II GSK 2256/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku L. V. o wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie skargi kasacyjnej L. V. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 2246/20 sprawy ze skargi L. V. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2021 r., oddalił skargę L. V. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2020 r., w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. W wywiedzionej od tego wyroku skardze kasacyjnej L. V. sformułował wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na to, że jej wykonanie skutkowałoby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci spowodowania problemów finansowych w bieżącej egzystencji skarżącego, co wywoła negatywne konsekwencje w regulowaniu bieżących zobowiązań skarżącego oraz wpłynie na zaspakajanie podstawnych potrzeb egzystencji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2020 r., zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie szkody użyte w przywołanym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjna stwierdza, że podniesiona we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji argumentacja oraz przedłożone wraz z nią dokumenty wskazują, że wykonanie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2020 r., może skutkowało wobec strony wystąpieniem jednej bądź obu przesłanek, o których mowa w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a., przede wszystkim zaś może skutkować spowodowaniem problemów finansowych w bieżącej egzystencji skarżącego, co może wywołać negatywne konsekwencje w regulowaniu bieżących zobowiązań strony oraz wpłynąć na zaspakajanie podstawnych potrzeb egzystencji. Jak bowiem wynika z analizy twierdzeń strony pomieszczony we wniosku oraz załączonych na ich poparcie dokumentów, skarżący z tytułu obecnego zatrudnienia osiąga tygodniowo dochód w kwocie 1.200 – 1.500 zł brutto. Jego żona z tytułu zatrudnienia w dwóch miejscach pracy uzyskuje dochód miesięczny w wysokości 2.800 zł oraz 3.370 brutto. Miesięczne koszty utrzymania skarżący określił na kwotę 1.500 zł. Z tytułu najmu mieszkania uiszcza kwotę 1.500 zł. Posiada również zobowiązania kredytowe w stosunku do dwóch banków – banku Millenium na kwotę 57.809 zł oraz mBanku na kwotę 63.000 zł. W tym miejscu zauważyć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny przy ocenie wniosku nie wziął pod rozwagę zobowiązania ciążącego na skarżącym z tytułu pożyczki w mBanku albowiem okoliczność ta nie została udokumentowana. Zobowiązanie kredytowe w stosunku do banku Millenium, jak wynika z treści przedłożonej umowy, nakłada na skarżącego zobowiązanie miesięcznej spłaty w kwocie 1.193 zł., przy czym jak wynika z dokumentów "Potwierdzenie wykonania operacji na kredytach" kwota, jaką skarżący uiszcza w związku z kredytem w okresie maj – lipiec 2021 r., nie spadła poniżej kwoty 500 zł. Porównanie powyższych informacji odnośnie miesięcznych dochodów z uwzględnieniem, iż są to kwoty brutto, a więc wyższe od realnie uzyskiwanych z tytułu wynagrodzenia skarżącego i jego współmałżonki, które wbrew stanowisko autora wniosku również podlegają ocenie wobec stawianej argumentacji negatywnego wpływu wykonania decyzji na jego zdolność bieżącego utrzymania i regulowania zobowiązać publicznoprawnych i cywilnoprawnych, z miesięcznymi obciążeniami, jakie wnioskodawca ponosi w związku z regulowaniem swoich zobowiązań i egzystencją uzasadnia, przy wysokości nałożonej zaskarżoną decyzją kary w kwocie 12.000 zł, uznanie, że wykonanie tejże decyzji może mieć negatywny wpływ w sferze finansowej strony. Niewątpliwie uiszczenie kary przy realnych dochodach skarżącego i jego żony, przy ponoszonych miesięcznie wydatkach, w tym wydatku związanym z wynajmem mieszkania, może wywołać negatywne i daleko idące skutki dla strony, choćby w zakresie niemożności spłaty zobowiązania w względem banku, czy wynajmującego stronie mieszkania. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że wniosek strony był zasadny albowiem wykazała ona możliwość ziszczenia się w stosunku do niej jednej z przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. - spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.