II OZ 939/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Hauser po rozpoznaniu w dniu 16 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. R. i M. J. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 20 czerwca 2007 r., sygn. akt SA/Bk 559/06 w przedmiocie wezwania do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem sporządzanym i doręczanym na skutek zgłoszonego żądania w sprawie ze skargi M. R. i M. J. na decyzję Wojewody P. z [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zmieniającej decyzję o pozwoleniu na budowę postanawia oddalić zażalenie UZASADNIENIE Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku zarządzeniem z dnia 20 czerwca 2007 r. (sygn. akt II SA/Bk 559/06) wezwał skarżące do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł za odpis orzeczenia z uzasadnieniem sporządzanym i doręczanym na skutek zgłoszonego żądania. W zażaleniu na powyższe zarządzenie skarżące wniosły o zwolnienie z opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł za sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, iż skarżące nie są w stanie ponieść kosztów sądowych. Ponadto w zażaleniu wskazano argumenty odnoszące się do działania organów administracji w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 559/06, będącej przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. W świetle art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) obowiązującą w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasadą jest obciążenie kosztami sądowymi (tj. opłatami sądowymi, takimi jak wpis i opłata kancelaryjna) tego podmiotu, który wnosi pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Takimi pismami są przede wszystkim skarga i skarga kasacyjna powodujące wszczęcie postępowania w danej instancji, od których pobiera się wpis (art. 230, 231 p.p.s.a.). Ponadto opłacie sądowej w formie opłaty kancelaryjnej podlegają pisma, zawierające żądania dokonania przez sąd określonych czynności (np. doręczenia i sporządzenia uzasadnienia wyroku – art. 234 p.p.s.a., stwierdzania jego prawomocności lub wydania dokumentów - art. 235 p.p.s.a.). Konieczność pokrycia wydatków jest związana z wystąpieniem do sądu z wnioskiem o podjęcie określonej czynności połączonej z wydatkami. Zgodnie z art. 234 § 2 p.p.s.a. jeżeli odpis orzeczenia z uzasadnieniem sporządzany jest na wniosek (jak ma to miejsce w niniejszej sprawie - art. 141 § 2 p.p.s.a.), opłatę kancelaryjną pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenia w kwocie 100 zł (§ 2 rozporządzenia w sprawie opłaty kancelaryjnej). Odpis taki doręcza się bez względu na to, czy strona uiściła opłatę kancelaryjną. Jeżeli opłata nie została uiszczona, przewodniczący zarządza ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek. Należy zaznaczyć, iż argumenty skarżących dotyczące samej sprawy nie mają znaczenia prawnego ani dla ustalenia opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem (doręczonego na skutek wniosku o sporządzenie uzasadnienia), ani dla zasady jej pobierania, wyrażonej w art. 234 § 2 p.p.s.a. Trafnie więc przyjęto w zaskarżonym zarządzeniu, iż zgodnie z art. 214 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz.U. nr 221 poz. 2192) wnoszące o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku skarżące M. R. i M. J. powinny uiścić opłatę kancelaryjną w kwocie 100 zł. Należy zaznaczyć, iż skarżące nie wskazy żadnych zarzutów dotyczących ustalenia kwoty opłaty kancelaryjnej w niniejszej sprawie, a jedynie wniosły o zwolnienie z obowiązku uiszczenia tej opłaty. W tym kontekście należy podkreślić, iż jeżeli strona uważa, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych może w trybie przepisów art. 243 i nast. p.p.s.a. zwrócić się do Sądu o przyznanie jej prawa pomocy. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnym.