VII SA/Wa 1704/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Asesor WSA Elżbieta Granatowska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 listopada 2022 r. sprawy ze skargi Z M, J M i E G na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2022 r. , nr KOC/256/Ar/22 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 24 listopada 2021 r., nr 118/BIA/21; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie solidarnie na rzecz skarżących Z M, J M i E G kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2022 r., znak KOC/256/Ar/22 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu zażalenia Z. M., J. M. i E. G. na postanowienie Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] listopada 2021 r., Nr [...] odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta m. st. Warszawy nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., znak: [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej P. nr [...] na części działki nr ew. [...] z obrębu [...] położonej przy ul. [...] w Dzielnicy B. m. st. Warszawy, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Do wydania zaskarżonego postanowienia doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Wnioskiem z dnia 14 maja 2021 r. Z. M., J. M. i E. G. wniosły o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 26 kwietnia 2018 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. Strony wniosły o uchylenie dotychczasowej decyzji i wydanie nowej decyzji rozstrzygającej sprawę lub o stwierdzenie wydania skarżonej decyzji z naruszeniem prawa. Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] listopada 2021 r. Prezydent m. st. Warszawy odmówił wznowienia postępowania z uwagi na złożenie podania o wznowienie z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a. Pismem z dnia 21 grudnia 2021 r. Z. M., J. M. i E. G. wniosły zażalenie na to postanowienie, zarzucając organowi naruszenie art. 79 § 1 i 2 k.p.a., art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 145 § 1 pkt 4 i art. 148 § 2 k.p.a. Rozpatrując niniejszą sprawę Kolegium uznało, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Organ II instancji wskazał, że w dacie wydania skarżonej decyzji obowiązywały przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm.). Zgodnie z art. 53 ust. 1 omawianej ustawy "o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie". Organ ustalił, że obwieszczenie z dnia 18 stycznia 2018 r. o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej P. nr [...] zostało zamieszczone na tablicach ogłoszeń Urzędu Dzielnicy B. m. st. Warszawy w dniach od 25 stycznia 2017 r. do dnia 2 lutego 2017 r. oraz Urzędu m. st. Warszawy Biuro Organizacji Urzędu w dniach od 24 stycznia 2017 r. do dnia 1 lutego 2017 r. Obwieszczenie z dnia 15 marca 2018 r. o zakończeniu postępowania w sprawie i możliwości zapoznania się z zebranymi materiałami dowodowymi zostało zamieszczone na tablicach ogłoszeń Urzędu Dzielnicy B. m. st. Warszawy w dniach od 26 marca 2018 r. do dnia 3 kwietnia 2018 r. oraz Urzędu m. st. Warszawy Biuro Organizacji Urzędu w dniach od 23 marca 2018 r. do dnia 3 kwietnia 2018 r. Obwieszczenie z dnia 26 kwietnia 2018 r. o wydaniu decyzji Nr [...] zostało zamieszczone na tablicach ogłoszeń Urzędu Dzielnicy B. m. st. Warszawy w dniach od 10 maja 2018 r. do dnia 25 maja 2018 r. oraz Urzędu m. st. Warszawy Biuro Organizacji Urzędu w dniach od 9 maja 2018 r. do dnia 24 maja 2018 r. Organ wskazał, że zgodnie z art. 49 k.p.a. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania skarżonej decyzji), strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Takim przepisem szczególnym jest przepis art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi, iż strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Uwzględniając ww. okoliczności oraz treść przepisu art. 49 k.p.a. Kolegium stwierdziło, iż organ I instancji prawidłowo uznał, że decyzja została doręczona wnoszącym zażalenie w dniu 25 kwietnia 2018 r., czyli z upływem 14 dni od ogłoszenia w dniu 10 kwietnia 2018 r. zawiadomienia o wydaniu decyzji w Urzędzie Dzielnicy B. m. st. Warszawy, co oznacza, że podanie o wznowienie zostało złożone z uchybieniem terminu. Organ II instancji podkreślił, że skoro z art. 49 k.p.a. wynika domniemanie doręczenia decyzji z upływem 14 dnia od publicznego ogłoszenia, to strona postępowania nie może twierdzić, że o decyzji doręczanej w ten sposób dowiedziała się w innym czasie, gdyż podważałoby to sens tej regulacji. Zgodnie z art. 148 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Strona o decyzji dowiedziała się w dniu 25 kwietnia 2018 r. W związku z tym termin do złożenia podania o wznowienie postępowania upłynął dla wnioskodawczyń w dniu 25 maja 2018 r. Podanie o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 26 kwietnia 2018 r. wniesione zostało w dniu 19 maja 2021 r., tj. z ok. trzyletnim uchybieniem terminu do jego wniesienia. Organ wskazał, że analogiczne stanowisko przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 307/15 wskazując, że "zgodnie z art. 49 k.p.a. strony mogą być zawiadamiane o decyzjach przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi. Takim szczególnym przepisem jest art. 11f ust. 6 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Wówczas, jak wynika z dalszej części art. 49 k.p.a., doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Z przepisu tego wynika zatem, że z chwilą upływu czternastego dnia od dnia publicznego ogłoszenia decyzja została doręczona. Tym samym należy przyjąć, że wówczas też strony postępowania dowiedziały się o decyzji. W ocenie NSA, nie można przyjmować, że strona postępowania może twierdzić, iż w rzeczywistości, mimo publicznego ogłoszenia o wydaniu decyzji, o tej decyzji nie wiedziała. Prowadziłoby to bowiem do podważenia sensu regulacji zawartej w art. 49 k.p.a. Z jednej strony, po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia decyzje uznawane byłyby za ostateczne. Z drugiej strony każda ze stron postępowania mogłaby domagać się wznowienia postępowania twierdząc, że skoro faktycznie decyzji jej nie doręczono, to nie brała udziału w postępowaniu. W związku z tym organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji trafnie przyjęły, że skoro o zawiadomieniu o wydaniu decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z (...) marca 2012 r. ogłoszono publicznie, to zawiadomienie to zostało doręczone z upływem czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia i tym samym w tym dniu strony postępowania dowiedziały się o wydaniu tej decyzji". Skargę na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyły Z. M., J. M. i E. G., podnosząc następujące zarzuty: - niezasadnego przyjęcia fikcji prawnej doręczenia przez obwieszczenie, - błędnego zastosowania art. 53 ust. 1 zdanie pierwsze i zdanie drugie u.p.z.p., który jest niekonstytucyjny, jako sprzeczny z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP i art. 64 ust. 1,2,3 Konstytucji RP, ponieważ przewiduje doręczenie jedynie właścicielowi, działki na której będzie realizowana inwestycja. Nie przyznaje jednak takiego prawa już właścicielowi działki sąsiedniej, której ta inwestycja będzie bezpośrednio dotyczyć, mimo, że art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane prawo takie przyznaje właścicielowi sąsiedniej działki. Art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego - nie ogranicza obszaru oddziaływania obiektu, tylko do właścicieli nieruchomości, na których inwestycja będzie realizowana, jak czyni to art. art. 53 ust. 1 zdanie pierwsze i zdanie drugie u.p.z.p.; w tym zakresie wniesiono o skierowanie przez Sąd do Trybunału Konstytucyjnego pytania prawnego co do zgodności regulacji art. 53 ust. 1 u.p.z.p. i art. 49 § 1 i § 2 k.p.a. z art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 1, 2 3 Konstytucji RP. - naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 i art. 148 § 2 k.p.a. oraz art. 49 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. poprzez niewłaściwą wykładnię tych przepisów, gdyż takie wnioskowanie by oznaczało, że przestaje dla wykładni być istotna przesłanka art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 148 § 2 k.p.a., która wskazuje, że termin biegnie "od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji", podczas gdy to ta przesłanka jest przesłanką jedyną przy ocenie podstaw do wznowienia i nie można dokonywać wykładni w ten sposób, aby jakiś przepis pozostawał "błędny". W drodze więc wykładni, nie można uznać, że można wyłączyć przepis bezwzględnie obowiązujący, tj. art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W tym zakresie wniesiono o skierowanie przez Sąd do Trybunału Konstytucyjnego pytania prawnego co do zgodności regulacji art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 148 § 2 k.p.a. z art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 1, 2 3 Konstytucji RP. - art. 79a § 1 i 2 k.p.a. poprzez nieudostępnienie akt sprawy przed wydaniem decyzji, - pozbawienia prawa do sądu poprzez wyeliminowanie skarżących z postępowania administracyjnego, - brak powiadomienia skarżących przez organ I instancji o możliwości końcowego zapoznania się z materiałami zgromadzonymi w aktach sprawy z naruszeniem przepisów art. 79 a § 1 i 2 k.p.a. oraz brak poinformowania skarżących, jakie przesłanki zależne od nich mogą jeszcze wykazać w postępowaniu. W skardze wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonych postanowień i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W piśmie procesowym z dnia 22 listopada 2022 r. skarżące wniosły dodatkowo o stwierdzenie nieważności zaskarżonych postanowień oraz decyzji Prezydenta m. st. Warszawy nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W piśmie tym przedstawiono szeroko argumentację dotyczącą zgodności z prawem decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 26 kwietnia 2018 r. Skarżące wskazały ponadto, że wykładnia, która zrównuje pojęcia "doręczenie przez publiczne ogłoszenie" z pojęciem "dowiedzenia się" o decyzji w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 148 § 1 k.p.a. także wskazuje na rażące naruszenie przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2022, poz. 329 – zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa. Na wstępie podkreślenia wymaga, że procedura wznowienia postępowania przebiega dwuetapowo. Pierwszy etap polega na zbadaniu, czy podanie o wznowienie dotyczy sprawy zakończonej decyzją ostateczną, czy wskazuje podstawy wznowieniowe (art. 145 § 1 k.p.a.) oraz czy zostało złożone w terminie, o którym mowa w art. 148 k.p.a. Dopiero spełnienie tych przesłanek warunkuje dopuszczalność wznowienia postępowania postanowieniem (art. 149 § 1 k.p.a.), które daje podstawę do przeprowadzenia drugiego etapu postępowania, w ramach którego organ bada przyczyny wznowienia i rozstrzyga sprawę co do istoty (art. 149 § 2 k.p.a.). W niniejszej sprawie we wniosku o wznowienie postępowania skarżące wskazywały m.in. na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., podnosząc, że nie brały udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 26 kwietnia 2018 r., jak i nie została im ona doręczona na piśmie, a o jej wydaniu dowiedziały się w dniu 21 kwietnia 2021 r. Zgodnie z art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Początek biegu terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. prawodawca powiązał zatem z dniem, w którym wnioskodawca uzyskał informację o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest zatem tożsame z pojęciem doręczenia decyzji. Początek biegu tego terminu rozpoczyna się więc w dacie dotarcia do strony informacji o jej rozstrzygnięciu, która to informacja nie musi pochodzić wprost od organu, który wydał decyzję, ale również z innych źródeł. W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie organy błędnie przyjęły, że termin określony w art. 148 § 2 k.p.a. należy liczyć od daty, z którą przyjmuje się domniemanie doręczenia decyzji w trybie art. 49 k.p.a., w świetle którego sam upływ czternastu dni, w ciągu których obwieszczenie było dostępne publicznie powoduje, że czynność doręczenia uważa się za dokonaną ze skutkiem prawnym. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przeważa pogląd, że stosownie do treści art. 49 k.p.a. upływ 14 dni, w czasie których obwieszczenie jest dostępne publicznie, skutkuje uznaniem za dokonaną ze skutkiem prawnym czynności doręczenia. Jednakże "fikcja doręczenia", która została wprowadzona cytowanym przepisem nie może być uznawana za tożsamą z dowiedzeniem się przez stronę o decyzji, w rozumieniu art. 148 § 2 k.p.a. Prezentowany pogląd wyrażany jest zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie (zob. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod red. R. Hausera, M. Wierzbowskiego, Warszawa 2014, s. 236, wyroki NSA z dnia: 23 lutego 2011 r., II OSK 2517/10, 16 grudnia 2014 r., II OSK 2957/12, 15 stycznia 2016 r., II OSK 1191/14, 4 marca 2015 r., II OSK 1686/13, 8 marca 2018 r., II OSK 1162/16, 15 marca 2018, II OSK 481/18, 20 kwietnia 2021 r., III OSK 308/21, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd podziela pogląd, że w art. 148 § 2 k.p.a. nie ma mowy o doręczeniu decyzji lub zawiadomieniu strony o decyzji, w rozumieniu art. 49 k.p.a. Faktem pociągającym za sobą skutki prawne jest rzeczywiste dowiedzenie się przez stronę o decyzji. Wprowadzone przepisem art. 49 k.p.a. rozwiązanie w postaci "fikcji doręczenia" nie może być więc uznawane za tożsame z dowiedzeniem się przez stronę o decyzji, w rozumieniu art. 148 § 2 k.p.a. W związku z powyższym Sąd uznał za zasadny zarzut skargi naruszenia przez organy obu instancji w tej sprawie art. 148 § 2 k.p.a. oraz art. 49 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. W odniesieniu do wniosku skarżących o przedstawienie przez Sąd Trybunałowi Konstytucyjnemu wskazanych w skardze pytań prawnych, wskazać należy, iż na mocy art. 193 Konstytucji RP sąd administracyjny może przedstawić Trybunałowi pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, w sytuacji, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Użyte w tym przepisie określenie "może" nie oznacza obowiązku i ocena w tym zakresie została pozostawiona sądowi orzekającemu. Instytucja pytania prawnego, przewidziana w art. 193 Konstytucji RP, nie daje zatem stronie postępowania sądowoadministracyjnego uprawnienia do skutecznego domagania się przedłożenia przez sąd pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu. Warunkiem wystąpienia z pytaniem prawnym jest zatem, po pierwsze, wątpliwość powstała w składzie orzekającym co do zgodności przepisu prawa z Konstytucją RP, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, po drugie, warunkiem wystąpienia z takim pytaniem jest też by od odpowiedzi na to pytanie prawne zależało rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Sąd w składzie orzekającym nie znalazł podstaw do wystąpienia z pytaniami prawnymi sformułowanymi w skardze do Trybunału Konstytucyjnego. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie, a na podstawie art. 135 p.p.s.a. również postanowienie organu I instancji. Ponownie rozpatrując wniosek o wznowienie postępowania, Prezydent m.st. Warszawy ustali kiedy wnioskodawczynie dowiedziały się faktycznie o decyzji z dnia 26 kwietnia 2018 r. i czy został zachowany termin, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku skarżących o stwierdzenie nieważności postanowień organów obu instancji w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w tej sprawie na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. występuje w przypadku naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Jeżeli istnieją wątpliwości co do wykładni danego przepisu prawa i związane z tym rozbieżności w orzecznictwie, to przyjęcie przez organ jednej z możliwych wykładni tego przepisu nie stanowi rażącego naruszenia prawa. W orzecznictwie istniała rozbieżność poglądów co do interpretacji art. 148 § 2 k.p.a. w zw. z art. 49 k.p.a. Organy powołały się na pogląd wyrażony w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2013 r., II OSK 447/12 i z dnia 10 listopada 2016 r., II OSK 307/15. Zatem wobec rozbieżności w orzecznictwie w tym zakresie nie można zarzucić organom rażącego naruszenia prawa. W odniesieniu do wniosku skarżących sformułowanego w piśmie procesowym z dnia 22 listopada 2022 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta m. st. Warszawy nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, wskazać należy, iż w tej sprawie Sąd kontroluje jedynie postanowienia organów obu instancji o charakterze procesowym dotyczące kwestii odmowy wznowienia postępowania. Przedmiotem kontroli Sądu w tej sprawie nie jest natomiast decyzja ostateczna, kończąca postępowanie administracyjne, którego dotyczy wniosek o wznowienie. Zauważyć należy, że w przypadku wskazanej decyzji oraz zaskarżonego postanowienia odmienny jest zarówno stan faktyczny, jak i podstawa prawna tych postępowań, co wskazuje na brak tożsamości przedmiotowej spraw, w których ramach doszło do wydania tych aktów administracyjnych. W ocenie Sądu, nie ma więc podstaw do zastosowania w tym postępowaniu dotyczącym odmowy wznowienia postępowania art. 135 p.p.s.a. w odniesieniu do decyzji merytorycznej Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 26 kwietnia 2018 r., gdyż kontrola ta wykraczałaby poza granice sprawy, której dotyczy skarga. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.