II SA/Go 859/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Asesor WSA Zbigniew Kruszewski Protokolant st.sekr.sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi M.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji I. oddala skargę, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim na rzecz adwokata M.J. wynagrodzenie w kwocie 240 (dwieście czterdzieści) złotych, powiększone o należną stawkę podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu. UZASADNIENIE Burmistrz Miasta i Gminy działając na podstawie art. 2, 3, 4 i 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 966 ze zm.) - decyzją z [...] lipca 2015 r. nr [...], odmówił M.B. przyznania dodatku mieszkaniowego na lokal przy ul. [...] na okres 6 miesięcy od [...] lutego 2014 r. do [...] lipca 2014 r. Pismem z [...] sierpnia 2016 r. M.B. wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza Miasta i Gminy z [...] lipca 2015 r. nr [...]. Skarżący powołał się na art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. wskazując, że dowód na podstawie którego została wydana decyzja jest fałszywy - pismo córki M.B. D.B. z [...] stycznia 2014r., informujące organ, iż od [...] lipca 2013r. nie zamieszkuje ona z ojcem w lokalu przy ul. [...]. Burmistrz Miasta i Gminy po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego działając na podstawie art. 150 § 1 K.p.a., 151 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 K.p.a., art.145a K.p.a., art. 145b K.p.a. - decyzją z [...] stycznia 2017 r. nr [...] odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej Burmistrza Miasta i Gminy nie przyznającej M.B. dodatku mieszkaniowego nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. na okres 6 miesięcy od [...] lutego 2014 r. do [...] lipca 2014 r. W motywach decyzji organ podał, że wnioskodawca nie dołączył prawomocnego orzeczenia sądu lub innego organu potwierdzającego sfałszowanie pisma z [...] stycznia 2014 r., a także nie wskazał aby takie orzeczenie zostało wydane. Organ stwierdził, że na tym etapie postępowania, wobec treści zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie istnieje prawdopodobieństwo uchylenia ostatecznej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. Nadto organ uznał, że nie zachodzą również pozostałe podstawy wznowienia postępowania, o których mowa w art. 145 1 pkt 2-8 K.p.a., a także w art. 145a lub 145b K.p.a. W odwołaniu od powyższej decyzji M.B. podniósł, że stanowisko organu jest sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym i stronnicze. Zdaniem skarżącego decyzja narusza prawo, a w szczególności art. 75 § 1 K.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] maja 2017 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne i argumentację prawną przedstawioną w zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. M.B. wskazał, że zaskarżona decyzja narusza prawo, jest tendencyjna i stronnicza. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie zwrócić należy uwagę na błędną sentencję decyzji organu pierwszej instancji. Organ ten bowiem odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej Burmistrza Miasta i Gminy nie przyznającej M.B. dodatku mieszkaniowego nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. na okres 6 miesięcy od [...] lutego 2014 r. do [...] lipca 2014 r. Nie ulega jednak wątpliwości - a wynika to z treści uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji - iż organ ten odmówił uchylenia decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z [...] lipca 2015 r. nr [...]. Zatem uchybienie to pozostawało bez wpływu na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. - dalej: p.p.s.a.). Zaskarżona decyzja została wydana w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego. Jako podstawę wznowieniową wskazano art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Fałsz dowodu, o którym mowa w powyższym przepisie, może polegać na oparciu rozstrzygnięcia na fałszywych dokumentach, zeznaniach świadków czy też opiniach biegłych. Fałszywym dokumentem jest dokument podrobiony, przerobiony, ewentualnie dokument, którego treść została sfałszowana. Dla spełnienia przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. konieczne jest także, aby na podstawie fałszywych dowodów ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, a więc takie których istnienie miało bezpośredni wpływ na określenie praw i obowiązków osób będących podmiotem postępowania. Zasadą jest również, że sfałszowanie dowodu powinno być uprzednio stwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu. Może to być np. wyrok sądu skazujący świadka za fałszywe zeznania (art. 233 § 1 k.k.), biegłego za fałszywą opinię, tłumacza za fałszywe tłumaczenie (art. 233 § 4 k.k.), funkcjonariusza publicznego za poświadczenie w dokumencie nieprawdy (art. 271 k.k.) lub każdą osobę, która podrobiła bądź przerobiła dokument, w celu użycia go za autentyczny (art. 270 k.k.). Wyjątek od powyższej reguły przewiduje art. 145 § 2 K.p.a., stosownie do którego, z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. W orzecznictwie przyjmuje się, że przez oczywistość fałszu dowodu należy rozumieć zaistnienie stanu, który jest określany jako brak wątpliwości co do tego, że dowód został sfałszowany (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 2675/13; dostępny na stonie:orzeczenia.nsa.gov.pl., dalej: CBOSA). Okoliczność ta ustalana jest w postępowaniu administracyjnym przy zastosowaniu przepisów o postępowaniu dowodowym, w szczególności art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Oczywistość sfałszowania dowodu dotyczy zatem przypadków, gdy z prostego zestawienia dowodu ze stanem faktycznym wynika, że dowód został sfałszowany. O ile więc organ, na podstawie swobodnej oceny, do której uprawnia go art. 80 K.p.a., ustali okoliczność sfałszowania dowodu w oparciu o dowody zebrane zgodnie z art. 77 § 1 K.p.a., uprawniony jest do zastosowania art. 145 § 2 K.p.a. W rozpoznawanej sprawie organy trafnie przyjęły, że skarżący do wniosku o wznowienie postępowania nie dołączył prawomocnego orzeczenia sądu czy też innego organu potwierdzającego sfałszowanie pisma córki skarżącego D.B. z [...] stycznia 2014 r., Organy trafnie także przyjęły wskazując na zgromadzony materiał dowodowy, że nie zachodziły podstawy do przyjęcia oczywistości sfałszowania dowodu. Fałszerstwo dowodu musi być bezsporne. W rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że - jak twierdzi skarżący - pismo córki skarżącego D.B. z [...] stycznia 2014 r., informujące organ, iż od [...] lipca 2013 r. nie zamieszkuje ona ze skarżącym w lokalu przy ul. [...], jest oczywiście fałszywe. Ponadto w sprawie nie wystąpiła druga przesłanka konieczna dla zastosowania art. 145 § 2 K.p.a., a mianowicie nie ma żadnych podstaw do twierdzenia, że wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.