V SA/Wa 4/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Protokolant ref. staż. - Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 października 2011 r. sprawy ze skargi A.S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania polskiego dokumentu podróży; 1. oddala skargę; 2. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz adwokata Z.K. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295, 20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) i tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy). UZASADNIENIE W dniu [...].05.2010 r. A.S. (dalej: skarżący) wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o wydanie mu polskiego dokumentu podróży. W uzasadnieniu wniosku wskazał na upływ terminu ważności dotychczas posiadanego dokumentu podróży oraz zamiar odwiedzenia przebywającej na terytorium A. żony. Wobec powyższego Wojewoda [...] – mając na uwadze treść art. 73 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym polski dokument podróży dla cudzoziemca wydaje się na wniosek cudzoziemca, który posiada zezwolenie na osiedlenie się, zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE lub korzysta z ochrony uzupełniającej, jeżeli utracił on dokument podróży albo gdy jego dokument podróży uległ zniszczeniu bądź utracił ważność, a uzyskanie przez cudzoziemca nowego dokumentu podróży nie jest możliwe – wezwał skarżącego do okazania zaświadczenia z a. placówki dyplomatyczno-konsularnej o braku możliwości uzyskania dokumentu podróży. Decyzją [...].06.2010 r. nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, odmówił wydania skarżącemu polskiego dokumentu podróży. W uzasadnieniu przedmiotowego rozstrzygnięcia organ wskazał, że skarżący nie udokumentował braku możliwości uzyskania dokumentu podróży u władz a. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. W uzasadnieniu odwołania skarżący odnosząc się do wezwania organu dotyczącego przedstawienia zaświadczenia wydanego przez Ambasadę A. o braku możliwości uzyskania dokumentu podróży wskazał, iż zwrócenie się do placówki dyplomatycznej kraju pochodzenia z prośbą o wydanie dokumentu potwierdzającego niemożność uzyskania ww. dokumentu podróży mogłoby zostać zinterpretowane jako ustanie przesłanek przemawiających za korzystaniem z ochrony uzupełniającej oraz skutkowałoby zgodnie z treścią art. 22 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2009r. nr 189. poz. 1472 z późn. zm.) pozbawieniem przyznanej ochrony uzupełniającej z uwagi na ponowne dobrowolne przyjęcie ochrony władz kraju pochodzenia. W ocenie skarżącego wydanie przez Wojewodę [...] decyzji odmawiającej wydania polskiego dokumentu podróży jest niezrozumiałe z uwagi na fakt, iż uprzednio dwukrotnie otrzymał wnioskowany dokument. Decyzją nr [...].10.2010 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zarzucił w niej naruszenie prawa materialnego, tj. art. 73 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, poprzez odmowę wydania polskiego dokumentu podróży oraz istotne naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. m.in. art. 7, art. 77 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumetację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2006 r., nr 234. poz. 1694 z późn. zm.), polski dokument podróży dla cudzoziemca wydaje się na wniosek cudzoziemca, który posiada zezwolenie na osiedlenie się, zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE lub korzysta z ochrony uzupełniającej, jeżeli utracił on dokument podróży albo gdy jego dokument podróży uległ zniszczeniu bądź utracił ważność, a uzyskanie przez cudzoziemca nowego dokumentu podróży nie jest możliwe. W przedmiotowej sprawie skarżący nie udowodnił, że nie ma możliwości uzyskania nowego dokumentu podróży. Jak wynika z akt sprawy skarżący w ogóle nie zwrócił się do a. placówki dyplomatyczno-konsularnej celem uzyskania w niej nowego dokumentu, wobec powyższego nie można stwierdzić, że skarżący nie ma możliwości jego uzyskania. W tym miejscu wjaśnić należy, że argumnetacja skarżącego, iż zwrócenie się o dokument podróży do placówki dyplomatycznej będzie skutkować pozbawieniem go udzielonej mu ochrony uzupełniającej (decyzja Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia [...].12.2006 r. nr [...], którą udzielono skarżącemu zgody na pobyt tolerowany, która następnie przekształciła się w ochronę uzupełniającą), jest bezpodstawna, ponieważ okoliczności, z powodu których była udzielona, nie przestały istnieć i nie zmieniły się w taki sposób, że ochrona nie jest już wymagana. Okolicznością taką z pewnością nie jest wystąpienie do placówki dyplomatycznej kraju pochodzenia w celu uzyskania dokumentu podróży. Podobnie argument, iż skarżący uzyskał już uprzednio polski dokument podróży więc odmowa ponownego wydania mu takiego dokumentu jest bezpodstawa, uznać należy za niezasadny. Wyjaśnić w tym miejscu należy, iż uprzednie rozstrzygnięcie pozytywne nie może wiązać organów do wydania dokumentu podróży, w sytuacji gdy brak przesłanek do wydania takiego dokumentu. Odnośnie braku rozważenia w przedmiotowej sprawie kwestii słusznego interesu strony i słusznego interesu obywateli, należy podkreślić, iż zasada, zgodnie z którą sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, uwzględniając słuszny interes strony, nie może prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego. Skoro skarżący nie zwrócił się do a. placówki dyplomatyczno-konsularnej celem uzyskania w niej dokumentu podróży i wobec powyższego nie można stwierdzić, czy w istocie brak jest możliwości jego uzyskania, to organ nie mógł wydać takiego dokumentu kierując się jedynie interesem strony, z naruszenim przepisów prawa materialnego, tj. art. 73 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. W świetle powyższego Sąd doszedł do wniosku, że orzekające w sprawie organy dokonały prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak również prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego, a podniesione w skardze zarzuty są niezasadne. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić skargę jako niezasadną.