II GSK 1541/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Sz 58/21 w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z 11 marca 2021 r. (sygn. akt I SA/Sz 58/21) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej zwany "WSA"), działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej zwanej "ppsa"), oddalił skargę R. K. (dalej zwanego "Skarżącą") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie (dalej zwanego "SKO") z [...] czerwca 2020 r. (nr [...]) w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. WSA orzekał w następującym stanie sprawy. Pismem z [...] listopada 2019 r. Komendant Komisariatu Policji w Złocieńcu wystąpił do Burmistrza Złocieńca o cofnięcie Skarżącej zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w sklepie "M." zlokalizowanym przy ul. [...] w Złocieńcu. Następnie do pisma z [...] stycznia 2020 r. Komendant Komisariatu Policji w Złocieńcu załączył wykaz interwencji przeprowadzonych w rejonie sklepów "M." i "K." zlokalizowanych przy ul. [...] i ul. [...] w Złocieńcu. Z przedstawionych dokumentów wynika, że w rejonie wskazanych sklepów w okresie od 1 stycznia 2019 r. do 15 listopada 2019 r. policjanci podjęli i przeprowadzili łącznie 79 interwencji w miejscu publicznym, podczas których w stosunku do będących tam osób nałożono 79 mandatów karnych oraz sporządzono 7 wniosków o ukaranie do Sądu Rejonowego w Drawsku Pomorskim. Według wykazu interwencji, przy ul. [...], gdzie mieści się sklep "M.", tylko w okresie od 27 maja do 16 listopada 2019 r. miało miejsce 7 interwencji policjantów w związku z zakłócaniem porządku publicznego, zakończonych nałożeniem 8 mandatów karnych i skierowaniem 3 wniosków do Sądu Rejonowego. Wszystkie te interwencje były interwencjami własnymi podjętymi przez funkcjonariuszy Policji (żadna z nich nie wynikała z powiadomień Skarżącej). Komendant Komisariatu Policji w Złocieńcu stwierdził, że działalność gospodarcza wskazanych sklepów przyciąga osoby zakłócające ład i porządek publiczny, co ma związek ze sprzedażą alkoholu. Decyzją z [...] marca 2020 r. Burmistrz Złocieńca, działając na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy z 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2277), orzekł o cofnięciu Skarżącej zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu i piwa do spożycia poza miejscem sprzedaży w punkcie przy ul. [...] w Złocieńcu. Skarżąca złożyła odwołanie od tej decyzji. Decyzją z [...] czerwca 2020 r. SKO utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Złocieńca. SKO wskazało, że oparło się na materiale dowodowym pozyskanym z Komisariatu Policji w Złocieńcu, który to materiał w sposób jednoznaczny potwierdza fakt naruszenia ładu i porządku publicznego w określonych dniach przez osoby znajdujące się pod wpływem alkoholu zakupionego m.in. w punkcie handlowym Skarżącej. SKO uznało, że w sprawie szczególne znaczenie ma okoliczność, że interwencje Policji w obrębie sklepu należącego do Skarżącej nie zostały podjęte na skutek zgłoszeń właściciela, czy pracowników sklepu, lecz mieszkańców okolicznych domów. Zaistniała sytuacja obligowała do zastosowania art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Skarżąca złożyła do WSA skargę na decyzję SKO. WSA oddalił skargę. WSA stwierdził, że w świetle art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych powinno nastąpić w przypadku łącznego wystąpienia następujących okoliczności: 1) powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy zakłócania porządku publicznego, 2) zaniechania przez prowadzącego punkt sprzedaży poinformowania organów powołanych do ochrony porządku publicznego o występujących zakłóceniach porządku publicznego, 3) istnienia związku przyczynowego pomiędzy sprzedażą napojów alkoholowych w danym punkcie sprzedaży a zakłóceniami porządku publicznego. WSA wskazał, że najistotniejszymi dowodami, na których oparto zaskarżoną decyzję są pisma Komendanta Komisariatu Policji w Złocieńcu, w tym wykaz 79 interwencji podjętych przez funkcjonariuszy Policji w okresie od 1 stycznia do 15 listopada 2019 r. w rejonie sklepów "M." i "K.", spośród których przy ul. [...], gdzie mieści się sklep "M.", tylko w okresie od 27 maja do 16 listopada 2019 r. miało miejsce 7 interwencji własnych podjętych przez policjantów w związku z zakłócaniem porządku publicznego. WSA stwierdził, że Skarżąca nie zakwestionowała tych ustaleń, czyniąc jedynie starania, aby wykazać - przez przeprowadzenie dowodu z przesłuchania wskazanych świadków - że wzmożone zakłócanie porządku publicznego jest powodowane przez klientów sklepu "K." oraz że pracownicy sklepu "M." zgłaszali przypadki naruszenia porządku publicznego na Policję oraz Straż Miejską. Zdaniem WSA, próba wykazania przez Skarżącą faktu dokonania w różnym czasie zgłoszeń organom powołanym do ochrony porządku publicznego o występujących zakłóceniach porządku publicznego w okolicy sklepu nie ma istotnego znaczenia dla oceny sprawy w kontekście wykazanych przez Policję 7 konkretnych przypadków własnych interwencji, wymuszonych zakłóceniem ładu i porządku publicznego przy sklepie "M." w okresie 6 miesięcy. WSA zaznaczył, że nie jest sporne, że w najbliższej okolicy w tym samym czasie funkcjonował m.in. sklep "K.", w którym również sprzedawano napoje alkoholowe oraz że z działalnością tego sklepu także wiązały się liczne naruszenia ładu i porządku publicznego. Zdaniem WSA, zdarzenia dotyczące sklepu "K." nie zostały jednak przypisane przez organy administracji jako obciążające Skarżącą prowadzącą sklep "M.". WSA nie uwzględnił postawionego w skardze zarzutu naruszenia art. 75 § 1 i art. 77 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256; dalej zwanej "kpa") również w zakresie dotyczącym nieuwzględnienia wniosku Skarżącej o przesłuchanie pracowników i klientów sklepu w charakterze świadków na okoliczność braku możliwości każdorazowej interwencji ze względu na ograniczoną widoczność z okien sklepu "M.", co miałoby usprawiedliwiać brak powiadamiania właściwych organów o mających miejsce zakłóceniach porządku publicznego. Zdaniem WSA, to rolą prowadzącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych jest podjęcie takich czynności, które w danych warunkach pozwolą mu na skuteczne wywiązanie się z obowiązku nałożonego na niego w art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. W ocenie WSA, nie było konieczne, aby zgromadzone dowody wskazywały na bezpośredni związek pomiędzy nabyciem alkoholu w konkretnym punkcie jego sprzedaży ze stwierdzonym naruszeniem ładu i porządku publicznego przez konkretną osobę. WSA zauważył, że w art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi mowa jest o "zakłócaniu porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży", co jest określeniem obejmującym wszelkie nieakceptowane z punktu widzenia porządku publicznego zdarzenia mające związek z dystrybucją napojów alkoholowych, niekoniecznie z nabyciem alkoholu w danym punkcie przez konkretnego uczestnika zdarzenia. W konkluzji WSA ocenił, że Skarżąca nie sprostała obowiązkowi należytej współpracy ze służbami powołanymi do ochrony porządku publicznego w zakresie każdorazowego informowania o występujących zakłóceniach porządku publicznego. Skoro Policja w okresie 6 miesięcy podjęła 7 własnych interwencji przy sklepie "M.", spowodowanych zakłócaniem porządku publicznego w związku z działalnością tego konkretnego sklepu, to uzasadnione było cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Skarżąca złożyła skargę kasacyjną od wyroku WSA, zaskarżając to orzeczenie w całości. Oświadczyła, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi: I. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa przez nieuzględnienie wniesionej przez Skarżącą skargi pomimo rażącego naruszenia zarówno przez Burmistrza Złocieńca, jak i SKO przepisów kpa, tj.: a) art. 7 i art. 77 § 1 kpa przez: - niepodjęcie przez organ szeregu czynności niezbędnych do dokładnego oraz rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, przejawiające się w szczególności w nieprzesłuchaniu w charakterze świadków: • pracowników oraz klientów sklepu "M.", tj.: L. G., M. J., A. L., M. M., A. M., A. T. oraz A. S. mimo zgłoszonego w tym zakresie wniosku dowodowego przez Skarżącą na okoliczność: wzmożonego zakłócenia porządku publicznego przez klientów sklepu "K." oraz niepodjęcia przez pracowników ww. sklepu odpowiedniej interwencji; zgłaszania przez pracowników sklepu "M." przypadków ww. naruszeń na Policję oraz Straż Miejską; braku możliwości każdorazowej interwencji ze względu na ograniczoną widoczność z okien sklepu "M."; dokonywania sprzedaży alkoholu przez właściciela oraz pracowników sklepu "M." zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa w tymże zakresie; • mieszkańców okolicznych domów, mimo że organ posiadał wiedzę na temat ich danych osobowych oraz adresu zamieszkania na okoliczność dokonanych przez nich interwencji w związku z zakłóceniem porządku publicznego w rejonie sklepu "M."; - oparcie wydanego rozstrzygnięcia wyłącznie na: • przedłożonym przez funkcjonariuszy Policji enigmatycznym wykazie interwencji podjętych w poszczególnych dniach na obszarze, w którym ulokowane są trzy punkty sprzedaży alkoholu - sklep "K.", sklep "M." oraz budka informacji turystycznej bez ustalenia, gdzie osoby, których interwencja dotyczyła, zakupiły i spożywały alkohol, a także w połączeniu z innymi właścicielami lokali, bez przeprowadzenia dodatkowych dowodów na te okoliczności i z którego to wykazu nie wynika, czy to klienci sklepu "M." zakłócali porządek publiczny w związku z prowadzoną przez tenże sklep sprzedażą alkoholu; • liście osób zamieszkałych w okolicy sklepu "M.", przedłożonej przez Komisariat Policji, nieopatrzonej żadnym tytułem lub wyjaśnieniem, a która to lista zgodnie z twierdzeniem Skarżącej zawiera w swej treści w istocie wykaz osób wnioskujących o zamontowanie kamer przy ich ulicy i w konsekwencji niepodjęcie przez organ dodatkowych czynności wyjaśniających w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy; - nieustalenie, czy przypadki naruszenia porządku publicznego przez klientów sklepu "M." były zgłaszane przez pracowników tego sklepu mimo złożonego przez Skarżącą na tę okoliczność wniosku dowodowego w postaci przesłuchania w charakterze świadków pracowników sklepu "M.", co skutkowało niewyjaśnieniem rozstrzygających dla niniejszej sprawy okoliczności, w szczególności brakiem dokładnego ustalenia, czy to klienci sklepu "M.", czy też pozostałych pobliskich sklepów zostali ukarani mandatem w związku z zakłóceniem porządku publicznego w dniach, w których podjęto poszczególne interwencje, nieustaleniem czy pracownicy sklepu "M." zgłaszali przypadki przypadki naruszeń porządku publicznego na Policję, niewykazaniu, że osoby zakłócające porządek publiczny zakupiły alkohol w sklepie "M." i w konsekwencji nieustalenie w sposób bezsprzeczny adekwatnego związku przyczynowego między prowadzoną przez Skarżącą sprzedażą alkoholu a zakłóceniem porządku publicznego b) art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 kpa przez nieuwzględnienie wniosku dowodowego Skarżącej w postaci przesłuchania w charakterze świadków wyżej przywołanych pracowników oraz klientów sklepu "M." na wskazane wyżej okoliczności, mimo że przedmiotowy wniosek dowodowy przyczyniłby się w istotny sposób do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego celem ustalenia okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy oraz wydania w tymże przedmiocie prawidłowego rozstrzygnięcia; c) art. 81a § 1 kpa przez rozstrzygnięcie powstałych w niniejszym postępowaniu wątpliwości na niekorzyść Skarżącej w postaci cofnięcia jej zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, mimo że ww. regulacja ma na celu ochronę strony przed negatywnymi konsekwencjami nieprecyzyjnego ustalenia przez organ stanu faktycznego, co w wyniku licznych uchybień proceduralnych dokonanych przez organ miało miejsce w niniejszej sprawie; II. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu oraz błędnym przyjęciu, że zachodzi adekwatny związek przyczynowy między zakłócaniem porządku publicznego a prowadzeniem sprzedaży alkoholu w sklepie "M." i tym samym cofnięcie Skarżącej zezwolenia na podstawie ww. artykułu, podczas gdy Skarżąca zgłaszała naruszenia porządku publicznego na obszarze jej sklepu organom powołanym do jego ochrony, a postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organ w żaden sposób nie wykazało, aby osoby zakłócające porządek publiczny nabyły alkohol w sklepie "M.", w związku z czym nie wykazano w sposób jednoznaczny oraz niebudzący wątpliwości, że w niniejszym stanie faktycznym występuje adekwatny związek przyczynowy między zakłóceniem porządku publicznego a prowadzeniem przez sklep "M." sprzedaży alkoholu. W uzasadnieniu wskazano argumenty mające przemawiać za trafnością zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 182 § 2 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że ta ostatnia sytuacja w rozpatrywanym przypadku nie ma miejsca, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że sprawy o analogicznym stanie faktycznym i prawnym, z udziałem tych samych stron były już przedmiotem oceny tego Sądu w wyrokach z 14 października 2021 r. o sygn. akt II GSK 881/21 i II GSK 1017/21 (treść tych orzeczeń jest dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela argumentację wyrażoną w uzasadnieniach wskazanych orzeczeń, ponieważ jest ona trafna również w okolicznościach tej sprawy. Skarga kasacyjna w rozpoznawanej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 ppsa i kwestionuje zarówno stan faktyczny przyjęty w sprawie, jak również zastosowanie w stosunku do skarżącej art. 18 ust. 10 pkt. 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika również, że sposób rozumienia art. 18 ust. 10 pkt 3 tej ustawy przez Skarżącą nie w pełni odpowiada prawidłowej wykładni tego przepisu przyjętej w sprawie. Zarzuty skargi kasacyjnej zostaną rozpatrzone łącznie, co uzasadnia ich komplementarny charakter oraz sposób sformułowania i uzasadnienia. W zarzucie I z petitum skargi kasacyjnej jej autor podnosił wadliwe zaakceptowanie przez WSA stanu faktycznego ustalonego z obrazą art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 75 § 1 i art. 81a § kpa, natomiast w pkt II niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w oparciu o ten stan faktyczny. Właściwe odczytanie przepisu prawa materialnego determinuje zakres koniecznych ustaleń faktycznych zatem należy wskazać, że zgodnie z art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych organ zezwalający cofa w przypadku powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący ten punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że WSA nie zakwestionował sposobu rozumienia tego przepisu przyjętego przez organy i uznał, że zobowiązuje on osobę legitymującą się zezwoleniem na sprzedaż alkoholu do każdorazowego powiadamiania odpowiednich służb o zakłócaniu porządku publicznego w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy i to rolą prowadzącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych jest podjęcie takich czynności, które w danych warunkach pozwolą mu na wywiązanie się z nałożonego obowiązku. Mają to być działania skuteczne, umożliwiające natychmiastowe zgłoszenie właściwym służbom każdorazowego przypadku wystąpienia zakłóceń porządku publicznego. Wskazał też, że w ww. przepisie mowa jest o "zakłócaniu porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży", co jest określeniem obejmującym wszelkie nieakceptowane z punktu widzenia porządku publicznego zdarzenia mające związek z dystrybucją napojów alkoholowych, niekoniecznie z nabyciem przez konkretnego uczestnika zdarzenia alkoholu w danym punkcie. Doświadczenie życiowe pozwala przyjąć, że już samo funkcjonowanie punktu sprzedaży napojów alkoholowych wiąże się z ryzykiem gromadzenia się w jego bezpośrednim sąsiedztwie osób mogących stwarzać zagrożenie dla porządku publicznego. Z tych właśnie względów ustawodawca nałożył na osoby legitymujące się zezwoleniem i prowadzące punkt sprzedaży napojów alkoholowych obowiązek podejmowania działań prewencyjnych i szczególnej formy współpracy w dziedzinie niwelowania niekorzystnych skutków jakie wiążą się ze sprzedażą i konsumpcją alkoholu. Skarżąca nie zakwestionowała skutecznie takiego sposobu rozumienia omawianego przepisu - nie postawiła zarzutu jego naruszenia przez błędną wykładnię. Zatem ta wyżej przedstawiona wykładnia pozostanie adekwatnym wzorcem oceny przyjętego w sprawie stanu faktycznego pod względem jego kompletności. Z art. 7 i art. 77 § 1 kpa wynika, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, zaś organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z kolei, stosownie do art. 75 § 1 kpa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA trafnie uznał, że organy nie uchybiły tym przepisom, a zebrany materiał dowodowy był wystarczający dla ustalenia wszystkich przesłanek uprawniających organ do cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Najistotniejsze dowody w sprawie zostały uzyskane z Komisariatu Policji w Złocieńcu. W dokumentach tych (m.in. pismo Komendanta Komisariatu Policji w Złocieńcu z [...] listopada 2019 r., przesłany wraz z pismem tegoż Komendanta wykaz interwencji przeprowadzonych w rejonie sklepów "M." i "K.", lista osób zamieszkałych w okolicy sklepów potwierdzających fakt naruszenia ładu i porządku publicznego oraz zdjęcia) podano, że w rejonie obu sklepów w okresie od 1 stycznia do 15 listopada 2019 r. policjanci podjęli i przeprowadzili łącznie 79 interwencji, podczas których nałożono 79 mandatów karnych i sporządzono 7 wniosków o ukaranie do Sądu Rejonowego w Drawsku Pomorskim. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej z dowodów tych wynika, które interwencje były podjęte w związku z działalnością sklepu "M." (ul. [...]), a które w związku z działalnością sklepu "K." (ul. [...]). Obrazują to zarówno załączone zdjęcia, jak i załączony do pisma Komendanta Policji w Złocieńcu wykaz interwencji, według którego tylko w okresie od 27 maja 2019 r. do 16 listopada 2019 r. miało miejsce 7 interwencji własnych przy ul. [...], gdzie mieścił się sklep "M." (żadna z nich nie wynikała z powiadomienia Skarżącej) w związku z zakłócaniem porządku publicznego, w których wyniku nałożono 8 mandatów karnych i skierowano 3 wnioski o ukaranie do sądu rejonowego. Już z tych dowodów wynika więc, że w okresie 6 miesięcy powtarzały się co najmniej dwukrotnie (w istocie było 7 interwencji) - w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy - zakłócenia porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży i brak było w tych przypadkach powiadamiania organów powołanych do ochrony porządku publicznego przez prowadzącego punkt sprzedaży (były to interwencje własne Policji). Wobec tego, że zebrany materiał dowodowy potwierdzał spełnienie przesłanek z art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, nie było podstaw do dalszego prowadzenia postępowania dowodowego. Wskazywane przez Skarżącą dowody nie przyczyniłyby się do lepszego wyjaśnienia sprawy, gdyż dotyczyły okoliczności nieistotnych z punktu widzenia treści ww. przepisu. Zarówno okoliczność wzmożonego zakłócania porządku publicznego przez klientów sklepu "K." i niepodejmowania przez obsługę tamtego sklepu interwencji, a także zgłaszania przez pracowników sklepu "M." przypadków naruszeń porządku na Policję i braku możliwości każdorazowej interwencji w takich przypadkach, jak również, czy to klienci sklepu "M." zostali ukarani mandatami, są obojętne z punktu możliwości zastosowania art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, w świetle omówionej na wstępie wykładni tego przepisu. Trafnie WSA wskazywał, że skoro ustawodawca zobowiązuje osobę legitymującą się zezwoleniem na sprzedaż alkoholu do każdorazowego powiadamiania odpowiednich służb o zakłóceniu porządku publicznego w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, to rolą prowadzącego punkt sprzedaży jest podjęcie takich kroków, które w danych warunków pozwolą na skuteczne wywiązanie się z nałożonego obowiązku i to w jego gestii leży decyzja, czy posłuży się on urządzeniami monitorującymi otoczenie, czy skorzysta z własnych pracowników lub usług firm zewnętrznych, czy z innych jeszcze środków. Ponadto, dla wykazania adekwatnego związku przyczynowego między sprzedażą alkoholu a zaistniałymi naruszeniami porządku publicznego, wystarczające było wykazanie, że zdarzenia te miały związek z dystrybucją napojów alkoholowych przez dany punkt, niekoniecznie zaś z nabyciem przez konkretnego uczestnika zdarzenia alkoholu w tym punkcie, któremu to zadaniu organy sprostały. Wreszcie okoliczność, że również inny punkt sprzedaży usytuowany w pobliżu generował zakłócenia porządku publicznego, nie ma znaczenia dla oceny przesłanek cofnięcia zezwolenia prowadzącemu sklep "M.", gdyż przesłanki te są oceniane indywidualnie w stosunku do każdego podmiotu. Nie można także zgodzić się z zarzutem skargi kasacyjnej w przedmiocie naruszenia art. 81a § 1 kpa, wobec rozstrzygnięcia powstałych w postępowaniu wątpliwości na niekorzyść Skarżącej. Takiej nieprawidłowości nie dopuszczono się w sprawie, gdyż - co wyżej wykazano - zebrano kompletny i wyczerpujący materiał dowodowy w sprawie, prawidłowo go rozpatrzono i oceniono i w rezultacie brak było niedających się usunąć wątpliwości, które miałyby zostać rozstrzygnięte na korzyść/niekorzyść strony. Z tych wszystkich względów, uznając skargę kasacyjną za bezzasadną, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa ją oddalił.