I SA/Ke 521/12

SENTENCJA Dnia 20 listopada 2012 roku Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach – Wydział I w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2012 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A.Ż. o ustanowienie doradcy podatkowego w sprawie ze skargi A.Ż. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności składkowych p o s t a n a w i a zmienić punkt 1 postanowienia z dnia 4 października 2012 r. w przedmiocie ustanowienia dla A. Ż. doradcę podatkowego i odmówić ustanowienia dla A. Ż. doradcy podatkowego. UZASADNIENIE W dniu 24 sierpnia 2012 r. A. Ż. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności składkowych. Wnioskiem z dnia 2 października 2012 r. skarżący zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego. W wyniku rozpoznania przedmiotowego wniosku, referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach, w punkcie 1 postanowienia z dnia 4 października 2012 r., sygn. akt I SA/Ke 521/12, przyznał prawo pomocy w zakresie ustanowienia dla wnioskodawcy doradcy podatkowego. Powodem takiego rozstrzygnięcia była trudna sytuacja materialna skarżącego, która uzasadniała ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Referendarz sądowy uznał, iż opłacenie kosztów profesjonalnego pełnomocnika przez A. Ż. nie może być dokonane bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym skarżącego i jego rodziny. Krajowa Rada Doradców Podatkowych w W. pełnomocnikiem skarżącego ustanowiła doradcę podatkowego P. Z.. Stosownie do art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. powoływanej dalej jako ustawa p.p.s.a.), postanowienia niekończące postępowania w sprawie (do których należą m.in. postanowienia w przedmiocie prawa pomocy) mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Rozpoznając zatem ponownie wniosek A. Ż. o ustanowienie doradcy podatkowego należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 35 ustawy p.p.s.a. w związku z art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 5 lipca 1996r. o doradztwie podatkowym (t.j. Dz. U. z 2011 r., Nr 41, poz. 213) doradca podatkowy uprawniony jest do występowania w charakterze pełnomocnika w postępowaniu w zakresie sądowej kontroli decyzji, postanowień administracyjnych wyłącznie w sprawach dotyczących obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowego nie jest sprawa dotycząca powyższych obowiązków. Dlatego też, pełnomocnikiem wnioskodawcy w przedmiotowym postępowaniu sądowym nie może być doradca podatkowy. Wobec powyższego skoro brak jest podstaw do ustanowienia doradcy podatkowego w niniejszej sprawie wniosek o prawo pomocy w tym zakresie należało oddalić. Dokonana analiza sytuacji materialnej i rodzinnej skarżącego doprowadziła jednak do przekonania, że zasadne jest ustanowienie dla A. Ż. fachowego pełnomocnika z urzędu, którym może zostać ustanowiony adwokat lub radca prawny. Stosownie jednak do art. 243 § 1 ustawy p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie wyłącznie na wniosek strony, co oznacza że w zaistniałej sytuacji koniecznym jest, aby skarżący wskazał zakres swojego żądania, poprzez określenie czy domaga się ustanowienia adwokata, czy radcy prawnego. Mając na względzie powyższe stosownie do art. 165 ustawy p.p.s.a. w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy p.p.s.a. w oparciu o powołane wyżej przepisy orzeczono jak w sentencji postanowienia.