I SA/Ke 455/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta Sędzia WSA Mirosław Surma po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 października 2021 r. sprawy ze skargi H. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. UZASADNIENIE Sygn. akt I SA/Ke [...] Uzasadnienie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] (Dyrektor) postanowieniem z [...] nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. (Naczelnik) z [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy uznania za niezasadne zarzutów H. S.: 1. przedawnienia, wygaśnięcia, nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym z [...] o numerze [...] (art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: "u.p.e.a."), 2. określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a.), 3. braku uprzedniego doręczenia upomnienia (art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a.) wniesionych w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie w/w tytułu wykonawczego, wystawionego przez Ś. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (Wierzyciel), obejmującego należność z tytułu kary pieniężnej. Organ ustalił, że Naczelnik prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec majątku H. S., w oparciu o tytuł wykonawczy z [...] o nr [...] wystawiony przez ww. wierzyciela z tytułu kary pieniężnej. Zawiadomieniem z 2 lipca 2019 r. organ egzekucyjny dokonał próby zajęcia wierzytelności z tytułu zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w Drugim Urzędzie Skarbowym w K., z tytułu posiadanej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Zawiadomienie o zajęciu doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności 2 lipca 2019 r., natomiast zobowiązany otrzymał przedmiotowe zawiadomienie wraz z egzemplarzem w/w tytułu wykonawczego 19 lipca 2019 r. W dniu 29 lipca 2019 r. do Naczelnika wpłynął wniosek H. S. z 24 lipca 2019 r. zakwalifikowany przez organ egzekucyjny jako zarzuty na postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o w/w tytuł wykonawczy. Zobowiązany zawarł zarzuty z art. 33 § 1 pkt 1, pkt 3, pkt 7 u.p.e.a., tj.: zarzut przedawnienia, wygaśnięcia, nieistnienia obowiązku objętego w/w tytułem wykonawczym, zarzut określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia oraz zarzut braku uprzedniego doręczenia upomnienia. Organ egzekucyjny zwrócił się do wierzyciela o zajęcie stanowiska w przedmiocie zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów. Postanowieniem z [...] wierzyciel oddalił zgłoszone przez zobowiązanego zarzuty o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1, pkt 3 u.p.e.a. Na powyższe postanowienie zobowiązany złożył zażalenie. Postanowieniem z [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Pismem z 23 stycznia 2020 r. Naczelnik wystąpił ponownie do wierzyciela o zajęcie stanowiska w przedmiocie podniesionego w piśmie z 24 lipca 2019 r. zarzutu braku uprzedniego doręczenia upomnienia w przedmiotowej sprawie. [...]., znak: [...] wierzyciel uznał za niezasadny zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia wraz z załączoną uwierzytelnioną kserokopią potwierdzenia odbioru upomnienia nr [...] z [...] GITD postanowieniem z [...] utrzymał w mocy postanowienie wierzyciela. Pismem z 15 lutego 2021 r., wierzyciel poinformował organ egzekucyjny, że postanowienie z [...] jest ostateczne. Postanowieniem z [...]., Naczelnik uznał za niezasadne zarzuty: 1. przedawnienia, wygaśnięcia, nieistnienia obowiązku objętego .tytułem wykonawczym z [...] r., o numerze [...] (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), 2. określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 u.p.e.a (art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a.), 3. braku uprzedniego doręczenia upomnienia (art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a.). Dyrektor omówił instytucję zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego i tryb postępowania w przypadku skorzystania przez zobowiązanego z takiego środka. Wyjaśnił, że w sprawie zastosowanie znajdują przepisy ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2020.1427 ze zm., dalej "u.p.e.a.") w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r. Wskazał, że organ egzekucyjny nie bada ani merytorycznej trafności nałożonego na stronę obowiązku, ani też wymagalności tego obowiązku. Ustawodawca nałożył na wierzyciela obowiązek badania istnienia i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, w przypadku wniesienia przez zobowiązanego zarzutu, ponieważ to wierzyciel ma w tym zakresie niezbędną wiedzę i temu służy instytucja uzyskania stanowiska wierzyciela. W niniejszej sprawie, w trybie art. 34 § 1 i 4 u.p.e.a., w wydanych postanowieniach, wierzyciel uznał za nieuzasadnione zarzuty w sprawie przedmiotowego postępowania egzekucyjnego. Zgodnie zatem ze stanowiskiem wierzyciela, należności wskazane w w/w tytule wykonawczym był wymagalny i winien być przedmiotem postępowania egzekucyjnego. Strona miała możliwość zgłaszania zastrzeżeń w zakresie stanowiska wierzyciela, z czego skorzystała, poddając jego rozstrzygnięcie kontroli organu wyższego stopnia. Dyrektor uznał za prawidłowe przyjęcie przez organ egzekucyjny, jako wiążący pogląd wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, bowiem jak wynika z przepisów prawa, organ egzekucyjny był związany stanowiskiem wierzyciela w tym zakresie. Powyższe powodowało, iż organ egzekucyjny nie mógł w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1, pkt 3 oraz pkt 7 u.p.e.a. rozstrzygać odmiennie od rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniach wierzyciela. Dyrektor wyjaśnił, że zobowiązany podstawę wniesienia zarzutów przedawnienia, wygaśnięcia, nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym nr [...] (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), jak również zarzutu określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 33 § 1 pkt 3 tej ustawy) upatrywał w naruszeniu przepisu art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym (dalej: "u.t.d."), którego treść przytoczył. Wskazał, że zdaniem zobowiązanego czynności kontrolne, które doprowadziły do ujawnienia naruszenia przepisów w/w ustawy miały miejsce [...] a zakończenie postępowania, nastąpiło w związku z wydaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowienia z 14 grudnia 2018 r., sygn. akt II SA/Ke 475/18 w sprawie oddalenia skargi, które stało się prawomocne z dniem 12 lutego 2019 r. W ocenie H. S. postępowanie w sprawie nałożenia kary było prowadzone przez okres dłuższy niż 2 lata. Organ odwoławczy podkreślił, że powyższy przepis wyznacza termin, do upływu którego możliwe jest prowadzenie przez organ postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej, który wynosi 2 lata od dnia ujawnienia naruszenia, inaczej mówiąc termin przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, który należy odróżnić od terminu przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej. Przepis 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d., którego naruszenie zarzuca strona, jak wynika z jego treści, ma zastosowanie wyłącznie do postępowania administracyjnego, które kończy się wydaniem decyzji ostatecznej przez uprawniony organ. Nadto omówił instytucję ostateczności decyzji administracyjnej wskazanej w art. 16 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Następnie organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania w sprawie objętych tytułem wykonawczym nr [...] i związanym z nim postępowaniem kontrolnym i w konsekwencji wymierzoną karą pieniężną przez Ś. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego na mocy decyzji ostatecznej w tym przedmiocie. Podniósł, że bieg terminu o którym mowa w art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. rozpoczynał się w dacie przedstawienia H. S. protokołu z kontroli, ti. [...]. Wyjaśnił, że w datach wydania decyzji organu II instancji, decyzja nakładająca na zobowiązanego karę pieniężną uzyskała walor ostateczności, a nie jak twierdzi zobowiązany w dniu uprawomocnienia się orzeczenia sądowego o odrzuceniu skargi dotyczącego w/w decyzji. W tej dacie zakończyło się także postępowania administracyjne w sprawie nałożenia kar pieniężnych, co nastąpiło z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. Zdaniem organu odwoławczego nie nastąpiło przedawnienie terminu do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Obowiązek powyższy istnienie i w żaden sposób nie wygasł. Za nieuzasadniony Dyrektor uznał dotyczący określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia. Skontrolował, czy nie doszło do zniekształcenia w sferze przedmiotu postępowania egzekucyjnego, ujawnionego w tytule wykonawczym w porównaniu do obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego. Stwierdził, że zniekształcenie przedmiotu postępowania egzekucyjnego może odnosić się zarówno do rodzaju egzekwowanego obowiązku, jak i innych jego parametrów, w tym daty jego powstania. W tym zakresie ustalił, że w tytule wykonawczym z [...], nr [...], w części E poz. 3-5, jako rodzaj należności wierzyciel wskazał "kara pieniężna w drodze decyzji administracyjnej", zaś jako podstawę prawną obowiązku wskazał ostateczną decyzję Dyrektora Ś. Inspektora Transportu Drogowego z [...] znak: [...] Kwota należności głównej w wysokości [...] zł. wskazana w części E1 tytułu wykonawczego jest zgodna z kwotą kary pieniężnej nałożonej na Zobowiązanego w/w decyzją. Według Dyrektora zarzut określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a., również został prawidłowo oceniony w zaskarżonym postanowieniu jako niezasadny. W zakresie zarzutu braku uprzedniego doręczenia upomnienia ustalił, że do zobowiązanego skierowano upomnienie 27 marca 2019 r., Nr [...]. Odbiór przedmiotowego upomnienia H. S. potwierdził w 15 kwietnia 2019 r. W upomnieniu wierzyciel jako rodzaj należności pieniężnej, wskazał należność wynikającą z decyzji z [...] nr [...], która została następnie zastąpiona decyzją z [...] nr [...] Druga z wymienionych decyzji nakładała na w/w przedsiębiorcę prowadzącego przewóz osób, karę pieniężną w niezmienionej wysokości [...] zł. Na powyższe postanowienie H. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniósł o uchylenie postanowienia Dyrektora oraz poprzedzającego postanowienia Naczelnika i umorzenie postępowania egzekucyjnego, zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że otrzymał błędne upomnienie. Podkreślił, że decyzja Ś. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] znak: [...], którą wierzyciel wskazał w upomnieniu, została następnie uchylona przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego decyzją z [...] znak: [...] Uchylenie decyzji przez organ II instancji jego zdaniem powoduje automatyczne uchylenie upomnienia. A zatem nie otrzymał on prawidłowego upomnienia. Zobowiązany zarzucił, że w tytule wykonawczym, w rubryce 4 - "Identyfikacja podstawy prawnej obowiązku" wpisany został numer nieostatecznej decyzji [...], natomiast obowiązek objęty egzekucja uległ przedawnieniu, zgodnie z art. 92 c ust 1 pkt 3 u.t.d. Powyższe twierdzenie poparł faktem, że czynności kontrolne, które doprowadziły do ujawnienia naruszenia przepisów w/w ustawy miały miejsce [...]., a zakończenie postępowania, związane jest z wydaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowienia sygn. akt II SA/Ke 475/18 z 14 grudnia 2018 r. w sprawie oddalenia skargi, które stało się prawomocne z dniem 12 lutego 2019 r. Powyższe wskazuje, że postępowanie w sprawie nałożenia kary było prowadzone przez okres dłuższy niż 2 lata. W skardze wskazał także, że w/w przepis prawa stanowi lex specialis w stosunku do zasady wynikającej z art. 189g Kodeksu postępowania administracyjnego, wyłączając jego zastosowanie. Zdaniem strony z przepisów ustawy o transporcie drogowym nie wynika, aby art. 92c ust. 1 pkt 3 uległ zawieszeniu bądź przerwaniu w sytuacji, gdy w sprawie zostaje wszczęte postępowanie sądowoadministracyjne. Z upływem terminu wskazanego w w/w przepisie prawa organ orzekający w sprawie traci możliwość wydania decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty. Wystąpienie opisanych powyżej przesłanek uzasadnia umorzenie postępowania egzekucyjnego, bez względu na to, czy zostaną one stwierdzone z urzędu, czy też wyjdą na jaw w wyniku zgłoszonych zarzutów, czy też w inny sposób zostaną zakomunikowane organowi egzekucyjnemu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2021 r. poz. 137), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych z przepisami prawa materialnego i procesowego. Przy czym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, jak też powołaną podstawą prawną, jest natomiast związany granicami sprawy (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - t.j. Dz.U.2019.2325 ze zm., dalej "ustawa p.p.s.a."). Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Zaskarżonym w niniejszej sprawie rozstrzygnięciem organ nadzoru utrzymał w mocy postanowienie wydane w pierwszej instancji przez organ egzekucyjny w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Zakreślając ramy prawne postępowania wywołanego zarzutami egzekucyjnymi należy wskazać, że w dniu 30 lipca 2020 r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2070, z późn. zm.). Stosownie do przepisu art. 13 ust. 1 tej ustawy, do postępowań egzekucyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej stosuje się przepisy dotychczasowe. Oznacza to, że w niniejszym postępowaniu zastosowanie znajdą przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r. Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje w terminie 7 dni od dnia doręczenia mu tytułu wykonawczego prawo do zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Według art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów z tym, że w zakresie zarzutów, o których mowa między innymi w art. 33 § 1 pkt 1- 5 i 7, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Z tego też względu, to sam ustawodawca zdecydował, że to wierzyciel, a nie organ egzekucyjny zajmuje w tych kwestiach stanowisko oraz że stanowisko to jest wiążące dla organu egzekucyjnego. Powyższa procedura została wyczerpana w sprawie. W ocenie Sądu, stanowisko organów jest prawidłowe. W niniejszej sprawie organ egzekucyjny nie był jednocześnie wierzycielem, dlatego obowiązany był uzyskać stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów i był stanowiskiem wierzyciela związany. Z powyższego względu nieodzownym było poddanie kontroli Sądu w ramach przedmiotowego postępowania również stanowiska wierzyciela, wyrażonego w wydanych postanowieniach. Sąd stwierdza, że postanowienia wierzyciela z [...] i [...] oraz utrzymujące je w mocy postanowienia GITD odpowiednio z [...] i [...] które wywołały wyżej opisany skutek związania organu egzekucyjnego są zgodne z prawem. Zobowiązany podstawę wniesienia zarzutów przedawnienia, wygaśnięcia, nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym nr [...] (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), jak również zarzutu określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 u.p.e.a. (art. 33 § 1 pkt 3 ustawy) upatrywał w naruszeniu przepisu art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. Na wstępie zauważenia wymaga, że nie nastąpiło przedawnienie terminu do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Obowiązek powyższy istnienie i w żaden sposób nie wygasł. Bieg terminu o którym mowa w art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. rozpoczynał się w dacie przedstawienia H. S. protokołu z kontroli, ti. [...]. Zakończenie postępowania w sprawie nie nastąpiło jak twierdzi zobowiązany w dniu uprawomocnienia się postanowienia WSA w Kielcach z 14 grudnia 2018 r. o odrzuceniu skargi dotyczącej w/w decyzji wierzyciela. Przepis art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d, którego naruszenie zarzuca skarżący, ma zastosowanie wyłącznie do postępowania administracyjnego, które kończy się wydaniem decyzji ostatecznej przez uprawniony organ. Decyzją ostateczną jest - zgodnie z art. 16 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego - decyzja, od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. O ostateczności decyzji administracyjnej nie świadczy, jak twierdzi strona skarżąca, samo uprawnienie do wniesienia od niej odwołania. Walor decyzji ostatecznej uzyskuje każda decyzja wydana przez organ odwoławczy (organ II instancji) w administracyjnym toku instancji, w związku z rozpoznaniem środka prawnego od decyzji wydanej w pierwszej instancji. Decyzji ostatecznej nie należy także utożsamiać - jak to czyni skarżący - z decyzją prawomocną. Decyzja ostateczna uzyskuje walor decyzji prawomocnej, bądź to po upływie terminu do zaskarżenia decyzji ostatecznej do sądu administracyjnego, bądź po odrzuceniu lub oddaleniu skargi przez sąd administracyjny na decyzję ostateczną. Wyjaśnienia wymaga, że podstawę wystawienia tytułu wykonawczego nr [...] była decyzja z [...] wydana przez Ś. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nakładająca na H. S. karę pieniężną w wysokości [...] zł., która została uchylona decyzją [...]., przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy organ I instancji decyzją z [...] nałożył karę pieniężną w wysokości [...] zł. Decyzja została utrzymana w mocy przez GITD w W. decyzją z [...] Trafna jest zatem konstatacja organu odwoławczego, że w dacie wydania decyzji organu II instancji, decyzja nakładająca na zobowiązanego karę pieniężna uzyskała walor ostateczności, a nie jak twierdzi strona w dniu uprawomocnienia się postanowienia odrzucającego skargę od tej decyzji. W tej dacie zakończyło się także postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia kary pieniężnej, co nastąpiło z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. Zatem nie można podzielić argumentacji strony w zakresie przedawnienia terminu do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Obowiązek istnieje i nie wygasł. Prawidłowo organ uznał za niezasadny zarzut braku uprzedniego doręczenia upomnienia. Z akt sprawy wynika fakt skierowania do strony upomnienia z dnia 27 marca 2019 r., Nr [...]. Odbiór przedmiotowego upomnienia H. S. potwierdził 15 kwietnia 2019 r. W upomnieniu wierzyciel jako rodzaj należności pieniężnej, wskazał należność wynikającą z decyzji z [...] nr [...], która została następnie zastąpiona decyzją z [...] nr [...] Druga z wymienionych decyzji nakładała na skarżącego, karę pieniężną w niezmienionej wysokości [...] zł. Powyższe nie dezawuuje ważności wystawionego tytułu wykonawczego nr [...], a w konsekwencji nie sposób podzielić stanowiska skarżącego, że powoduje to automatyczne uchylenie upomnienia i stanowi o jego nieważności. Na marginesie zauważenia wymaga, że przedmiotowe upomnienie zostało skierowane do zobowiązanego w 29 marca 2019 r., tj. po uprawomocnieniu się postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 14 grudnia 2018r., sygn. akt II SA/Ke 475/18, które stało się prawomocne 12 lutego 2019 r. Nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut w zakresie określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia. Z akt sprawy wynikało, że w tytule wykonawczym z [...] r., nr [...], w części E poz. 3-5, jako rodzaj należności wierzyciel wskazał "kara pieniężna w drodze decyzji administracyjnej", zaś jako podstawę prawną obowiązku wskazał ostateczną decyzję Dyrektora Ś. Inspektora Transportu Drogowego z [...] znak: [...] Kwota należności głównej w wysokości [...] zł. Wskazana w części E1 tytułu wykonawczego jest zgodna z kwotą kary pieniężnej nałożonej na zobowiązanego w/w decyzją. Zatem z tych względów zarzut należało ocenić jako bezzasadny. W tym stanie rzeczy Sąd podzielił stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że w stanie faktycznym sprawy brak było podstaw do uwzględnia zarzutów. Mając powyższe na uwadze skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.