III SA/Lu 69/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H.K. na pismo Wojewody w przedmiocie unieważnienia pisma Prezydenta Miasta postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE W dniu 27 lutego 2007 r. H.K. złożył skargę nazwaną jako odwołanie od wyjaśnienia, udzielonego skarżącemu przez Wojewodę. W zaskarżonym piśmie Wojewoda ustosunkował się do pisma skarżącego, jakie zostało wniesione w związku z jego korespondencją z Prezydentem Miasta w sprawie zwrotu przez Miasto wydatków poniesionych przez skarżącego na udrożnienie przejazdu do jego posesji przy ul. J. w Z. Skarżący wnosił, aby Wojewoda unieważnił udzielone mu wyjaśnienie zawierające odmowę zwrotu wydatków, natomiast Wojewoda uznał, że przedmiotowa sprawa nie jest sprawą administracyjną i odesłał skarżącego na drogę cywilnoprawną. Pismo to stało się przedmiotem skargi do Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art. 3 § 2 cyt. ustawy, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim wymienione (decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4). Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 cyt. ustawy) oraz rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami. Miasto jako zarządca drogi publicznej, na mocy art. 20 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. nr 19 poz. 115 ze zm.) ma obowiązek m. in. utrzymywania nawierzchni drogi publicznej. Jak stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 10 czerwca 2005 r. II CK 719/04, LEX 180859 (odnośnie analogicznego obowiązku utrzymywania zieleni przydrożnej – art. 20 ust. 16 tejże ustawy) – przepisy ustawy z 1985 r. o drogach publicznych nie uzasadniają przyjęcia stanowiska, że działalność zarządcy dróg publicznych, na podstawie tych przepisów i w celu utrzymania bezpieczeństwa drogi publicznej, należy w rezultacie do działalności o charakterze władczym Skarbu Państwa. Załatwienie sprawy rozliczeń nie może zatem nastąpić metodą wiążącego rozstrzygnięcia organu administracji, przy wykorzystaniu sfery władztwa przyznanego określoną normą prawną. Spór pomiędzy podmiotem a organem administracji, który nie dotyczy sfery władztwa (imperium), lecz sfery majątkowej (dominium), gdzie oba podmioty występują na zasadzie równości i braku podporządkowania, podlega wyłącznie kognicji sądu powszechnego, a nie sądu administracyjnego. Przedmiotowa sprawa ma więc charakter cywilny, dotyczy roszczeń cywilnoprawnych związanych z poniesionymi przez skarżącego nakładami na drogę. W konsekwencji, w przedmiotowej sprawie wniesienie skargi do sądu administracyjnego było niedopuszczalne, a zatem zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 cyt. ustawy Sąd skargę taką odrzuca postanowieniem, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Mając powyższe na uwadze należało orzec jak w sentencji.