II OSK 3128/18

SENTENCJA Dnia 21 listopada 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku E. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej E. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 398/18 w sprawie ze skargi E. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić wniosek. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 12 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 398/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę skarżącej na zaskarżoną decyzję Wojewody [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty P. z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...], o udzieleniu pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...], zewnętrznej instalacji energii elektrycznej oraz drogi dojazdowej na terenie działki nr [...] w P., [...]. Skarżąca wniosła od ww. wyroku skargę kasacyjną, w której zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że wykonywane roboty budowlane związane z budową ww. inwestycji będą oddziaływać na jej nieruchomość. Wykonanie inwestycji będzie wiązało się także z wzmożonym ruchem samochodowym po drodze szutrowej, co będzie powodować wzbijanie się kurzu, a także drgania gruntu, co spowoduje zniszczenie elewacji jej budynku. Ponadto realizacja inwestycji odstraszy kupca, który aktualnie zamierza nabyć sąsiednią nieruchomość skarżącej względem inwestycji lub spowoduje obniżenie wartości nieruchomości. Doprowadzi także do zniszczenia krajobrazu i rozpościerającego się z nieruchomości widoku. W ocenie skarżącej, powyższe świadczy o realnym niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W odpowiedzi na skargę kasacyjną inwestor wniósł o oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazania wymaga, że w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę, dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej "p.p.s.a.", w związku z art. 193 tej ustawy (por. uchwała NSA z 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07). W związku z treścią art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) w okolicznościach tej sprawy ww. uchwała pozostaje aktualna, ponieważ Sąd I instancji, wyrokiem oddalił skargę, a strona skarżąca wywiodła od niego skargę kasacyjną. Nie zaistniały więc w tej sprawie skutki prawne, o jakich mowa w art. 61 § 6 p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06). Przy czym źródło tych zagrożeń ma stanowić zaskarżona decyzja. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. W oparciu o ww. przepis to sąd ocenia czy w świetle przywołanej przez stronę skarżącą argumentacji zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wbrew stanowisku strony skarżącej jej wniosek o wstrzymanie nie zawiera argumentacji, która mogłaby prowadzić do uwzględnienia przedmiotowego wniosku. Nie wystarczy bowiem samo wskazanie, że realizacja przedmiotowej inwestycji będzie powodować uciążliwości (kurz, hałas i drgania gruntu); spowoduje obniżenie wartości nieruchomości skarżącej lub odstraszy potencjalnego nabywcę nieruchomości należącej do skarżącej; i w ogólności, że spowoduje zmianę krajobrazu. Na podstawie takiej argumentacji brak jest podstaw do wyprowadzenia wniosku, że realizacja przedmiotowej inwestycji doprowadzi do powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Podnoszona przez skarżącą argumentacja odnosi się bowiem do normalnych skutków związanych z realizacją procesu inwestycyjnego. Poza tym skarżąca nie uprawdopodobniła czy obniżenie wartości jego nieruchomości w ogóle będzie miało miejsce, i czy ewentualnie będzie można je odnieść do pojęcia "znacznej szkody" lub nieodwracalnych skutków. Podobnie w kwestii oddziaływania przedmiotowej inwestycji na nieruchomość skarżącej (w fazie jej realizacji), w sprawie nie wykazano, czy w związku z takim oddziaływaniem zaistnieje znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Oddziaływanie na elewację budynku skarżącej ruchu samochodowego nie wynika bezpośrednio z zaskarżonej decyzji, lecz wynika ze stanu faktycznego, tj. usytuowania istniejącej drogi względem zabudowań skarżącej i dopuszczenia na tej drodze transportu ciężkiego, co leży w kompetencjach zarządcy drogi publicznej. Poza tym skarżąca powinna mieć na uwadze, że realizacja inwestycji może powodować dopuszczalne prawem oddziaływanie na tereny sąsiednie, co ma swoje źródło w konstytucyjnym systemie ochrony prawa własności. "Prawo własności" nie jest bowiem prawem absolutnym i może doznawać ograniczeniom, w tym przez znoszenie określonych immisji, o ile powstają one z uwzględnieniem uzasadnionych interesów osób trzecich (jeżeli nie powodują uciążliwości ponad przeciętną miarę). Poza tym kwestia oddziaływania realizacji inwestycji na nieruchomości skarżącej stanowi zagadnienie merytoryczne, które aktualnie może być rozpoznawane przez Sąd Administracyjny w granicach zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej. A więc tego rodzaju argumentacja nie może być rozpoznawana na etapie wniosku o wstrzymanie wykonania, tym bardziej, że strona skarżąca jedynie gołosłownie wskazała, że realizacja przedmiotowej inwestycji spowoduje wystąpienie negatywnych skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ponadto podnoszona argumentacja dotycząca zmiany krajobrazu nie stanowi podstawy do wstrzymania zaskarżonej decyzji, ponieważ co do zasady każda inwestycja stanowi ze swej istoty ingerencję w krajobraz. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.