I SA/Ol 493/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Renata Kantecka Sędziowie sędzia WSA Przemysław Krzykowski (sprawozdawca) asesor WSA Anna Janowska po rozpoznaniu w dniu 20 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. D., J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2021 r. oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako Kolegium, organ odwoławczy) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta (dalej jako organ I instancji, Burmistrz) wydaną w stosunku do J. D. i J. D. (dalej jako strona, podatnicy, skarżący) w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2021 r. Z akt sprawy i uzasadnienia decyzji Kolegium wynika, że organ I instancji ustalił skarżącym wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2021 r. w kwocie 478 zł przyjmując do podstawy opodatkowania budynki mieszkalne o powierzchni 144,86 m2, budynki pozostałe o powierzchni 44,70 m2 oraz grunty pozostałe o powierzchni 593 m2. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 4 ust. 2, art. 1a ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm., dalej jako u.p.o.l.), art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 2052 ze zm.). Następnie wskazał, że ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z ewidencji gruntów z dnia 13 listopada 2019 r. oraz informacji o działce i budynkach z dnia 1 marca 2021 r. wynika, że strona nabyła w dniu "[...]" października 2019 r. własność nieruchomości gruntowej o powierzchni 0,0593 ha i sklasyfikowanej jako B - tereny mieszkaniowe zabudowanej dwoma budynkami: mieszkalnym i budynkiem o funkcji transportu i łączności. W dniu 6 listopada 2019 r. podatnicy złożyli informację podatkową, w której zadeklarowali do opodatkowania podatkiem od nieruchomości grunty pozostałe o powierzchni 449 m2, budynki mieszkalne o powierzchni 132,87 m2 (w tym 26 m2 kondygnacji o wysokości od 1,40 do 2,20 m i 106,87 m2 powyżej 2,20 m) oraz budynki pozostałe - 44,70 m2. Organ I instancji, wobec wątpliwości co do danych zawartych w ww. informacji podatkowej, postanowieniem z dnia "[...]" wezwał do korekty złożonej informacji poprzez wykazanie prawidłowej powierzchni działki nr "[...]" (593,00 m2) oraz o skorygowanie załącznika ZIN-1 poprzez wykazanie zgodnej z poz. 39 informacji powierzchni budynków mieszkalnych i ich części. Z uwagi na niewypełnienie wezwania, organ przeprowadził w dniu 30 grudnia 2019 r. oględziny nieruchomości w celu ustalenia prawidłowej powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego (garażowego) poprzez dokonanie pomiarów powierzchni użytkowej. Z protokołu oględzin wynika, że dokonano pomiaru budynku pozostałego (garażu), która wyniosła 44,70 m2 natomiast na pomiar budynku mieszkalnego podatnicy nie wyrazili zgody. W tej sytuacji powierzchnia użytkowa budynku mieszkalnego została ustalona w oparciu o przedstawiony przez podatników operat szacunkowy (wycenę nieruchomości) sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego na potrzeby sprzedaży nieruchomości. Wynika z niego, że powierzchnia użytkowa budynku mieszkalnego wynosi 144,86 m2 (powierzchni użytkowa kondygnacji podziemnej - 26,05 m2 (52,09 m2 x 50 %), parteru - 58,52 m2, I pietra - 60,29 m2). Mając na uwadze powyższy stan faktyczny organ odwoławczy stwierdził, że Burmistrz dokonał prawidłowego wymiaru zobowiązania podatkowego za ww. nieruchomość, gdyż zarówno strona podmiotowa, jak i przedmiotowa zobowiązania jest zgodna z danymi wynikającymi z zebranego w sprawie materiału dowodowego. Po pierwsze - w niniejszej sprawie, wbrew zarzutom odwołania, nie doszło do rzekomego podwójnego opodatkowania gruntu zabudowanego budynkami. Jak wynika bowiem z art. 4 ust. 1 u.p.o.l. podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości stanowi dla gruntów - ich powierzchnia, a dla budynków - ich powierzchnia użytkowa. Oznacza to, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega odrębnie zarówno grunt, jak i budynek na nim posadowiony. Po drugie - ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i podatkowych. Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego. Domniemanie prawdziwości oraz zgodności z prawdą dokumentu urzędowego może być obalone przez zaprzeczenie prawdziwości dokumentu lub przez udowodnienie, że oświadczenie organu zawarte w danym dokumencie urzędowym, wystawionym przez ten organ, nie jest zgodne z prawdą. Po trzecie - określenie "budynku pozostałego" jako "budynku garażowego" a nie gospodarczego nie ma żadnego wpływu na wysokość podatku od nieruchomości, gdyż każdy budynek pozostały opodatkowany jest taką samą stawką (na rok 2021 wynosiła 4,90 zł za 1 m 2). Zauważono, że stawka za wszystkie budynki pozostałe usytuowane na działce (garaże, budynki gospodarcze i inaczej określane) opodatkowane są jednakową stawką podatku od nieruchomości (zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej w Szczytnie Nr XIII/96/2019 z dnia 26 listopada 2019 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, która obowiązywała na rok 2021) i zmiana nazewnictwa nie zmieni wymiaru podatku od nieruchomości. Ponadto budynek ten w ewidencji gruntów i budynków widnieje, jako budynek transportu i łączności, co wg Klasyfikacji Środków Trwałych oznacza, że: rodzaj ten obejmuje budynki transportu i łączności, w tym m.in: (...) - budynki garaży i zadaszone parkingi. Powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie zaskarżyli skarżący kwestionując zasadność podwójnego opodatkowania części nieruchomości gruntowej zabudowanej budynkiem mieszkalnym i budynkiem gospodarczym w świetle obowiązującej ustawy o zobowiązaniu podatkowym od posiadanej nieruchomości przez dany podmiot. W tym zakresie wnieśli o wystąpienie WSA w Olsztynie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym. Dodatkowo wskazali, że zaskarżona decyzja dotyczy tego samego zagadnienia prawnego, które rozpoznawane było w 2020 r. przez WSA w Olsztynie w sprawie o sygn. akt I SA/OI 309/20. W kolejnym piśmie skarżący poinformowali, że nie posiadają niezbędnego sprzętu do uczestniczenia w wokandzie przeprowadzanej na odległości. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W kolejnym piśmie wyrażając zgodę na uczestnictwo w rozprawie zdalnej. Zarządzeniem z dnia 17 września 2021 r. Przewodniczący Wydziału stosownie do brzmienia art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1842 ze zm.) uznając, że przeprowadzenie rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, wobec braku możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnych bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, zarządził, skierować sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd doszedł, bowiem do przekonania, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób powodujący konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Kolegium ustalająca wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2021 r. Wskazać należy, że istota sporu w niniejszym przypadku dotyczy możliwości opodatkowania gruntów pod budynkami. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W myśl art. 4 ust. 1 podstawę opodatkowania stanowi: 1) dla gruntów - powierzchnia; 2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa; 3) dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. ust. 2 powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się. Mając na uwadze powyższe regulacje wskazać należy, że prawidłowo organ odwoławczy wskazał w zaskarżonej decyzji, że w niniejszym przypadku nie doszło do podwójnego opodatkowania gruntu zabudowanego budynkami, gdyż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają odrębnie zarówno grunt, jak i budynki na nim posadowione. Odnosząc się do treści art. 2 ust. 1 u.p.o.l. wskazać należy, że zarówno grunty jak i budynki stanowią odrębne przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Przepis ten nie pozwala zatem na opodatkowanie tym podatkiem albo gruntów albo budynków. Opodatkowaniu podlegają bowiem zarówno grunty jak i budynki, jeśli oczywiście znajdują się na gruncie. W ocenie Sądu o braku możliwości pomniejszenia powierzchni gruntu podlegającemu opodatkowaniu o powierzchnię budynku mieszkalnego lub gospodarczego posadowionego na tym gruncie świadczy także brzmienie art. 7 u.p.o.l. statuującego zwolnienia przedmiotowe od podatku od nieruchomości. W przepisie tym ujęto bowiem niektóre grunty, na których posadowione są określone budynki i budowle lub ich części, które zwalnia się od podatku od nieruchomości. W omawianej regulacji prawnej nie wymieniono jednak gruntów pod budynkami mieszkalnymi, jak również gruntów pod budynkami gospodarczymi, czy garażowymi. W tych okolicznościach, za prawidłowe należało także uznać przyjęcie przez organy podatkowe do podstawy opodatkowania dla gruntu, będącego własnością skarżących, powierzchni 593 m2, która ustalona została w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Wymaga bowiem podkreślenia, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r. poz. 276 ze zm.), podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela pogląd prezentowany w judykaturze, że na podstawie przywołanego przepisu organy podatkowe są związane danymi z ewidencji w zakresie wielkości gruntu, w sposób bezwzględny. Organy te nie są zatem uprawnione do ustalania powierzchni gruntu we własnym zakresie, czy też w oparciu o dane wskazywane przez podatnika w informacji podatkowej. Nie mają również obowiązku uwzględniać żadnych wniosków dowodowych podatników, którzy w postępowaniu podatkowym kwestionują powierzchnię gruntu ujawnioną w ewidencji. Wobec jednoznacznego nakazu uwzględnienia przy wymierzaniu podatku danych wynikających z ewidencji, takie żądania nie prowadzą bowiem do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (por. wyrok NSA z 16 listopada 2017 r. sygn. akt II FSK 1600/17 oraz wyrok NSA z 20 marca 2018 r. sygn. akt II FSK 755/17, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Wskazać należy, że w niniejszym przypadku niekwestionowane są natomiast ustalenia organów podatkowych w zakresie powierzchni użytkowej przyjętej jako podstawa opodatkowania budynków. Ustalenia te nie budzą także zastrzeżeń Sądu w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Wymaga przy tym zauważenia, że prowadzenie przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w tym zakresie było uprawnione, skoro dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków obejmowały jedynie powierzchnię zabudowy tych budynków, a nie ich powierzchnię użytkową (por. wyrok NSA z 6 grudnia 2017 r. sygn. akt II FSK 3240/15, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Organ I instancji, a za nim organ odwoławczy, prawidłowo, więc wobec wątpliwości co do danych zawartych w informacji podatkowej złożonej przez skarżących, postanowieniem z dnia "[...]", wezwał ich do korekty złożonej informacji poprzez wykazanie prawidłowej powierzchni działki nr "[...]" oraz o skorygowanie załącznika ZIN-1 poprzez wykazanie zgodnej z poz. 39 informacji powierzchni budynków mieszkalnych i ich części. Z uwagi na niewypełnienie wezwania, organ przeprowadził w dniu 30 grudnia 2019 r. oględziny nieruchomości w celu ustalenia prawidłowej powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego (garażowego) poprzez dokonanie pomiarów powierzchni użytkowej. Z protokołu oględzin wynika, że dokonano pomiaru budynku pozostałego (garażu), która wyniosła 44,70 m2. Natomiast z uwagi na brak zgody skarżących na pomiar budynku mieszkalnego powierzchnia użytkowa budynku mieszkalnego została ustalona w oparciu o przedstawiony przez podatników operat szacunkowy (wycenę nieruchomości) sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego na potrzeby sprzedaży nieruchomości, z której wynika, że powierzchnia użytkowa budynku mieszkalnego wynosi 144,86 m2 (powierzchni użytkowa kondygnacji podziemnej - 26,05 m2 (52,09 m2 x 50 %), parteru - 58,52 m2, I pietra - 60,29 m2). Tym samym wskazać należy, że przy obliczaniu powierzchni użytkowej budynków prawidłowo uwzględniono zasady określone w art. 4 ust. 2 u.p.o.l. Przy czym jak właściwie oceniło Kolegium bez wpływu na wynik sprawy pozostają zaś zastrzeżenia strony co do określenia przez organ I instancji budynku pozostałego jako budynku garażowego a nie gospodarczego. Jak trafnie wskazało bowiem Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w świetle powołanej uchwały z dnia 26 listopada 2019 r., Nr XIII/96/2019 Rady Miejskiej w Szczytnie w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, która obowiązywała w 2021 r., wszystkie budynki pozostałe usytuowane na działce (garaże, budynki gospodarcze i inaczej określane) opodatkowane są jednakową stawką podatku od nieruchomości wynoszącą 4,90 zł za 1 m2 powierzchni użytkowej. Natomiast odnosząc się do wniosku skarżących o rozważenie skierowania pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego Sąd opierając się na zaprezentowanym powyżej stanowisku stwierdza, ż brak jest podstaw do uwzględnienia tegoż wniosku. W niniejszej sprawie nie wyłoniły się kwestie, które budziłyby wątpliwości interpretacyjne i których Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie mógłby samodzielnie rozstrzygnąć. Pytanie prawne nie może być zaś traktowane jako środek służący do usuwania wątpliwości skarżących co do wykładni przepisów, w sytuacji gdy Sąd nie dostrzega potrzeby kierowania pytania prawnego o zgodność tego przepisu z Konstytucją RP. Trybunał Konstytucyjny nie może też rozstrzygać wątpliwości prawnych związanych ze sprawowaniem przez sądy wymiaru sprawiedliwości. Dodatkowo wskazać należy, że identyczne zarzuty były już oceniane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, który prawomocnym wyrokiem z 23 czerwca 2020 r., sygn. akt I SA/OI 309/20 nie podzielając ich, oddalił wniesioną przez skarżących skargę dotyczącą decyzji Kolegium w przedmiocie zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2019 r. Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.).