II OSK 1177/06

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Jerzy Bujko ( spr.) Sędziowie Zofia Flasińska Alicja Plucińska - Filipowicz Protokolant Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 28 września 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Spółki z o.o. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 marca 2006 r. sygn. akt II SA/Kr 1574/02 w sprawie ze skargi Spółki z o.o. I. w K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę. UZASADNIENIE Spółka z o.o. A. w K. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 21 marca 2006 r. (sygn. akt II SA/Kr 1574/02), którym została uchylona decyzja Wojewody M. z dnia [... ], nr [... ] oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Do wydania tych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym: Decyzją z dnia [...] marca 2002 r., znak: [...], na podstawie art. 28, 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 106, poz. 1126 ze zm., zwanej dalej w skrócie Prawo budowlane), Prezydent Miasta K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce z o.o. "A." pozwolenia na budowę budynku biurowego: "C." przy ul. [...] w K. wraz z budową stacji trafo i kabla energetycznego SN 15 kV, przyłączami wody, kanalizacji ogólnospławnej, energii elektrycznej nn wraz z układem dróg wewnętrznych, miejscami postojowymi a także przełożeniem sieci gazowej niskiego oraz kanalizacji. W uzasadnieniu tej decyzji Prezydent stwierdził, że wnioskodawca złożył prawidłowo wykonany projekt budowlany i spełnił wszystkie wymagane prawem warunki do uzyskania pozwolenia na budowę. Wprawdzie w toku postępowania zostały wniesione przez B. Ś. zastrzeżenia co do realizacji przedmiotowej inwestycji, w szczególności wysokości projektowanego budynku, wysokości jego kondygnacji, usytuowania parkingów oraz usytuowania budynku i nadmiernego zacienienia sąsiadujących zabudowań, lecz organ uznał te zastrzeżenia za nieuzasadnione. Odnośnie podniesionego zarzutu niezgodności inwestycji z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, Prezydent Miasta K. stwierdził, że pismem z dnia [...] marca 2002 r. Oddział Urbanistyki, Geodezji i Budownictwa Urzędu Miasta K. potwierdził zgodność lokalizacji obiektu o funkcji usługowo-handlowej z zamierzeniem inwestycyjnym jakim jest przedmiotowy budynek biurowy. Projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia. Od tej decyzji odwołała się B. Ś. Jej zdaniem projektowane zamierzenie inwestycyjne narusza interesy osób trzecich. Nadto obawia się zagrożenia dla zdrowia osób w sąsiedztwie z powodu hałasu i spalin samochodowych będących następstwem zaprojektowanego parkingu obsługującego biurowiec. Niespełniony został także warunek wynikający z § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Obiekt spowoduje nadmierne zacienienie jej domu. Zakwestionowała również gabaryty budynku biurowego. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła również "I" – spółka z o.o. z siedzibą przy ul. [... ] w K., zarzucając naruszenie interesu osób trzecich poprzez niezapewnienie dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej, cieplnej, ze środków łączności, dopływu światła dziennego do pomieszczeń. W wyniku rozpatrzenia tych odwołań decyzją z dnia [...] maja 2002 r., znak:[...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego Wojewoda M. utrzymał w mocy decyzje Prezydenta Miasta K. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu tej decyzji Wojewoda podniósł, że organ I instancji odniósł się do wszystkich zarzutów stron. Gabaryt budynku został określony w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która stała się ostateczna i prawomocna. Co do lokalizacji parkingu to brak jest podstaw do stwierdzenia jego szkodliwego oddziaływania. Liczy on 20 miejsc postojowych, a inwestycje przewidujące miejsca postojowe na więcej niż 500 samochodów osobowych i 200 ciężarowych są inwestycjami znacząco oddziaływującymi na środowisko. Co do aspektu zacienienia, organ wyjaśnił, że z opracowania znajdującego się w aktach sprawy wynika, iż sąsiadująca zabudowa jest poza strefą cienia rzucanego przez przedmiotową inwestycję. Odnośnie zarzutów wysuniętych przez spółkę "I" organ odwoławczy stwierdził, że wzajemne roszczenia wobec inwestora nie mogą mieć wpływu na merytoryczną stronę tej sprawy. W związku z zarzutem niezapewnienia odwołującej się Spółce dostępu do drogi publicznej organ wyjaśnił, że spółka wycofała wniosek o ustanowienie drogi koniecznej z właściwego sądu cywilnego. Są zachowane również wszystkie wymogi przeciwpożarowe. Niezależnie od zarzutów podniesionych w odwołaniach, organ odwoławczy stwierdził, że inwestor spełnił warunki do udzielenia pozwolenia na budowę. Złożył bowiem wniosek o jego udzielenie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt budowlany odpowiada wymogom przewidzianym w art. 34 Prawa budowlanego, jest kompletny, posiada wymagane uzgodnienia. W skardze do sądu administracyjnego "I." – spółka z o.o. z siedzibą przy ul. [...] w K. powtórzyła zarzuty podniesione w odwołaniu, dotyczące naruszenia interesu osób trzecich, niezachowania odległości między budynkami, niezachowania warunków przeciwpożarowych oraz wymaganego gabarytu budynku i sprzeczności z zapisem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wymienionym na wstępie wyrokiem z dnia 21 marca 2006 r. uchylił zarówno zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] marca 2002 r. Sąd stwierdził w motywach wyroku, iż organy orzekające w sprawie nieprawidłowo oceniły spełnienie przez inwestora warunku wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wynikającego z przepisu art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Decyzją z dnia [...] grudnia 2000 r., znak: [...], Prezydent Miasta K. orzekł mianowicie, o wprowadzeniu zmiany w operacie ewidencji gruntów dla obr. [...] jednostka ewidencyjna K.-P., polegającej na zmianie powierzchni i oznaczenia bez zmiany konfiguracji wymienionych w niej działek, zgodnie z mapą uzupełniającą oraz wykazem zmian sporządzonym przez biegłego geodetę. Skoro na mocy tej decyzji uległy zmianie oznaczenia działek i ich powierzchnia, które obejmują przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne, zatem inwestor ubiegający się o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla tej inwestycji powinien był wykazać się prawem do dysponowania nowo oznaczonymi działkami o zmienionej powierzchni na cele budowlane. Tego jednak nie uczynił. Niespełniony został więc warunek wykazania się przez niego prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż orzekające w sprawie organy nie dokonały sprawdzeń wymaganych przepisem art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Zdaniem Sądu organy orzekające w ogóle nie dokonały wyjaśnienia zgodności projektu zagospodarowania działki z zapisem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta K. w kontekście ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W tej kwestii organy powołały się na pismo z dnia [...] marca 2002 r. Urzędu Miasta K. Wydział Architektury, Geodezji i Budownictwa Oddział Architektoniczno-Budowlany Referat Dzielnic [...], i stwierdziły, że potwierdzono w nim zgodność decyzji lokalizacyjnej, tj. obiektu o funkcji usługowo-handlowej z zamierzeniem inwestycyjnym. Z pisma tego wynika, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego nie określa, która z wymienionych funkcji handlowa, czy usługowa, ma być dominująca na Obszarze Usług Komercyjnych [...], oraz, że ustalenia planu definiują pojęcie usług komercyjnych jako "funkcję m.in. dyrekcje lub zarządy jednostek gospodarczych, a co za tym idzie budynek o funkcji biurowej mieści się w ustaleniach tak planu jak i przedmiotowej decyzji". Nie wypowiedziały się, czy udzielają pozwolenia na budowę dla budynku tożsamego z budynkiem handlowo-usługowym, dla którego ustalone zostały warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie zajęły więc stanowiska w kwestii sprzeczności w tym względzie pomiędzy decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydaną dla obiektu handlowo-usługowego a decyzją zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla budynku biurowego. Nadto pozwolenie na budowę obejmuje działkę nr [...], której nie wymienia decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wiążąca organ udzielający pozwolenia na budowę. Organy nie wypowiedziały się także w kwestii zapewnienia osobom trzecim dostępu do drogi publicznej stanowiącego jedno z wymagań decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. W aktach sprawy brak jest również pełnego tekstu miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta K., który wówczas obowiązywał. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę ważną rolę odgrywa także projekt budowlany. Stanowi on samodzielną przesłankę wydania pozwolenia na budowę (art. 33 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego). Ponadto, w ust. 1 art. 34 Prawa budowlanego ustawodawca sformułował powinność spełniania przez projekt budowlany wymagań określonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego projekt budowlany winien spełniać warunki szczegółowo wskazane tym przepisem. Nadto szczegółowy zakres i forma projektu budowlanego zostały określone w rozporządzeniu z dnia 3 listopada 1998 r. Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (Dz.U. z 1998 r. Nr 140, poz. 906). Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia w projekcie budowlanym na stronie tytułowej należy zamieścić między innymi imiona i nazwiska projektantów opracowujących wszystkie części projektu obiektu budowlanego wraz z określeniem zakresu ich opracowania, specjalności i numeru posiadanych uprawnień budowlanych, oraz datę opracowania i podpisy pod projektem, spis zawartości projektu budowlanego wraz z wykazem załączonych do projektu wymaganych przepisami szczególnymi uzgodnień, pozwoleń lub opinii, także specjalistycznych oraz, stosownie do potrzeb, oświadczeń właściwych jednostek organizacyjnych, o których mowa w art. 34 ust. 3. Opracowany projekt budowlany dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego nie zawiera na stronie tytułowej daty opracowania. Nie wyszczególniono, które z poszczególnych części i jaka osoba je projektowała. Brak jest uprawnień wszystkich projektantów opracowujących poszczególne części projektu. Nie ma uprawnień projektanta arch. P. M. Znajdują się natomiast uprawnienia pozostałych projektantów, ale w nieuwierzytelnionych kopiach. Spis zawartości projektu nie wymienia wykazu uzgodnień, które występują w dalszych częściach projektu. Nie wszystkie części projektu mają jednolitą numerację w myśl § 5 rozporządzenia. Stosownie natomiast do przepisu § 8 ww. rozporządzenia, dotyczącego szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien zawierać część opisową oraz część rysunkową sporządzoną na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. W myśl § 11 cytowanego rozporządzenia projekt architektoniczno-budowlany obiektu budowlanego powinien zawierać zwięzły opis techniczny oraz część rysunkową. W projekcie budowlanym, znajduje się część rysunkowa projektu zagospodarowania działki, ale wątpliwości budzi, czy została ona sporządzona na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub jednostkowej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Pierwsze strony projektu budowlanego: "budynek biurowy "C" projekt budowlany" tom 1, zawierają opis techniczny. Nie ma wyodrębnionych części opisowej dla projektu zagospodarowania działki i części opisowej dla projektu architektoniczno-budowlanego obiektu, tak jak przewidują to wymienione § 8 i 11 powołanego rozporządzenia. Powyższe, zdaniem WSA, obrazuje nie tylko naruszenia prawa procesowego: art. 7, 77 § 1, art. 107 § 3, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., ale także prawa materialnego: art. 32, 33, 34, 35 Prawa budowlanego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. zaskarżyła skargą kasacyjną Spółka z o.o. "A" w K. Zarzuciła mu obrazę przepisów prawa materialnego: 1) art. 35 ust. 1 lit. a/ w związku z art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie decyzji I instancji o pozwoleniu na budowę (15 marca 2002 r.), przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w sprawie o wydanie pozwolenia na budowlanego wymagany jest pełny tekst miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego (tu: Miasta K.), w sytuacji kiedy w aktach sprawy znajduje się stosowny wyciąg z tego planu, 2) § 3 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 3 listopada 1998 r. (Dz.U. z 1998 r. Nr 140, poz. 906) w brzmieniu obowiązującym w dacie 15 marca 2002 r., przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wymagane są w sprawie uwierzytelnione kopie uprawnień projektantów opracowujących poszczególne części projektu, w sytuacji kiedy w aktach sprawy – stosownie do powołanego § 3 ust. 1 rozp. – wskazane są numery posiadanych uprawnień, a nadto dołączone są kopie tych uprawnień, 3) § 5 ww. rozp. MSWiA w brzmieniu jak wyżej, przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wszystkie części projektu mają mieć jednolitą numerację, w sytuacji kiedy – stosownie do powołanego § 5 rozp. – poszczególne strony i arkusze mają numerację, 4) § 8 ust. 1 i § 11 ust. 1 ww. rozp. MSWiA w brzmieniu jak wyżej przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że część opisowa dla projektu zagospodarowania terenu oraz część opisowa dla projektu architektoniczno-budowlanego winny być wyodrębnione, w sytuacji kiedy ww. rozporządzenie dopuszcza tworzenie tomów i nie nakazuje oddzielnego opracowania projektu zagospodarowania działki, a tym samym dopuszcza łączenie części opisowej i rysunkowej projektu zagospodarowania terenu z odpowiednią częścią projektu architektoniczno-budowlanego. Skarga kasacyjna nadto zarzuciła naruszenie następujących przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy: I – art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez rozpoznanie sprawy z pominięciem niektórych istotnych dowodów znajdujących się w aktach sprawy, czyli nie na podstawie całości akt sprawy, a w przypadku zarzutu opisanego w p. 4 poniżej – także bez wskazań co do dalszego postępowania i w rezultacie: 1) nieuzasadnione przyjęcie, że wobec późniejszej zmiany numeracji i powierzchni działek objętych decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (wzizt), inwestor nie wykazał prawa do dysponowania na cele budowlane nieruchomością określoną – z uwzględnieniem zmian ewidencyjnych – w decyzji o pozwoleniu budowlanym i tym samym błędne stwierdzenie, że decyzja o pozwoleniu budowlanym narusza art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego w brzmieniu jak wyżej, w sytuacji kiedy z pominiętych przez sąd dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika tożsamość nieruchomości objętej wzizt oraz nieruchomości objętej decyzją o pozwoleniu budowlanym, 2) nieuzasadnione przyjęcie, że nie została wyjaśniona kwestia zapewnienia osobom trzecim dostępu do drogi publicznej i tym samym błędne stwierdzenie, że decyzja o pozwoleniu budowlanym narusza art. 34 ust. 1 w związku z art. 35 ust. 1 lit. b/ Prawa budowlanego w brzmieniu jak wyżej, w sytuacji kiedy z pominiętych przez sąd dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że zapewniony jest dostęp osób trzecich do drogi publicznej, 3) nieuzasadnione przyjęcie, że kopie uprawnień projektantów nie zostały uwierzytelnione i tym samym błędne stwierdzenie, że decyzja o pozwoleniu budowlanym narusza § 3 ust. 1 rozp. MSWiA w brzmieniu jak wyżej, podczas gdy w aktach sprawy znajdują się kserokopie uprawnień, każda z oryginalnymi pieczęciami Urzędu Miasta K., 4) nieuzasadnione przyjęcie, że nie została wyjaśniona zgodność decyzji o pozwoleniu budowlanym opiewającym na budynek biurowy z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wzizt, które odnoszą się do obiektu o funkcji usługowo-handlowej i tym samym błędne stwierdzenie, że decyzja o pozwoleniu budowlanym narusza art. 35 ust. 1 lit. a/ oraz art. 34 ust. 1 w związku z art. 35 ust. 1 lit. b/ Prawa budowlanego w brzmieniu jak wyżej, w sytuacji kiedy w aktach sprawy znajduje się stosowne wyjaśnienie Urzędu Miasta K. Wydział Architektury, Geodezji i Budownictwa, które zostało wprawdzie przez wyrok I instancji omówione, ale nie zostało uwzględnione, bez podania przyczyn ani bez wskazania co do dalszego postępowania w tym zakresie; II – art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez: 1) nieprzeprowadzenie z urzędu dowodu uzupełniającego z dokumentu, który nie spowodowałby nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, w sytuacji powzięcia przez sąd – jak wynika ze s. 5 in fine uzasadnienia wyroku – wątpliwości czy część rysunkowa projektu zagospodarowania działki jest sporządzona – stosownie do § 8 ust. 1 ww. rozp. MSWiA – na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub jednostkowej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżanego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania albo uchylenie tego wyroku i oddalenie skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty skargi kasacyjnej są uzasadnione. Przede wszystkim należy stwierdzić, iż błędny jest pogląd Sądu I instancji, że skarżąca Spółka nie wykazała swego prawa do dysponowania nieruchomością objętą wnioskiem na cele budowlane. Zajęcie takiego stanowiska jest wynikiem nieuwzględnienia i nierozważenia treści zebranego w sprawie materiału. Z materiału tego wynika, że Skarżąca nabyła prawo wieczystego użytkowania przedmiotowej nieruchomości umową zawartą w formie notarialnej w dniu 24 lipca 1998 r. (k. 51 akt admin.). Wydana w dniu [...] lutego 2000 r. decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nawiązuje do aktualnych w tym czasie oznaczeń ewidencyjnych tej nieruchomości. Na skutek dokonanych w okresie późniejszym zmian w operacie ewidencji gruntów działek, na których miała być zrealizowana inwestycja, uzyskały nową numerację i została zaktualizowana ich powierzchnia, co wynika z dokumentów zgromadzonych w toku postępowania administracyjnego (k. 128 i 181 akt), przede wszystkim z decyzji z dnia [...] grudnia 2000 r. o zmianach w ewidencji, mapy i wykazu zmian numerów działek oraz różnic w ich powierzchni. Dokumenty te wskazują, iż decyzja zawierająca pozwolenie na budowę dotyczy tej samej nieruchomości, której dotyczyła decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, mimo że na skutek aktualizacji danych z operatu ewidencji gruntów zostało zmienione jej oznaczenie i skorygowano wielkość jej powierzchni. Zarzut naruszenia przepisu art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez pominięcie istotnych dowodów znajdujących się w aktach sprawy i oparcie ustaleń bez uwzględnienia tych dowodów jest więc uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylenie zaskarżonej decyzji uzasadnił stwierdzoną sprzecznością pomiędzy decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydaną dla obiektu handlowo-usługowego a decyzją zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku biurowego. Wniosek o istnieniu tej sprzeczności budzi jednak istotne zastrzeżenia. Z § 25 części opisowej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu inwestycji (k. 281 akt admin.) wynika, że podstawowym przeznaczeniem gruntów obejmujących również teren planowanej inwestycji są "banki, instytucje ubezpieczeń, dyrekcje, zarządy jednostek gospodarczych, obiekty jednostek projektowych". Opierając się na tym ustaleniu Wydział Architektury, Geodezji i Budownictwa Urzędu Miasta K. pismem z dnia [...] marca 2002 r. wyjaśnił, iż budynek o funkcji biurowej mieści się w ustaleniach zarówno tego planu jak i decyzji określającej warunki zabudowy i zagospodarowania przedmiotowej nieruchomości z dnia [...] lutego 2000 r. Sąd I instancji nie rozważył treści tych dowodów i z naruszeniem przepisów wskazanych w części II zarzutów skargi kasacyjnej dokonał ustaleń z pominięciem ich treści. Nie uzasadnił przy tym dlaczego uznaje, że biurowa funkcja spornego obiektu nie mieści się w pojęciu obiektu o funkcji handlowo-usługowej. Również ocena Sądu I instancji, iż zatwierdzony projekt budowlany narusza przepisy art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego i wskazane w uzasadnieniu wyroku przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998 r. nie została przekonywująco uzasadniona. Skarga kasacyjna trafnie przy tym zarzuca, iż z przepisu § 3 ust. 1 pkt 4 wymienionego rozporządzenia nie wynika obowiązek załączenia do projektu uwierzytelnionych kopii uprawnień budowlanych projektantów, lecz jedynie numeru posiadanych uprawnień budowlanych. Z § 5 tego rozporządzenia nie wynika obowiązek jednolitej numeracji wszystkich części projektu budowlanego oraz jego załączników, lecz obowiązek numerowania stron i arkuszy poszczególnych części projektu. Również zarzut naruszenia § 8 ust. 1 i § 11 ust. 1 wymienionego rozporządzenia przez przyjęcie, iż części opisowe dla projektu zagospodarowania terenu i dla projektu architektoniczno-budowlanego winny być wyodrębnione – w sytuacji gdy wymóg taki nie wynika z tych przepisów – jest uzasadniony. Skarga kasacyjna trafnie także podnosi, że wymóg załączania do akt pełnego tekstu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w sytuacji gdy w aktach znajduje się odpowiedni wyciąg z jej ustaleń, nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach. Słuszne jest też stanowisko skarżącej, iż wyrażona przez Sąd wątpliwość, czy część rysunkowa projektu zagospodarowania działki została sporządzona na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub jednostkowej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, mogła być wyjaśniona w drodze zarządzenia uzupełniającego postępowania dowodowego na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Należy też zauważyć, że uchybienia przepisom postępowania tylko wtedy stanowią podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji, gdy mogły wpłynąć na jej treść (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a.). W uzasadnieniu wyroku nie podjęto nawet próby wykazania, że stwierdzone przez Sąd uchybienia proceduralne mogły mieć taki wpływ na zaskarżoną decyzję. Z tych względów na podstawie art. 188 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.