II SAB/Go 202/21

SENTENCJA II SPP/Go 104/21 POSTANOWIENIE Dnia 10 listopada 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.N. na przewlekłość Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie legalności budowy wiaty postanawia: 1. odrzucić skargę. 2. odmówić przyznania prawa pomocy. UZASADNIENIE II SPP/Go 104/21 UZASADNIENIE Pismem z [...] sierpnia 2021 r. R.N., wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego postępowania między innymi w sprawie legalności budowy wiaty (skargę wyłączono ze sprawy II SAB/Go 179/21). W treści skargi skarżący zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. W odpowiedzi na skargę PINB poinformował, iż w dniu [...] lipca 2021 r. przeprowadził kontrolę obiektu budowlanego (wiaty) i nie stwierdził naruszenia prawa, o czym poinformował skarżącego pismem z dnia [...] lipca 2021 r. ([...]). Zarządzeniem z dnia 17 września 2021 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podanie numeru PESEL. Jednocześnie strona została wezwana do podania w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, czy przed wniesieniem skargi do Sądu skierowała do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego ponaglenie w trybie art. 37 k.p.a. w zakresie legalności budowy wiaty oraz do ewentualnego przesłania kopii ponaglenia, pod rygorem przyjęcia, że takie ponaglenie nie zostało złożone. W odpowiedzi, która wpłynęła do Sądu w dniu 29 października 2021 r., skarżący podał swój numer PESEL i jednocześnie oświadczył, że przed wniesieniem skargi do Sądu ww. ponaglenia nie składał. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; określanej dalej jako p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Z kolei w myśl art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Stosownie do brzmienia art. 37 § 2 k.p.a. ponaglenie zawiera uzasadnienie. W myśl art. 37 § 3 k.p.a., ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Z treści cytowanych przepisów wynika konieczność poprzedzenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej ponagleniem w trybie art. 37 k.p.a. W przedmiotowej sprawie R.N. złożył skargę na przewlekłość postępowania przewlekłość Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie legalności budowy wiaty wybudowanej na działce nr [...]. Na bezczynność (przewlekłość postępowania) organu I instancji, który tej czynności nie dokonuje w terminie służy skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., ale dopiero po spełnieniu wymogów skazanych w art. 53 § 2b p.p.s.a. W niniejszej sprawie bezsporną pozostawała okoliczność, że przed wniesieniem do Sądu skargi na przewlekłość postępowania PINB R.N. nie wystosował ponaglenia w trybie art. 37 k.p.a. Fakt ten skarżący potwierdził w piśmie z dnia [...] października 2021 r. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi (punkt 1 postanowienia). Odnosząc się do wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy wskazać należy, że zgodnie z art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo to może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo to obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 p.p.s.a.). Jednakże w myśl art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie sądowym panuje zgodny pogląd, że o oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o taką sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (postanowienie NSA z 14 marca 2012 r., II GZ 82/12), zaś stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości co do braku szans na jej uwzględnienie (postanowienie NSA z 28 lutego 2012 r., II FZ 109/12). Przepis art. 247 p.p.s.a. znajduje zastosowanie przede wszystkim w sytuacjach, w których skarga kwalifikuje się do odrzucenia (postanowienie NSA z 22 lutego 2012 r., I OZ 1110/11). Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, wobec czego, na podstawie art. 247 p.p.s.a., orzeczono o odmowie przyznania prawa pomocy (punkt 2 postanowienia).