopuszczalne. Z przepisów tych jednoznacznie wynika, że warunkiem prawidłowego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu administracyjnym. Przepis art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej "kpa") stanowi z kolei, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W przedmiotowej sprawie skarga złożona została na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego, który jako organ drugoinstancyjny nie ma nad sobą organu wyższego stopnia. Powyższe oznacza, że przed wniesieniem przedmiotowej skargi strona skarżąca powinna wystąpić do SKO z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Tym czasem, jak wynika z akt sprawy strona skarżąca przed wniesieniem skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie dopełniła tego wymogu i tym samym nie wyczerpała środków zaskarżenia, o których mowa w art. 52 § 1 Ppsa. Oznacza to, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.