I OW 157/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Włodzimierz Ryms (sprawozdawca), Sędziowie NSA: Zofia Flasińska, Marek Stojanowski, po rozpoznaniu w dniu 21 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej pisma D. W. z dnia 27 czerwca 2011 r. w sprawie ze skargi D. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia [...] października 2008 r., Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy sygn. akt. II SA/Wr 542/09 postanawia: odmówić wyznaczenia innego wojewódzkiego sądu administracyjnego do rozpoznania pisma D. W. z dnia 27 czerwca 2011 r. UZASADNIENIE D. W. w piśmie z dnia 27 czerwca 2011 r. wystąpiła z żądaniem wyłączenia wszystkich sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w sprawie z jej skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia [...] października 2008 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Pismo z dnia 27 czerwca 2011 r. wraz z aktami sprawy zostało przekazane do Naczelnego Sądu Administracyjnego celem wyznaczenia innego Sądu do rozpoznania wniosku o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Pismo skarżącej z dnia z dnia 27 czerwca 2011 r. (k. 243), w którym skarżąca wnosi o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu nie jest wnioskiem o wyłączenie sędziów, o którym mowa w art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a.. Instytucja wyłączenia sędziego zarówno z mocy prawa, jak i na wniosek strony jest istotną gwarancją procesową, która ma zapewnić rozpoznanie sprawy przez sąd w takim składzie orzekającym, którego sędziowie nie pozostają w relacjach osobistych ze stronami oraz nie mieli określonych wcześniej związków z rozpoznawaną sprawą. Ratio legis przepisów o wyłączeniu sędziego, we wszystkich procedurach sądowych sprowadza się do eliminowania przyczyn, które mogą skutkować wątpliwościami, co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznaniu określonej sprawy. Poza wypadkami wyłączenia z mocy samego prawa (art. 18 § 1 P.p.s.a.) wyłączenie sędziego następuje na wniosek wówczas, jeżeli zachodzą takie okoliczności, które mogłyby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego. Oznacza to, że o wniosku o wyłączenie sędziego można mówić wówczas, gdy odnosi się on do określonych sędziów i oparty jest na podstawach wskazujących na istnienie takich okoliczności, które wymagają oceny, czy wątpliwości co do bezstronności sędziego są uzasadnione. Z akt sprawy wynika, że na rozprawie w dniu 20 lipca 2010 r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wyłączenie wszystkich sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu od orzekania w tej sprawie. Postanowieniem z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt I OW 150/10 Naczelny Sąd Administracyjny wyznaczył do rozpoznania wniosku o wyłączenie sędziów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu. Prawomocnym postanowieniem z dnia 19 listopad 2010 r., sygn. akt II SO/Op 11/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił wniosek o wyłączenie sędziów. W dniu 27 czerwca 2011 r. skarżąca złożyła pismo, w którym żąda wyłączenia wszystkich sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W piśmie z dnia 27 czerwca 2011 r. skarżąca po raz kolejny żąda wyłączenia wszystkich sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, nie przytaczając jednak żadnych nowych, dodatkowych okoliczności, które nie zostały już wcześniej podniesione i ocenione, a mogłyby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziów. Pismo strony z dnia 27 czerwca 2011 r. jest w istocie polemiką z wcześniejszym, prawomocnym postanowieniem o odmowie wyłączenia sędziów. Żądanie skarżącej zmierza w istocie rzeczy do uniemożliwienia rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że pismo skarżącej z dnia 27 czerwca 2011 r. nie jest wnioskiem o wyłączenie sędziów, o którym mowa w art. 19 P.p.s.a., a więc nie wymaga rozpoznania. Oznacza to, że z uwagi na brak wniosku o wyłączenie sędziego (sędziów), nie ma podstaw do wyznaczenia innego wojewódzkiego sądu administracyjnego do rozpoznania takiego żądania, na podstawie art. 22 § 3 P.p.s.a.. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.