I FSK 1381/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Sylwester Marciniak, Sędzia NSA Ryszard Pęk, Sędzia NSA Zbigniew Łoboda (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 13 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2021 r. sygn. akt III SA/Wa 2598/20 w sprawie ze skargi I. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia 10 listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za wrzesień 2019 r. oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z 10 marca 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 2598/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi I. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp.k. z siedzibą w W. (dalej "skarżąca", "spółka") uchylił postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 10 listopada 2020 r. w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za wrzesień 2019 r. i zasądził na rzecz skarżącej spółki zwrot kosztów postepowania. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku ustalił, że skarżąca spółka 23 października 2019 r. złożyła deklarację VAT-7 za wrzesień 2019 r., w której wykazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 60 dni. Ustalił także, że wobec skarżącej spółki 8 lipca 2019 r. została wszczęta kontrola podatkowa w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem państwa z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2018 r. oraz luty i marzec 2019 r. z uwzględnieniem kwoty nadwyżki wynikającej z deklaracji od kwietnia 2018 r. do listopada 2018 r. oraz stycznia 2019 r. Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2019 r., Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. (dalej organ pierwszej instancji) przedłużył termin zwrotu nadwyżki podatku za wrzesień 2019 r. Następnie postanowieniem z 3 kwietnia 2020 r. organ pierwszej instancji ponownie przedłużył termin zwrotu nadwyżki za wrzesień 2019 r. Kolejnym postanowieniem z dnia 15 września 2020 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego przedłużył termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za wrzesień 2019 r. do czasu zakończenia weryfikacji zwrotu, to jest do dnia 31 marca 2021 r. Na wskazane postanowienie spółka wniosła zażalenie, zaś w wyniku jego rozpatrzenia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie, wskazanym na początku postanowieniem z dnia 10 listopada 2020 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu tego postanowienia organ odwoławczy, wskazując na transakcje skarżącej spółki z spółką B. z siedzibą na M., na profil jej działalności i świadczonych przez nią usług, w tym usług niematerialnych, rzeczywisty przebieg transakcji, na powiązania kapitałowe i osobowe oraz na prowadzoną kontrolę podatkową za wcześniejsze okresy rozliczeniowe, na prowadzone postępowanie podatkowe wobec skarżącej spółki, a także na czynności podjęte w toku przeprowadzonego postępowania sprawdzającego za wrzesień 2019 r. stwierdził, że sprawie zaistniały okoliczności, które pozwalały przyjąć że zachodzi potrzeba dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku naliczonego nad należnym uzasadniająca wydanie postanowienia o przedłużeniu terminu dokonania tego zwrotu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uchylając na skutek wniesionej skargi powyższe postanowienie przyjął, że w świetle treści art. 87 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r., poz. 2174 ze zm., dalej "u.p.t.u.") oraz orzecznictwa sądów administracyjnych, Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i Trybunału Konstytucyjnego, nie spełniało ono wymogów przewidzianych w art. 124, art. 210 § 4 w związku z art. 217 § 2 i art. 219 oraz art. 127 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej – "O.p."). Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podkreślił, że argumentacja faktyczna zaskarżonego postanowienia sprowadzała się do wykazania, że została zakończona kontrola podatkowa w zakresie wcześniejszych okresów rozliczeniowych (za grudzień 2018 r. luty i marzec 2019 r.), przy czym organ odwoławczy powoływał się na analogie między transakcją dokonaną przez skarżącą spółkę w okresie, za który przedłużono zwrot podatku a transakcjami dokonanymi w okresach objętych kontrolą. Przeprowadzenie kontroli podatkowej za inne okresy rozliczeniowe może – jak zaznaczył Sąd pierwszej instancji – uzasadniać przedłużenie terminu zwrotu podatku za okres nieobjęty tą kontrolą, jeżeli występują analogiczne sytuacje/transakcje. Jednak sam fakt zakończenia wobec skarżącej spółki kontroli za inny okres rozliczeniowy niż objęty zaskarżonym postanowieniem nie stanowił wystarczającego uzasadnienia dla przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT za ten miesiąc. Podana w uzasadnieniu okoliczność, tj. przeprowadzenie wobec skarżącej spółki kontroli stanowiła wyłącznie element techniczny, wstępny do koniecznego wykazania w jaki sposób ustalenia kontrolne przekładają się, czy też mogą się przełożyć za okres późniejszy, objęty zaskarżonym postanowieniem. Sąd pierwszej instancji argumentował ponadto, że nie jest też tak, że usługi niematerialne ze swoje istoty są zawsze podejrzane i nie można też uznać, że każdy podmiot maltański w oczywisty sposób wskazuje na ryzyko oszustwa podatkowego. Skarżąca spółka – jak zaznaczył – twierdziła, że administracja maltańska w informacjach udzielonych na zapytanie polskich organów potwierdziła realność transakcji i zarówno organ pierwszej instancji jak i organ odwoławczy "przemilczeli" jednak tę kwestię. W podsumowaniu Sąd pierwszej instancji stwierdził, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia było nadmiernie lakoniczne i powierzchowne w kwestii wskazania podejmowanych czynności weryfikujących zasadność zwrotu. Organ odwoławczy koncentrując się na uzasadnieniu swoich kompetencji do przedłużenia terminu zwrotu podatku zaniedbał odniesienia się do realiów niniejszej sprawy. Podkreślił ponadto, że wobec stwierdzonych wad formalnych zaskarżonego postanowienia, przedwczesne jest rozpatrywanie zarzutów naruszenia prawa materialnego, tj. naruszenia art. 86 ust. 2 u.p.t.u. w związku z art. 274b § 1 O.p. adresowanych wprost do materialnej bezzasadności przedłużenia i niedokonania wykazanego zwrotu podatku. Od powyższego wyroku Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie, zrzekając się rozprawy, złożył skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie w całości wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej – "p.p.s.a.") naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 133 § 1 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 210 § 4 w związku z art. 124 oraz art. 217 § 2 w związku z art. 219 O.p. w związku z art. 87 ust. 2 u.p.t.u., przez dokonanie wadliwej kontroli legalności zaskarżonego postanowienia, skutkującej jego bezzasadnym uchyleniem, co było efektem naruszenia określonego w art. 133 § 1 p.p.s.a. obowiązku orzekania na podstawie akt sprawy, stanowiącego przyczynek do błędnego uznania, że uzasadnienie postanowienia organu drugiej instancji narusza przepisy prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wydane rozstrzygnięcie, podczas gdy dokonanie prawidłowej kontroli legalności zaskarżonego postanowienia przez pryzmat wszystkich okoliczności sprawy, powinno doprowadzić Sąd do przeciwnych wniosków, a w efekcie do wydania kierunkowo odmiennego rozstrzygnięcia tj. do oddalenia skargi; 2. art.141 § 4 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1 w związku z art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 127 O.p., przez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku niezgodnie z ustawowymi wymogami, co przejawia się: - w wewnętrznej sprzeczności uzasadnienia, w którym Sąd dokonując wykładni art. 87 ust. 2 u.p.t.u. uznał jednocześnie, że z uwagi na uchybienia procesowe, rozpatrywanie zarzutów naruszenia prawa materialnego jest przedwczesne; - w uznaniu, że organ odwoławczy dopuścił się naruszenia określonej w art. 127 Ordynacji podatkowej zasady dwuinstancyjności, bez wskazania jakiejkolwiek argumentacji potwierdzającej zajęte stanowisko w tym zakresie, co powoduje brak możliwości odtworzenia przyjętego toku rozumowania oraz uniemożliwia dokonanie prawidłowej kontroli kasacyjnej zaskarżonego orzeczenia a ponadto w świetle określonej przez art. 153 p.p.s.a. zasady związania organu podatkowego wytycznymi Sądu, uniemożliwia organowi podatkowemu prawidłowe zastosowanie się do sformułowanych wytycznych, rodząc tym samym zasadnicze ryzyko wydania – w ramach ponownego postępowania – wadliwego postanowienia; 3. art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a., przez jego niezastosowanie w sprawie i bezzasadne uchylenie zaskarżonego postanowienia w wyniku błędnego uznania, że organ drugoinstancyjny wydał je z naruszeniem art. 210 § 4 O.p. oraz art. 217 § 2 w związku z art. 219 O.p., podczas gdy postanowienie to zawiera wszystkie wymagane prawem elementy i pozwala na odtworzenie motywów i przyczyn dodatkowej weryfikacji przez organ podatkowy zasadności wykazanego przez skarżącą spółkę zwrotu, co powinno skutkować uznaniem przez Sąd, że postanowienie to nie narusza przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na rozstrzygnięcie, a w konsekwencji oddaleniem wniesionej skargi. Skarżąca spółka po doręczeniu jej odpisu skargi kasacyjnej nie złożyła odpowiedzi na skargę kasacyjną i nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. Natomiast w piśmie procesowym z dnia 7 października 2021 r. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę w granicach, które zostały wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 w związku z art. 174 pkt 2 oraz art. 176 p.p.s.a.) stwierdził, że nie dawały one uzasadnionych podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku. Nie był zasadny zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentowano, że wydając zaskarżone rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji dokonał wadliwej kontroli legalności postanowienia organu drugiej instancji, gdyż "(...) gdyby Sąd ocenił treść kwestionowanego postanowienia przez pryzmat całokształtu okoliczności i zebranych dowodów, wówczas nie zakwalifikowałby dostrzeżonych uchybień uzasadnienia postanowienia, jako istotnie wpływających na wynik sprawy" (str. 8 uzasadnienia skargi kasacyjnej). W związku z tak przedstawionym uzasadnieniem zarzutu naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a., odnotować należy, że poza ogólnymi sformułowaniami, że Sąd pierwszej instancji przeprowadził wadliwą kontrolę legalności zaskarżonego postanowienia, nie wskazano jakie dowody lub fakty wynikające z akt sprawy zostały pominięte. Zarzut w takim kształcie dotyczył bowiem przyjętej przez ten Sąd oceny prawnej. Nie wykazano natomiast w uzasadnieniu tego zarzutu, że zaskarżony wyrok oparto na stanie faktycznym, który nie znajdował oparcia w aktach sprawy. Tymczasem zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć do kwestionowania przyjętej przez sąd administracyjny oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Może stanowić skuteczną podstawę kasacyjną wówczas, gdy sąd wyda wyrok, mimo niekompletnych akt sprawy, gdy pominie istotną część tych akt, przeprowadzi postępowanie dowodowe z naruszeniem przesłanek wskazanych w art. 106 § 3 powyższej ustawy względnie, gdy wydane orzeczenie będzie oparte na własnych ustaleniach, tzn. dowodach lub faktach, nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 maja 2010 r., sygn. akt I FSK 497/09). Nie dawał także podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W uzasadnieniu tego zarzutu powołano się na wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia wyroku "(...) w zakresie dotyczącym zajętego przez Sąd stanowiska w zakresie rzekomego naruszenia przez organ zasady dwuinstancyjności, zwłaszcza w sytuacji, w której nawet skarżąca nie formułowała takiego zarzutu w skardze" (str. 7 uzasadnienia skargi kasacyjnej). Zgadzając się co do zasady, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji, podkreślając, że "(...) naruszono też art. 127 O.p. poprzez brak samodzielnego i opartego na aktach sprawy powtórnego jej zbadania w toku postępowania zażaleniowego" nie wyjaśnił szczegółowo na jakiej podstawie przyjął, że zaskarżone postanowienie wydano z naruszeniem tego przepisu, odnotować jednakże należy, że nie była to wyłączna przyczyna uchylenia zaskarżonego postanowienia. Sąd pierwszej instancji podał bowiem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jakiej przepisy zostały naruszone i że wytknięte naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy. To zaś, że w skardze kasacyjnej nie zgodzono się z przyjętą oceną nie mogło być skuteczną podstawą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa ponadto, że z uwagi na treść art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzut naruszenia przepisów postępowania wymaga dla swej skuteczności nie tylko wskazania, który przepis postępowania został naruszony oraz w jaki sposób doszło jego naruszenia, ale także wykazania, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jakkolwiek wpływ ten nie musi być realny, to jednak z uwagi na użyte w treści tego przepisu pojęcie "mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy", wnoszący skargę kasacyjną powinien wykazać i uzasadnić, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, tj. że gdyby wykazane uchybienia nie wystąpiły, to zapadłoby rozstrzygnięcie o innej treści (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 listopada 2014 r., sygn. akt I FSK 1752/13). W kontekście tego co zostało wyżej wyjaśnione zarzuty naruszenia art. 133 § 1 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a., nie dawały podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku. Także pozostałe zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej nie dawały podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku. W rozpoznawanej sprawie nie budziła zastrzeżeń przyjęta przez Sąd pierwszej instancji ocena, że uzasadnienie postanowienia wydanego przez organ pierwszej instancji było lakoniczne i nie spełniało wymogów przewidzianych przez art. art. 210 § 4 w związku z art. 217 § 2 i art. 219 O.p. Powołano się w nim – poza przytoczeniem treści art. 87 ust. 2a u.p.t.u. – na wyniki kontroli dotyczącej okresów od kwietnia 2018 r. do marca 2019 r. z których miało wynikać, że transakcje z maltańską spółką B. wygenerowały kwoty nadwyżki podatku naliczonego w wyniku celowo ukształtowanych relacji, a także wystąpienie transakcji z rzeczonym podmiotem w przedmiotowym okresie rozliczeniowym. Wskazano również na oczekiwanie odpowiedzi ze strony spółki na przesłane zapytanie w toku wszczętego postępowania. Organ odwoławczy, rozpoznając wniesione zażalenie, w istocie powtórzył stwierdzenia organu pierwszej instancji. Odnosząc powyższe do oceny przyjętej przez Sąd pierwszej instancji, podkreślić należy, należy podzielić wyrażone w wyroku stanowisko, że nie wyjaśniono precyzyjnie, z jakich powodów organ odwoławczy uznaje transakcje świadczenia usług na rzecz podmiotu maltańskiego za budzące wątpliwości. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, odwołując się do utrwalonych w orzecznictwie poglądów, prawidłowo przyjął, że organ podatkowy, przedłużając na podstawie art. 87 ust. 2 ustawy o VAT termin zwrotu różnicy podatku nie musi wykazywać istnienia dowodów przemawiających za niezasadnością zwrotu podatku. Powinien natomiast wykazać, że istnieją okoliczności decydujące o potrzebie dalszej weryfikacji zasadności takiego zwrotu (zob. s. 8 – 11 uzasadnienia wyroku). Wskazując na to jakim wymogom powinno odpowiadać uzasadnienie postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu podatku od towarów i usług, Sąd ten trafnie zwrócił uwagę na wyjątkowy charakter tej instytucji, nawiązując w tym zakresie do oceny wyrażonej w powołanych w uzasadnieniu wyroku, orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W orzecznictwie tym podkreślono, że wprawdzie art. 87 ust. 2 ustawy o VAT daje możliwość prolongowania zwrotu podatku, to rozwiązanie takie stanowi istotną ingerencję w prawo do zwrotu nadwyżki VAT, a więc w prawo będące fundamentalnym czynnikiem gwarantującym realizację podstawowych cech konstrukcyjnych tego podatku, to jest zasady neutralności i proporcjonalności (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 25 października 2001 r., C-78/00 oraz z 18 października 2012 r., C-525/11). Korzystanie z możliwości przedłużenia terminu zwrotu podatku, jako odstępstwo od zasady zwrotu w terminie określonym ustawowo, powinno być zatem zastrzeżone dla sytuacji, w których prawo podatnika musi ustąpić potrzebie ochrony interesów budżetowych państwa. Nie budziła na gruncie rozpoznawanej sprawy żadnych zastrzeżeń przyjęta przez Sąd pierwszej instancji ocena, że dopuszczalność przedłużenia terminu zwrotu podatku nie może być odczytywana jako blankietowe, prewencyjne upoważnienie do opóźniania realizacji praw podatnika, niezależnie od etapu postępowania, na jakim jest ono stosowane. Organy podatkowe, wykazując przesłanki zastosowania powołanego wyżej przepisu, powinny nie tylko wskazać na potrzebę zbadania określonych okoliczności (określając jakie czynności w tym celu zostaną lub zostały podjęte), ale także wyjaśnić źródło zaistniałych wątpliwości. Innymi słowy, powinny w szczególności wykazać, co wzbudziło ich wątpliwość (np. wskazać na istniejące rozbieżności, czy nieścisłości lub braki w materiale dowodowym) i wytłumaczyć dlaczego uznały, że istnieje potrzeba dalszej weryfikacji (zob. przykładowo wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 29 stycznia 2019 r., sygn. akt I FSK 2268/18 oraz z 12 grudnia 2018 r., sygn. akt I FSK 1840/18, dostępne - CBOSA). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy zgodzić się z oceną przyjętą przez Sąd pierwszej instancji, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, poza przytoczeniem szeregu przepisów prawa oraz rozbudowanymi, popartymi orzecznictwem uwagami ogólnymi dotyczącymi, m. in. instytucji przedłużenia zwrotu, stosunkowo niewiele uwagi poświęcono przyczynom opóźnienia zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Faktyczna argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia ograniczała się do ogólnikowego stwierdzenia, ze w wyniku kontroli dotyczącej wcześniejszych okresów zostało ustalone, iż transakcje zwłaszcza z maltańską spółką B. odpowiadają czynnościom z art. 58 i 83 K.c. i że analogicznych transakcji spółka dokonywała w przedmiotowym okresie. Obok tego organ wskazał na prowadzone postępowanie podatkowe, które nie zostało zakończone. Powołane powyżej okoliczności, wskazujące na możliwość nieprawidłowości w innych okresach rozliczeniowych i to zarysowanych w sposób niezwykle ogólnikowy, nie przesądzały jednak jeszcze o tym, że zostały spełnione przesłanki do zastosowania art. 87 ust. 2 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia. Nie wyjaśniono bowiem jakie konkretnie okoliczności faktyczne wymagają sprawdzenia oraz jakie czynności weryfikacyjne zamierza podjąć organ podatkowy w celu ustalenia rzetelności dokonywanych przez skarżącą spółkę transakcji. Także ogólne wskazanie na oczekiwanie odpowiedzi, bez przybliżenie istotności ustaleń, jakie z tego mają wynikać, także nie poddaje się ocenie. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd pierwszej instancji dostatecznie odniósł się do okoliczności wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W szczególności trafnie przyjął, że opóźnienia w zwrocie podatku nie mogło samo przez się uzasadniać zakończenie kontroli podatkowej w zakresie wcześniejszych okresów rozliczeniowych skarżącej spółki i istniejące w tym zakresie analogie między transakcjami dokonywanymi przez skarżącą spółkę, w zakresie za który przedłużono zwrot podatku. W podsumowaniu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zasadnie Sąd pierwszej instancji przyjął, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie wyjaśniono należycie, na jakich przesłankach faktycznych oparto się przedłużając po raz kolejny termin zwrotu różnicy podatku i że wydano je z naruszeniem art. 121 § 1, art. 124, art. 210 § 4 w związku z art. 219 Ordynacji podatkowej. Podniesione zatem w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia tych przepisów nie były zasadne. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Wniosek spółki o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania nie mógł być uwzględniony, albowiem w przepisanym terminie spółka nie wniosła odpowiedzi na skargę kasacyjną, zaś rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym, wykluczało udział pełnomocnika w rozprawie. Nie zaistniały więc przesłanki zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, przewidziane w przepisach § 14 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Zbigniew Łoboda Sylwester Marciniak Ryszard Pęk sędzia NSA sędzia NSA sędzia NSA